Padaczka – objawy, rozpoznanie i przyczyny ataku epilepsji

Padaczka jest chorobą neurologiczną, która związana jest z zaburzeniami pracy mózgu. Objawia się ona nagłą utratą świadomości oraz napadami drgawkowymi. Napady padaczkowe mogą mieć różny przebieg u chorego. Dowiedz się więcej o ataku padaczki, jej przyczynach, objawach oraz diagnostyce padaczki.
padaczka

Czym jest padaczka?

Padaczka (inaczej epilepsja) to choroba nieurologiczna, która charakteryzuje się napadami padaczkowymi. Napad padaczkowy to chwilowe zaburzenie pracy mózgu, które polega na gwałtownych i w zbyt dużej ilości wyładowaniach bioelektrycznych znajdujących się w nim komórek nerwowych.

Przyczyny padaczki

Padaczka wciąż pozostaje tajemnicą dla obecnej medycyny. Przyczyny padaczki często nie zostają jednoznacznie rozpoznane. Padaczka występuje najczęściej w wyniku:

  • urazu głowy
  • nowotworu ośrodkowego układu nerwowego
  • choroby typu stwardnienie rozsiane
  • udaru mózgu
  • nadużywania alkoholu.

U dzieci natomiast napad padaczkowy może wystąpić w wyniku:

  • nieprawidłowego przebiegu porodu
  • wad wrodzonych
  • infekcji matki podczas trwania ciąży
  • odbyte przez dziecko choroby zakaźne
  • czynników genetycznych
  • chorób powiązanych z mózgiem, typu krwotok.

padaczka

Padaczka – objawy

Do najbardziej charakterystycznych objawów padaczki należą napady drgawkowe. Możemy je podzielić na 4 główne grupy:

  1. Napad duży (inaczej napad toniczno-kloniczny), są to występujące jeden po drugim napady toniczne i napady kloniczne. Napad ten objawia się utratą przytomności i upadkiem chorego, jego mięśnie napinają się, a głowa odgina mocno do tyłu. Podczas ataku pacjent przestaje oddychać, pojawiają się drgawki całego ciała, a co za tym idzie może dojść do przegryzienia języka przez chorego lub mimowolnego oddania moczu i stolca.
  2. Napady miokloniczne objawiają się skurczami mięśni, przy całkowitej świadomości chorego.
  3. Napad mały – podczas tego typu ataku padaczki osoba zastyga w bezruchu podczas wykonywanej w danej chwili czynności oraz dochodzi do zaburzenia świadomości (osoby w czasie napadu padaczkowego tracą kontakt z rzeczywistością).
  4. Napady atoniczne objawiają się utratą napięcia mięśniowego oraz utrata przytomności, co doprowadza do upadku chorego. Po ataku chory szybko wraca do stanu sprzed napadu.

W wypadku, w którym napad padaczkowy trwa dłużej niż pół godziny lub napady padaczkowe pojawiają się jeden po drugim może dojść do niedotlenienia mózgu i jego obrzęku, a to może doprowadzić nawet do śmierci chorego. Pojedyncze napady padaczkowe nie zagrażają bezpośrednio życiu pacjenta.

Napad padaczkowy

Napad padaczkowy to stan przejściowy, w którym dochodzi do chwilowego zaburzenia czynności pracy mózgu poprzez nieprawidłowe wyładowania bioelektryczne w komórkach nerwowych mózgu.

Jak rozpoznać napady padaczkowe?

Napad epilepsji charakteryzuje się zaburzeniem świadomości u chorego oraz drgawkami. Napady drgawkowe mają różny przebieg w zależności od rodzaju napadu padaczkowego. Może być on wręcz niewidoczny, słabo odczuwalny, częściowy lub bardzo mocny, który obejmuje całe ciało. Gdy rozpoznamy u siebie lub bliskiego napad padaczkowy warto skonsultować się z lekarzem w celu potwierdzenia diagnozy padaczki.

Napady padaczkowe – rodzaje

Wyróżniamy 3 rodzaje napadów padaczkowych: proste napady padaczkowe, złożone napady częściowe oraz napad uogólniony padaczki.

  1. Proste napady padaczkowe – dotyczą one ograniczonego obszaru mózgu, a czas ich trwania wynosi zazwyczaj kilka minut. Podczas napadu chory jest świadomy, odczuwa mrowienie oraz napięcie części ciała, może doświadczać halucynacji zapachowych i smakowych oraz przeżywać różne nagłe, niekontrolowane emocje.
  2. Złożone napady padaczkowe – podczas takiego napadu chory jest w stanie zmienionej świadomości. Jego spojrzenie jest nieruchome, a sam chory nie reaguje na jakąkolwiek stymulację. Zdarza się, że podczas ataku padaczki osoba wykonuje powtarzające się, mimowolne ruchy, jak np. szczękanie zębami. Po napadzie chory zazwyczaj nic nie pamięta, jest zdezorientowany, zmęczony, a w niektórych przypadkach może po prostu zasnąć.
  3. Napad uogólniony padaczki – dotyczą one całego mózgu i dzielą się na dwa rodzaje: napady bezdrgawkowe oraz napady toniczno-kloniczne. Te pierwsze występują zazwyczaj w dzieciństwie, trwają kilka sekund, w których dziecko traci kontakt z rzeczywistością, ale dalej zachowuje napięcie mięśniowe. Te drugie zaś trwają do 2 minut, objawiają się uogólnionymi drgawkami, które najpierw występują w fazie tonicznej, a później klonicznej.

padaczak

Napady:

  • atoniczne to rzadkie ataki, które polegają na tym, że osoba cierpiąca na padaczkę nagle upada (traci napięcie mięśniowe), po czym wstaje po kilku sekundach i może od razu chodzić (wraca natychmiast do pełnej koordynacji ruchowej).
  • miokloniczne to nagłe potrząsanie rękami i nogami, które mogą trwać do kilku sekund (długość trwania napadu padaczkowego jest zależna od tego, czy był to pojedynczy napad padaczkowy, czy seria wstrząsów).
  • nieświadomości dotyczą szczególnie dzieci i objawiają się utratą świadomości u dziecka. Dziecko zazwyczaj patrzy w jeden punkt, nie reaguje na czynniki zewnętrzne oraz “wyłącza się”. Ich czas trwania jest nieokreślony, co budzi największy lęk wśród rodziców chorego dziecka.

Konsekwencje napadów padaczkowych

Do głównych konsekwencji po napadzie padaczkowym możemy zaliczyć: urazy ciała wywołane na skutek upadku chorego oraz drgawek, utonięcie (jeśli napad padaczkowy będzie w wodzie), wypadki samochodowe (może do nich dojść z powodu nagłych napadów padaczkowych kierowcy pojazdu), problemy psychiczne (osoby z padaczką są częściej narażone na wystąpienie u nich chorób psychicznych takich jak: depresja, czy nerwica lękowa z powodu utrudnień w codziennym funkcjonowaniu, czy też reakcji otoczenia na chorobę).

Rozpoznanie padaczki i jej diagnoza

Pierwszym krokiem jest wizyta u lekarza, który przeprowadzi wywiad z pacjentem oraz omówi z nim objawy i zrobi kilka testów w celu rozpoczęcia diagnostyki. Rozpoznanie padaczki to przede wszystkim ustalenie jakie są przyczyny napadów padaczkowych. Po wstępnym rozpoznaniu choroby diagnozę padaczki rozpoczyna się od skierowania chorego na badania krwi oraz badania neurologiczne. Badanie krwi ma za zadanie wykryć mutacje genetyczne, infekcje lub inne stany, które mogą być przyczyną padaczki. Natomiast badanie neurologiczne ma ocenić zdolności motoryczne oraz funkcje umysłowe, które mogą określić rodzaj występującej u chorego epilepsji.

Ponadto lekarz może zalecić dodatkowe badania w celu wykrycia wad w mózgu, takich jak: elektroencefalogram, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny oraz testy neuropsychologiczne.

Leczenie padaczki

Ma na celu pozwolić pacjentowi w miarę normalnie funkcjonować i zminimalizować ilość napadów padaczkowych.

Leczenie farmakologiczne

Odbywa się poprzez podawanie leków przeciwpadaczkowych, których głównym celem jest działanie przeciwdrgawkowo. Leki przeciwdrgawkowe w większości przypadków całkowicie zatrzymują napady padaczki. Zazwyczaj podczas leczenia padaczki chory przyjmuje tylko jeden z leków przeciwpadaczkowych. Zdarza się jednak, że chory musi przyjąć kilka leków przeciwdrgawkowych, aby dobrać ten najlepszy.

Musimy pamiętać także, że leki przeciwpadaczkowe mogą wywoływać skutki uboczne takie jak: senność, zmęczenie lub zmianę masy ciała. Czasem mogą pojawić się również problemy z koordynacją, ekstremalne zmęczenie oraz depresja.

Czasem, jeśli nie wystąpiły napady padaczki dłużej niż 2-3 lata możliwe jest, aby chory pod kontrolą lekarza przestał korzystać z pomocy leków przeciwpadaczkowych lub zmniejszył podawane obecnie dawki leków.

Przyjmowanie leków przeciwpadaczkowych powinno być regularne i pod stałą kontrolą lekarza, aby mogły one jak najskuteczniej pomóc choremu przy możliwie jak najmniejszych skutkach ubocznych.

Leki przeciwdrgawkowe mogą również zmniejszać działanie innych leków, dlatego tak ważne jest, aby skonsultować się z lekarzem przed wyborem odpowiedniego leku.

 

e-recepta online

Wypełnij wywiad, Odbierz receptę już w 15 min

Tylko 59,00 zł

 

Stymulacja nerwu błędnego

Stymulacja nerwu błędnego odbywa się poprzez implant. Implant tez wszczepia się choremu pod skórę na klatce piersiowej. Stymulacja nerwu błędnego odbywa się poprzez wytwarzanie przez implant impulsu elektrycznego co 5 minut. Po ustawieniu urządzenia działa ono automatycznie, ale prawidłowe ustawienie urządzenia zajmuje 12 do 18 miesięcy.

Leczenie chirurgiczne

W leczeniu padaczki najczęściej stosujemy leki, ale nie zawsze one działają. Czasami, gdy mimo podawanych leków na padaczkę lekarz nie widzi efektów można zastosować leczenie chirurgiczne. Leczenie chirurgiczne polega na wykonaniu operacji, podczas której wykonuje się nacięcie w części mózgu, która jest odpowiedzialna za występowanie napadów padaczkowych, a w niektórych przypadkach całkowitym usunięciu tej części, jeśli nie zagraża to zdrowiu pacjenta. Dopuszczenie chorego do operacji może jednak potrwać kilka miesięcy, ponieważ ocena przedoperacyjna obejmuje wiele badań diagnostycznych.

“Nóż Gamma”

Ta metoda leczenia padaczki polega na napromieniowaniu obszaru, który powoduje padaczkę przy użyciu wysokiej mocy promieniowania. Zaletą tej metody jest fakt, iż niszczy ona tylko chore komórki. Pamiętajmy jednak, że ta metoda może być stosowana tylko w leczeniu małych zmian w mózgu.

Kto jest w grupie ryzyka wystąpienia epilepsji?

Osoby, które są szczególnie narażone na wystąpienie u nich ataków padaczki to:

  • osoby, u których padaczka występuje w rodzinie
  • niemowlęta i osoby powyżej 60. roku życia
  • osoby chore na Alzheimera
  • ludzie, którzy przeszli wypadki z urazem głowy
  • ludzie z infekcja mózgu.

padaczka

Czym jest padaczka alkoholowa?

Padaczka alkoholowa to choroba, która polega na napadzie drgawek, który może wystąpić w dwóch przypadkach: w momencie spadku stężenia alkoholu we krwi chorego lub po upływie jakiegoś czasu od zaprzestania picia alkoholu. Dzieje się tak, ponieważ poprzez długotrwałe i nadmierne spożywanie alkoholu w organizmie wzrasta tzw. próg drgawkowy. W momencie, w którym chory przestaje gwałtownie pić alkohol (przerywa dostawę alkoholu do organizmu) sprawia, że próg ten gwałtownie się obniża, a co za tym idzie chory dostaje ataku padaczki. Musimy pamiętać, że padaczka alkoholowa – w przeciwieństwie do normalnej – nie ma źródła zaburzeń w biochemii mózgu.

Jak zmniejszyć częstość napadów padaczkowych?

Aby zmniejszyć częstość napadów padaczkowych powinniśmy przede wszystkim unikać wszystkiego co wywołuje atak padaczki. Niestety nie każdy chory jest w stanie powiązać swoje napady drgawkowe z konkretną sytuacją.

Najczęściej napady padaczki wywołują: silne emocje, mocne ćwiczenia fizyczne, migające i mocne światło, głośna muzyka, miesiączka, gorączka oraz brak wystarczającej ilości snu. Dlatego też, jeśli osoba doznała napadu padaczkowego wcześniej, np. na dyskotece to, aby zmniejszyć ryzyko kolejnego ataku padaczki powinna unikać takich miejsc – to samo dotyczy np. kin, czy parków rozrywki.

Pierwsza pomoc przy ataku padaczki

Jeśli widzisz, że ktoś z Twojego otoczenia ma uogólniony napad padaczki powinieneś przede wszystkim zachować spokój. Musisz pamiętać, że nie jesteś w stanie zatrzymać już rozpoczętego napadu padaczkowego.

Najważniejsze zasady zachowania się w przypadku pomocy osobie podczas napadu padaczki:

  • nie próbuj blokować ruchów chorego
  • postaraj się nie ruszać chorego, chyba, że jest on w niebezpiecznej pozycji
  • usuń wszystko wokół chorego, co może spowodować u niego obrażenia ciała
  • nie wkładaj niczego do ust chorego
  • poluzuj wszystko co chory ma przy szyi i może to spowodować jego uduszenie, jak np. krawat
  • po zakończeniu napadu połóż choremu pod głowę coś miękkiego i przewróć go na pozycję boczną bezpieczną, aby odblokować jego drogi oddechowe
  • upewnij się, że chory może łatwo wziąć oddech
  • pozwól choremu odpocząć
  • wezwij pomoc jeśli: atak trwa dłużej niż 5 minut, osoba, która ma napad jest w ciąży, kolejny napad uogólniony padaczki pojawi się ponownie natychmiast po pierwszym, utrata przytomności u chorego utrzymuje się mimo zakończenia napadu, choremu nie wraca oddech lub świadomość, chory ma drgawki gorączkowe (gorączka utrzymuje się), chory czuje się wyczerpany, osoba, która miała atak padaczki ma cukrzycę, chory podczas ataku padaczki skaleczył się lub jeśli to pierwszy atak u danej osoby.

Padaczka – jak z nią żyć?

Jeśli osoba cierpiąca na padaczkę jest podczas terapii padaczki może prowadzić w miarę normalne życie. Na początku – podczas leczenia farmakologicznego – może mieć zakaz prowadzenia pojazdów, ale jeśli długo nie będzie mieć napadów lekarz może zlecić ponowne badania i wydać zgodę na prowadzenie ich.

Większość osób, które miały pierwsze ataki w młodości w późniejszym wieku mają ich znacznie mniej, a czasem zanikają one całkowicie. Podobnie jest u osób, które po jednym ataku nie miały następnego w ciągu kolejnych 24 miesięcy. W innych przypadkach ataki można wyeliminować po wprowadzeniu leczenia lekami.

Jeśli mimo leczenia ataki padaczki nie ustępują warto wprowadzić w życie zmiany, które mają na celu wyeliminowanie zagrożeń związanych z urazami ciała podczas napadu lub pozwolą uniknąć bardzo niebezpiecznego urazu głowy.

Padaczka – występowanie w Polsce

W Polsce na padaczkę choruje około 300 tyś. osób. Prawie każda z tych osób skorzystała z konsultacji lekarskiej, ponad połowa korzysta z pomocy specjalistów, a około 100 osób miało zabieg wszczepienia stymulatora struktur głębokich mózgu.

Padaczka – podsumowanie

Padaczka jest chorobą neurologiczną mózgu, która polega na zaburzeniach pracy mózgu poprzez nieprawidłowe wyładowania bioelektryczne znajdujących się w nim komórek nerwowych. Wyróżniamy różne rodzaje padaczki, takie jak: napady bezdrgawkowe, napady toniczne, napady kloniczne, napady nieświadomości i zaburzeń świadomości oraz ogólniej dzieląc: napady uogólnione, napady częściowe i napady ogniskowe.

Ryzyko epilepsji jest większe u osób, które mają w rodzinie stwierdzone przypadki padaczki, chorują na Alzheimera, przeszły infekcje mózgu, są to osoby starsze i niemowlęta lub osoby, które miały uraz mózgu w przeszłości.

Padaczka objawia się przede wszystkim napadami padaczkowymi, które mogą doprowadzić do drgawek i utraty świadomości. Padaczka występuje często bez wyraźnej przyczyny przez co do tej pory nie jest zbyt dokładnie znaną lekarzom chorobom.

W leczeniu padaczki najczęściej stosuje się leki przeciwdrgawkowe, a jeśli ta metoda nie pomaga choremu, lekarze mogą skierować chorego na operację lub zastosować metodę “noża Gamma” lub stymulację nerwu błędnego.

Większość osób cierpiących na padaczkę zdrowieje samoistnie lub po zastosowaniu leków. Z padaczką można prowadzić normalne życie. Warto także zadbać o dietę i zdrowy tryb życia.

Pamiętajmy, że jeśli chorujemy na padaczkę musimy być pod stała opieką lekarza specjalisty, a regularne leczenie jej może zatrzymać ataki i pozwolić nam powrócić do swojego życia z przed choroby.

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on google
Share on email