Klimicin

Dostępność	na receptę
Wskazania	ciężkie zakażenia wywołane przez bakterie wrażliwe na klindamycynę:; zakażenia układu oddechowego wywołane przez streptococcus pneumoniae i inne paciorkowce, staphylococcus aureus oraz przez bakterie beztlenowe; zakażenia skóry i tkanek miękkich wywołane przez streptococcus pyogenes, staphylococcus aureus i bakterie beztlenowe
Postać	Roztwór do wstrzykiwań i infuzji
Dawka	300 mg/2 ml (150 mg/ml)
Substancja czynna	Klindamycyna (Clindamycinum)
Ulotka do pobrania	Klimicin - ulotka

Czym jest lek Klimicin i w jakim celu się go stosuje?

Lek Klimicin jest stosowany w leczeniu ciężkich zakażeń wywołanych przez bakterie wrażliwe na substancję czynną, klindamycynę. Preparat jest wskazany w terapii określonych infekcji bakteryjnych, gdy inne leki mogą być nieskuteczne lub przeciwwskazane.

Szczegółowe zastosowanie leku obejmuje zakażenia układu oddechowego. Wśród drobnoustrojów wywołujących te infekcje, na które działa lek, wymienia się Streptococcus pneumoniae, inne paciorkowce, Staphylococcus aureus oraz bakterie beztlenowe.

Klimicin jest również stosowany w leczeniu zakażeń skóry i tkanek miękkich wywołanych przez Streptococcus pyogenes, Staphylococcus aureus i bakterie beztlenowe, a także w zakażeniach kości i stawów, posocznicy, zakażeniach jamy brzusznej oraz zakażeniach żeńskich narządów płciowych (szczegółowe wskazania — patrz sekcja poniżej). Ostateczną decyzję o zastosowaniu leku podejmuje lekarz na podstawie diagnozy.

Jaki jest skład i substancja czynna leku Klimicin?

Substancją czynną leku Klimicin jest klindamycyna (łac. Clindamycinum) w postaci fosforanu klindamycyny. Jest to antybiotyk, który stanowi główny składnik odpowiedzialny za działanie terapeutyczne preparatu. Każda ampułka (2 ml) zawiera 300 mg klindamycyny.

Wśród substancji pomocniczych o znanym działaniu lek zawiera alkohol benzylowy oraz sód. Lek jest przeciwwskazany u noworodków (zwłaszcza wcześniaków) ze względu na zawartość alkoholu benzylowego. Zawartość sodu należy uwzględnić u pacjentów kontrolujących jego spożycie w diecie.

Stosowanie leku jest przeciwwskazane w przypadku stwierdzonej nadwrażliwości na klindamycynę lub na którykolwiek z pozostałych składników preparatu. Należy również zachować ostrożność ze względu na możliwość wystąpienia krzyżowej reakcji alergicznej — lek nie powinien być stosowany przez pacjentów uczulonych na linkomycynę. W celu uzyskania pełnych informacji o składzie należy zapoznać się z ulotką lub skonsultować z lekarzem lub farmaceutą.

Jak działa Klimicin i na jakie bakterie jest skuteczny?

Klimicin, którego substancją czynną jest klindamycyna, działa poprzez hamowanie syntezy białek w komórkach bakteryjnych, co prowadzi do zahamowania ich wzrostu lub do ich obumarcia. Klindamycyna jest półsyntetyczną pochodną linkomycyny i należy do grupy antybiotyków linkozamidowych.

Mechanizm działania polega na łączeniu się leku z podjednostką 50S rybosomu bakteryjnego. Prowadzi to do zablokowania procesu transpeptydacji, co uniemożliwia bakteriom tworzenie niezbędnych do życia łańcuchów peptydowych. W zależności od stężenia leku i wrażliwości drobnoustroju, działanie może być bakteriostatyczne (hamujące wzrost) lub bakteriobójcze.

Klindamycyna wykazuje skuteczność wobec szerokiego spektrum drobnoustrojów. Działa na wiele tlenowych i beztlenowych bakterii Gram-dodatnich. Jest również aktywna wobec Gram-ujemnych bakterii beztlenowych.

Jakie są dokładne wskazania do stosowania leku Klimicin?

Lek Klimicin jest wskazany w leczeniu ciężkich zakażeń wywołanych przez bakterie wrażliwe na klindamycynę. Ostateczną decyzję o zastosowaniu leku podejmuje lekarz na podstawie diagnostyki mikrobiologicznej.

Szczegółowe wskazania obejmują:

• zakażenia układu oddechowego wywołane przez Streptococcus pneumoniae i inne paciorkowce, Staphylococcus aureus oraz bakterie beztlenowe;
• zakażenia skóry i tkanek miękkich wywołane przez Streptococcus pyogenes, Staphylococcus aureus i bakterie beztlenowe;
• zakażenia kości i stawów wywołane przez Staphylococcus aureus;
• posocznica wywołana przez Staphylococcus aureus;
• zakażenia w obrębie jamy brzusznej wywołane przez bakterie beztlenowe;
• zakażenia żeńskich narządów płciowych wywołane przez bakterie beztlenowe.

Wszelkie wątpliwości dotyczące zasadności stosowania leku należy omówić z lekarzem prowadzącym.

Jak prawidłowo dawkować i przyjmować Klimicin?

Dawkowanie leku Klimicin jest ściśle uzależnione od rodzaju i ciężkości zakażenia, a także od wieku i masy ciała pacjenta. U osób dorosłych w ciężkich zakażeniach zazwyczaj stosuje się od 600 mg do 1200 mg na dobę, podawane w 2, 3 lub 4 dawkach podzielonych. W przypadku bardzo ciężkich zakażeń dawka może zostać zwiększona do 1200 mg–2700 mg na dobę, również w 2, 3 lub 4 dawkach podzielonych. W zakażeniach zagrażających życiu dawka dobowa podawana dożylnie może wynosić do 4800 mg.

U dzieci w wieku od 1 miesiąca do 16 lat dawkowanie ustala się na podstawie masy ciała — od 20 do 40 mg/kg masy ciała na dobę, w 3 lub 4 dawkach podzielonych. Maksymalna dawka dobowa u dzieci wynosi 40 mg/kg masy ciała.

U pacjentów w podeszłym wieku modyfikacja dawki nie jest konieczna. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub chorobą wątroby może być konieczne dostosowanie dawki.

Lek podawany jest domięśniowo lub w powolnej infuzji dożylnej. Roztwór do podania dożylnego należy rozcieńczyć. Infuzja powinna trwać od 10 do 60 minut. Stężenie klindamycyny w roztworze do podawania dożylnego powinno być mniejsze niż 18 mg/ml, a szybkość podawania nie powinna być większa niż 30 mg/min. Ostateczny schemat dawkowania i czas trwania leczenia zawsze ustala lekarz prowadzący.

Maksymalna dawka jednorazowa podawana domięśniowo wynosi 600 mg, a w infuzji dożylnej – 1200 mg. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek stosuje się połowę zwykle zalecanej dawki, jednak zmiana dawki nie jest konieczna u pacjentów dializowanych. W przypadku zaburzeń czynności wątroby dawkę dostosowuje się na podstawie pomiarów stężenia leku w surowicy.

Co zrobić w przypadku pominięcia dawki leku Klimicin?

W przypadku pominięcia dawki leku Klimicin nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia tej pominiętej. Postępowanie takie mogłoby prowadzić do przyjęcia zbyt dużej ilości substancji czynnej i zwiększyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Lek Klimicin należy zawsze stosować ściśle według zaleceń lekarza prowadzącego. Regularne przyjmowanie leku o stałych porach jest kluczowe dla utrzymania odpowiedniego stężenia terapeutycznego i skuteczności leczenia.

Jeżeli pacjent ma jakiekolwiek wątpliwości, czy otrzymał zaplanowaną dawkę leku, powinien niezwłocznie zgłosić ten fakt lekarzowi lub pielęgniarce. Personel medyczny udzieli informacji o dalszym postępowaniu i pomoże w utrzymaniu prawidłowego schematu leczenia.

Jak długo należy kontynuować leczenie lekiem Klimicin?

Czas trwania leczenia jest zawsze ustalany indywidualnie przez lekarza prowadzącego i zależy od rodzaju, ciężkości zakażenia oraz stanu zdrowia pacjenta. W przypadku wątpliwości dotyczących czasu leczenia należy skonsultować się z lekarzem.

W zakażeniach wywołanych przez paciorkowce beta-hemolizujące leczenie powinno trwać co najmniej 10 dni, aby zapobiec powikłaniom takim jak gorączka reumatyczna czy zapalenie kłębuszków nerkowych. Zbyt wczesne przerwanie leczenia grozi nawrotem zakażenia lub wystąpieniem tych powikłań.

Kiedy nie należy stosować leku Klimicin?

Lek Klimicin jest bezwzględnie przeciwwskazany w następujących sytuacjach:

• u pacjentów z uczuleniem (nadwrażliwością) na klindamycynę lub na którykolwiek ze składników leku;
• u pacjentów z uczuleniem na antybiotyk linkomycynę (ze względu na możliwość krzyżowej reakcji alergicznej);
• u noworodków, zwłaszcza wcześniaków (ze względu na zawartość alkoholu benzylowego w preparacie).

Przed rozpoczęciem terapii należy omówić z lekarzem wszystkie istniejące schorzenia oraz historię medyczną. Ostateczną decyzję o tym, czy lek może być bezpiecznie stosowany u danego pacjenta, zawsze podejmuje lekarz.

Jakie specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczą leku Klimicin?

Podczas stosowania leku Klimicin należy wziąć pod uwagę specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności, które dotyczą między innymi pacjentów z alergiami, chorobami przewodu pokarmowego oraz ryzyka związanego z długotrwałą terapią.

Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów, u których w przeszłości występowały reakcje alergiczne, zwłaszcza o ciężkim przebiegu. Mimo że lek może być stosowany u osób z uczuleniem na penicylinę, w takich przypadkach również zalecana jest ostrożność.

Należy zachować ostrożność u pacjentów z chorobami żołądka i jelit, takimi jak choroba Leśniowskiego-Crohna czy zapalenie jelita grubego. Wystąpienie biegunki w trakcie leczenia lub po jego zakończeniu może być objawem rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego i wymaga pilnego kontaktu z lekarzem. Długotrwałe stosowanie leku może prowadzić do nadkażeń wywołanych przez oporne drobnoustroje, na przykład grzyby.

Klindamycyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego i nie powinna być stosowana w leczeniu zapalenia opon mózgowych. Należy zachować ostrożność u pacjentów z chorobami przebiegającymi z zaburzeniami przewodnictwa nerwowo-mięśniowego (np. miastenia, choroba Parkinsona).

Lek zawiera alkohol benzylowy, który może powodować reakcje toksyczne i alergiczne — jest on przeciwwskazany u noworodków. Należy zachować ostrożność u dzieci poniżej 3 lat, kobiet w ciąży i karmiących piersią oraz u pacjentów z chorobami wątroby lub nerek.

Lek zawiera sód — co należy uwzględnić u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie. W przypadku zmniejszenia objętości oddawanego moczu lub obrzęków (możliwe ostre zaburzenia czynności nerek) należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Wszelkie wątpliwości dotyczące stosowania leku należy omówić z lekarzem lub farmaceutą.

Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami żołądka i jelit (np. choroba Leśniowskiego-Crohna, zapalenie jelita grubego) lub AIDS. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby lekarz może zalecić kontrolne badania krwi. Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem w przypadku wystąpienia objawów ostrego zaburzenia czynności nerek, takich jak zmniejszenie objętości oddawanego moczu, obrzęki, duszności lub nudności. Lek zawiera 18 mg alkoholu benzylowego w ampułce, którego duże ilości mogą powodować kwasicę metaboliczną; z tego powodu należy zachować ostrożność u dzieci poniżej 3 lat, kobiet w ciąży i karmiących oraz pacjentów z chorobami wątroby lub nerek. Każda ampułka zawiera również 15,1 mg sodu, co należy uwzględnić, obliczając całkowitą dobową podaż tego jonu, zwłaszcza gdy do rozcieńczenia używany jest roztwór zawierający sód.

Z jakimi innymi lekami Klimicin może wchodzić w interakcje?

Lek Klimicin może wchodzić w interakcje z innymi lekami, co może zmieniać ich działanie. Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych preparatach, w tym antybiotykach, lekach przeciwzakrzepowych, zwiotczających mięśnie oraz hamujących perystaltykę jelit.

Jednoczesne stosowanie z antybiotykami makrolidowymi (np. erytromycyną) lub chloramfenikolem może prowadzić do wzajemnego osłabienia działania (działanie antagonistyczne). Z kolei w połączeniu z gentamycyną, prymachiną, trowafloksacyną czy lewofloksacyną działanie przeciwbakteryjne może być silniejsze (działanie synergiczne).

Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym przyjmowaniu leków rozrzedzających krew (antagonistów witaminy K, takich jak warfaryna), ze względu na zwiększoną skłonność do krwawień. Klimicin może również nasilać działanie leków zwiotczających mięśnie (np. eter, tubokuraryna, halogenki pankuronium). Silne induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna) mogą osłabiać skuteczność klindamycyny. Należy unikać stosowania leków hamujących perystaltykę jelit podczas epizodu biegunki związanej z antybiotykoterapią.

W razie jakichkolwiek wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

Należy poinformować lekarza o stosowaniu leku Klimicin przed planowanym zabiegiem chirurgicznym, leczeniem elektrowstrząsami lub w przypadku chorób, w których mogą wystąpić drgawki. Ze względu na niezgodności fizykochemiczne (farmaceutyczne), roztworu klindamycyny nie należy mieszać w jednej strzykawce ani wlewie z: ampicyliną, solą sodową fenytoiny (difenylohydantoiną), barbiturianami, aminofiliną, glukonianiem wapnia, siarczanem magnezu, solą sodową ceftriaksonu ani chlorowodorkiem ranitydyny.

Jakie mogą być skutki uboczne stosowania leku Klimicin?

Podczas stosowania leku Klimicin mogą wystąpić działania niepożądane.

Do częstych skutków ubocznych zalicza się: zakrzepowe zapalenie żył, luźne stolce, zapalenie przełyku i błony śluzowej jamy ustnej, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby, wysypkę plamkowo-grudkową oraz zapalenie żył po podaniu dożylnym.

Do niezbyt częstych działań niepożądanych należą: przemijające zmiany liczby krwinek (np. granulocytopenia), zaburzenia smaku, działanie hamujące na przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, biegunka, nudności, rumień wielopostaciowy, świąd, pokrzywka, ból po podaniu dożylnym lub domięśniowym, ropień w miejscu wstrzyknięcia po podaniu dożylnym, spadek ciśnienia tętniczego, zaburzenia rytmu serca (w wyjątkowych przypadkach) oraz zatrzymanie krążenia i oddechu (po zbyt szybkim podaniu dożylnym).

Rzadko mogą wystąpić obrzęki, w tym obrzęk Quinckego i obrzęk stawów.

W przypadku zaobserwowania niepokojących objawów należy skontaktować się z lekarzem.

Należy natychmiast przerwać leczenie i skontaktować się z lekarzem w przypadku wystąpienia objawów takich jak: dreszcze, zawroty głowy, utrata przytomności, powstawanie pęcherzy i złuszczanie się skóry lub błon śluzowych. Pilnej pomocy medycznej wymaga również ciężka, przedłużająca się biegunka oraz porażenie mięśni.

Z nieznaną częstością zgłaszano: zakażenie pochwy, zapalenie jelita grubego wywołane przez Clostridium difficile, zmiany w obrazie krwi (agranulocytoza, leukopenia, neutropenia, małopłytkowość, eozynofilia), reakcje anafilaktyczne, zawroty głowy, senność, ból głowy, wymioty, ból brzucha, żółtaczkę, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka, wysypka krostkowa, złuszczające zapalenie skóry), obrzęk naczynioruchowy oraz podrażnienie w miejscu wstrzyknięcia.

Bardzo rzadko (rzadziej niż u 1 na 10 000 osób) mogą wystąpić wstrząs anafilaktyczny oraz ciężkie, ostre reakcje nadwrażliwości; wstrząs anafilaktyczny (a także reakcje anafilaktyczne lub rzekomoanafilaktyczne) zgłaszano również z nieznaną częstością po wprowadzeniu leku do obrotu.

Co zrobić w przypadku wystąpienia ciężkiej biegunki po zastosowaniu Klimicin?

Stosowanie prawie każdego antybiotyku, w tym klindamycyny, może wywołać rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego i biegunkę związaną z Clostridium difficile, o nasileniu od łagodnej biegunki do zagrażającego życiu zapalenia okrężnicy. Objawy te mogą wystąpić w trakcie leczenia lub po jego zakończeniu.

W przypadku wystąpienia ciężkiej lub utrzymującej się biegunki — zarówno w trakcie terapii, jak i po jej zakończeniu — należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem. Nie należy w takiej sytuacji stosować leków hamujących perystaltykę jelit, ponieważ może to nasilić przebieg choroby.

Czy stosowanie leku Klimicin w ciąży i podczas karmienia piersią jest bezpieczne?

Stosowanie leku Klimicin w okresie ciąży jest dopuszczalne wyłącznie w sytuacji zdecydowanej konieczności, natomiast w okresie laktacji nie należy karmić piersią. Ostateczną decyzję o włączeniu leku do terapii u kobiety ciężarnej zawsze podejmuje lekarz po starannej analizie korzyści i ryzyka.

Należy mieć na uwadze, że w składzie leku znajduje się alkohol benzylowy, który ma zdolność przenikania przez barierę łożyskową. Z tego powodu stosowanie preparatu wymaga szczególnej ostrożności.

Substancja czynna leku, klindamycyna, przenika do mleka kobiecego. Aby uniknąć potencjalnego wpływu leku na oseska, zaleca się przerwanie karmienia piersią na czas leczenia. Wszelkie wątpliwości związane z terapią w tym szczególnym okresie należy omówić z lekarzem.

Czy Klimicin wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn?

Lek Klimicin nie wywiera wpływu lub jego wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn jest nieistotny. Zgodnie z dostępnymi informacjami, przyjmowanie preparatu nie powinno zakłócać sprawności psychomotorycznej w stopniu uniemożliwiającym bezpieczne wykonywanie tych czynności.

Klimicin nie wpływa lub wpływa nieznacząco na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Mimo to, w przypadku wystąpienia jakichkolwiek nietypowych objawów lub wątpliwości co do własnej sprawności po przyjęciu leku, zaleca się zachowanie ostrożności i skonsultowanie się z lekarzem lub farmaceutą przed podjęciem czynności wymagających pełnej koncentracji.

Czy Klimicin można stosować u dzieci i osób w podeszłym wieku?

Lek Klimicin może być stosowany u dzieci w wieku od 1 miesiąca do 16 lat. Zalecana dawka dobowa wynosi od 20 do 40 mg/kg masy ciała, podawana w 3 lub 4 dawkach podzielonych. Maksymalna dawka dobowa u dzieci wynosi 40 mg/kg masy ciała. Preparatu nie należy stosować u noworodków (zwłaszcza wcześniaków) ze względu na zawartość alkoholu benzylowego.

U pacjentów w podeszłym wieku modyfikacja standardowej dawki nie jest konieczna. Decyzję o wdrożeniu leczenia lekiem Klimicin u dziecka lub osoby w podeszłym wieku zawsze podejmuje lekarz, dostosowując terapię do stanu klinicznego i wieku pacjenta.

Co należy zrobić w przypadku przedawkowania leku Klimicin?

Jest mało prawdopodobne, aby personel medyczny podał dawkę większą niż zalecana. W razie wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej należy natychmiast przerwać podawanie leku i zastosować standardowe leczenie, obejmujące m.in. leki przeciwhistaminowe oraz kortykosteroidy. Klindamycyny nie można usunąć z organizmu metodą hemodializy ani dializy otrzewnowej.

W przypadku podejrzenia przedawkowania należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub centrum zatruć.

Standardowe leczenie ciężkich reakcji alergicznych może również obejmować podanie leków sympatykomimetycznych oraz zastosowanie wspomaganego oddychania.

Jak prawidłowo przechowywać lek Klimicin?

Lek Klimicin należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C. Konieczne jest również, aby produkt był przechowywany w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci, co zapobiega przypadkowemu spożyciu.

Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności, który jest zamieszczony na opakowaniu. Okres ważności produktu leczniczego wynosi 2 lata. Po przygotowaniu roztworu do podania (rozcieńczeniu) jest on stabilny przez 24 godziny w temperaturze pokojowej (25°C). W razie wątpliwości co do przechowywania leku należy zapytać farmaceutę.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa, w celu ochrony środowiska.

Czy podczas leczenia lekiem Klimicin można spożywać alkohol?

Ulotka leku Klimicin nie zawiera szczegółowych informacji dotyczących wpływu alkoholu na przebieg leczenia. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości w tym zakresie należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

Jakie są zamienniki Klimicin?

Informacja niedostępna w ulotce — skonsultuj z farmaceutą.

Ile kosztuje Klimicin i jaka jest refundacja?

Lek znajduje się w wykazie leków refundowanych Ministerstwa Zdrowia (obwieszczenie obowiązujące od 1 lipca 2026). Refundacja obejmuje: we wszystkich zarejestrowanych wskazaniach na dzień wydania decyzji. Urzędowe ceny detaliczne i poziom odpłatności:

Preparat	Opakowanie	Cena detaliczna	Odpłatność
Klimicin, roztwór do wstrzykiwań i infuzji, 300 mg/2 ml	5 amp. po 2 ml	33,73 zł	ryczałt

Ostateczna dopłata pacjenta zależy od limitu finansowania i wskazania, w którym lek przepisano — dokładną kwotę poda apteka przy realizacji recepty.

Jak wygląda lek Klimicin i co zawiera opakowanie?

Lek ma postać roztworu do wstrzykiwań i infuzji. Jest on pakowany w ampułki z bezbarwnego szkła. Opakowanie tekturowe zawiera 5 lub 10 ampułek po 2 ml roztworu.

Najczęstsze pytania o Klimicin (FAQ)

Opis ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem lub farmaceutą. Przed zastosowaniem leku zapoznaj się z ulotką dołączoną do opakowania.