Lantus

Właściwość	Wartość
Dostępność	na receptę
Wskazania	cukrzyca
Postać	roztwór do wstrzykiwań we wkładach lub wstrzykiwaczach
Dawka	100 j/ml
Substancja czynna	insulina glargine

Lantus – co to za lek, jak działa, w jakim celu się go stosuje?

Zgodnie z klasyfikacją medyczną lek Lantus to długo działający analog insuliny ludzkiej, który po dostaniu się do organizmu obniża stężenie cukru we krwi. Preparat ma postać roztworu do wstrzykiwań we wkładach lub wstrzykiwaczach i zawiera substancję czynną insulina glargine. Ze względu na skład, działanie i przeznaczenie preparat ten dostępny jest tylko na receptę po wcześniejszej konsultacji medycznej.

Substancja czynna obniża poziom glukozy we krwi poprzez stymulowanie jej zużycia przez mięśnie i tkankę tłuszczową oraz hamowanie produkcji cukru w wątrobie. Podstawowe wskazanie medyczne to stosowanie leku Lantus to leczenie cukrzycy u dorosłych, młodzieży i dzieci od 2. roku życia. Rekomenduje się jego stosowania jednocześnie ze zmianą trybu życia, uprawianiem aktywności fizycznej czy stosowaniem diety przeciwcukrzycowej.

Ile kosztuje Lantus?

Obecnie lek Lantus dostępny jest we wkładach oraz wstrzykiwaczach. O przepisaniu odpowiedniej formy decyduje lekarz prowadzący. Przy pełnej odpłatności uśredniona cena preparatu w aptece to:

• Lantus (roztwór do wstrzykiwań, 100 j./ml, 5 wkładów, 3 ml) - 196,40 PLN;
• Lantus SoloStar (roztwór do wstrzykiwań, 100 j./ml, 5 wstrzykiwaczy, 3 ml) - 196,40 PLN.

Czy lek Lantus jest refundowany?

Zgodnie z obowiązującymi przepisami lek Lantus podlega całościowej lub częściowej refundacji w wybranych wskazaniach wymienionych w decyzji refundacyjnej. Za darmo otrzymują go pacjenci poniżej 18. i powyżej 65. roku życia oraz kobiety w ciąży we wszystkich wskazaniach wymienionych w decyzji.

Ponadto w ramach częściowej odpłatności mogą nabyć go pozostali pacjenci w leczeniu cukrzycy u dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku powyżej 2 lat. Wówczas uśredniona cena preparatu w aptece to:

• Lantus (roztwór do wstrzykiwań, 100 j./ml, 5 wkładów, 3 ml) - 196,40 PLN;
• Lantus SoloStar (roztwór do wstrzykiwań, 100 j./ml, 5 wstrzykiwaczy, 3 ml) - 196,40 PLN.

Lantus – czy istnieją zamienniki?

W aptece dostępne są leki, które mogą być traktowane jako zamienniki dla leku Lantus, ponieważ zawierają taką samą substancję w tej samej postaci. Należą do nich: Abasaglar i Toujeo. Oba dostępne są tylko na receptę i można stosować je na wyraźne wskazanie lekarskie.

Lantus – jak dawkować?

Stosowanie i dawkowanie leku Lantus ustalane jest indywidualnie. W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty. Na podstawie trybu życia pacjenta, wartości stężenia cukru we krwi pacjenta oraz dotychczas stosowanych dawek i rodzaju insuliny lekarz ustali:

• wymaganą dawkę dobową leku i porę jego podania;
• częstotliwość badań stężenia cukru we krwi;
• konieczność wykonania dodatkowego badania moczu;
• okoliczności, gdy wskazane jest wstrzyknięcie większej lub mniejszej dawki leku Lantus.

Zazwyczaj lek Lantus wstrzykuje się raz na dobę zawsze o tej samej porze. Preparat wstrzykuje się podskórnie. Nie wolno podawać go dożylnie, ponieważ zmienia to jego działanie i może powodować wystąpienie hipoglikemii lub hiperglikemii. Zarówno wkładami, jak i wstrzykiwaczem należy posługiwać się zgodnie z instrukcją dołączoną do opakowania przez producenta leku.

Nie wolno stosować większej niż zalecana dawki leku Lantus. Może to doprowadzić do znacznego zmniejszenia stężenia krwi i hipoglikemii. W takiej sytuacji trzeba natychmiast skontaktować się z lekarzem prowadzącym.

Lantus – stosowanie leku w ciąży i okresie karmienia piersią

Jeżeli lekarz uzna to za stosowane, to lek Lantus można podawać u kobiet w okresie ciąży, podejrzewających dziecko lub starających się o dziecko. Ta grupa pacjentek może skorzystać z pełnej refundacji w leczeniu cukrzycy. W trakcie ciąży lub po porodzie może zaistnieć konieczność zmiany dawki insuliny. Pacjentka powinna podlegać regularnej kontroli, aby zapobiegać wystąpieniu hipoglikemii i ograniczyć negatywny wpływ leczenia na rozwój i zdrowie dziecka.

W przypadku kobiet w okresie karmienia piersią należy skonsultować się, czy podawanie leku jest bezpieczne. Może wystąpić konieczność zmiany diety i dawek w zależności od reakcji na insulinę matki oraz karmionego dziecka.

Lantus – działania niepożądane

U pacjentów przyjmujących lek Lantus mogą występować działania niepożądane, jednak nie dotyczy to każdego przypadku. Rodzaj i nasilenie skutków ubocznych zależą od indywidualnych predyspozycji organizmu i stanu zdrowia pacjenta.

W przypadku ciężkich objawów trzeba natychmiast skontaktować się z lekarzem i należą do nich:

• hipoglikemia mogąca prowadzić do utraty przytomności, uszkodzenia mózgu i zagrożenia życia;
• wysypka i swędzenie całego ciała;
• ciężki obrzęk skóry lub błon śluzowych (obrzęk naczynioruchowy);
• obniżenie ciśnienia krwi z przyspieszoną czynnością serca i poceniem się (możliwe objawy ciężkiej alergii na insulinę).

Ponadto w trakcie terapii odnotowywano takie działania niepożądane jak m.in.:

• zmiany skórne w miejscu wstrzyknięcia, w tym zmniejszenie lub zwiększenie grubości podskórnej tkanki tłuszczowej;
• odczyny w miejscu wstrzyknięcia i reakcje nadwrażliwości, np. zaczerwienienie, silny ból, swędzenie, obrzęk, pokrzywka, zapalenie;
• duszność;
• zaburzenia oka;
• przemijająca utrata wzroku;
• przejściowe zatrzymanie wody w organizmie, obrzęki okolicy łydek lub kostek;
• zaburzenia smaku;
• bóle mięśniowe.

Wszystkie skutki uboczne wraz z częstotliwością ich występowania wymieniono w ulotce dołączonej do opakowania. Wszelkie objawy niepożądane warto zgłaszać lekarzowi prowadzącemu.

Jakie są przeciwskazania do stosowania Lantus?

Przed zastosowaniem leku Lantus należy skonsultować się z lekarzem oraz dokładnie zapoznać się z ulotką dołączoną do opakowania. Przeciwwskazane jest podawanie tego preparatu, jeżeli u pacjenta występuje uczulenie na insulinę glargine lub jakikolwiek inny składnik. Jeżeli objawy nadwrażliwości pojawią się już w trakcie terapii, to należy natychmiast poinformować o tym lekarza prowadzącego. W ten sposób zwiększa się bezpieczeństwo leczenia oraz ogranicza ryzyko poważnych działań niepożądanych. 

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Lantus?

W określonych przypadkach należy zachować szczególne środki ostrożności w trakcie stosowania leku Lantus. Każdy pacjent powinien podlegać indywidualnej diagnostyce.

Szczególnej uwagi wymagają osoby, u których występują takie stany lub choroby jak:

• objawy hipoglikemii;
• objawy hiperglikemii;
• podeszły wiek;
• zaburzenia psychiczne;
• wieloletnia cukrzyca;
• niedoczynność tarczycy;
• niewydolność kory nadnerczy;
• niedoczynność przedniego płata przysadki mózgowej;
• neuropatia układu autonomicznego;
• stosowanie innych leków o podobnym działaniu;
• jednoczesne stosowanie pioglitazonu.

Podczas terapii należy dokładnie przestrzegać zaleceń lekarza, w tym dotyczących zasad przyjmowania posiłków czy ograniczenia spożywania alkoholu. Wszelkie wątpliwości omów z lekarzem, a następnie postępuj zgodnie z jego wskazaniami, aby poprawić skuteczność kontroli stężenia glukozy we krwi i ograniczyć ewentualne skutki uboczne.

Z czym nie łączyć Lantus?

Pacjent ma obowiązek poinformowania lekarza o wszystkich lekach stosowanych obecnie lub w niedalekiej przeszłości. Jest to związane z tym, że lek Lantus może wchodzić z nimi w interakcje, zmieniając swoje działanie lub powodując skutki uboczne.

Szczególnej uwagi wymagają takie środki farmakologiczne jak:

• inne leki przeciwcukrzycowe;
• inhibitory enzymu konwertazy angiotensyny ACE (stosowane w leczeniu chorób serca i wysokiego ciśnienia krwi);
• antybiotyki sulfonamidowe;
• kortykosteroidy (np. kortyzon);
• estrogeny i progestageny (antykoncepcja);
• pochodne fenotiazyny (stosowane w zaburzeniach psychicznych);
• inhibitory proteazy (stosowane w leczeniu zakażenia HIV);
• leki beta-adrenolityczne (stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi);
• nietypowe leki przeciwpsychotyczne (np. klozapina, olanzapina);
• leki sympatykomimetyczne (np. salbutamol, epinefryna, terbutalina);
• leki sympatykolityczne (np. klonidyna, rezerpina, guanetydyna);
• leki moczopędne (stosowane przy obrzekach i nadciśnieniu tętniczym);
• fibraty (stosowane w obniżaniu podwyższonego poziomu tłuszczów we krwi);
• inhibitory monoaminooksdyazy MAO (stosowane w leczeniu depresji);
• salicylany, (np. kwas acetylosalicylowy);
• propoksyfen i pentoksyfilina;
• fluoksetyna (lek przeciwdepresyjny);
• diazokdys (stosowany w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi);
• danazol (lek wpływający na owulację);
• dizopyramid (stosowany w leczeniu niektórych chorób serca);
• somotropina (hormon wzrostu);
• izoniazyd (stosowany w leczeniu gruźlicy);
• glukagon (hormon trzustki stosowany w leczeniu ciężkiej hipoglikemii);
• klonidyna (stosowana w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi);
• sole litu (stosowane w zaburzeniach psychicznych);
• pnetamidyna (lek przeciwpasożytniczy);
• pioglitazon.

Wszystkie te substancje wymieniono w ulotce dołączonej do opakowania. O możliwości jednoczesnego podawania dowolnego leku z preparatem Lantus decyduje lekarz. Należy postępować z jego wskazaniami, ponieważ wpływa to na skuteczne działanie leku i ogranicza ryzyko niekorzystnych interakcji pomiędzy substancjami czynnymi.

Lantus – skład leku

Podstawowy składnik leku Lantus to insulina glargine 300 mg w 3 ml roztworu (jednej dawce). Pozostałe substancje pomocnicze to: glicerol, meta-krezol, chlorek cynku, kwas solny, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Pytania pacjentów o lek (FAQ)