Mounjaro KwikPen

Dostępność	na receptę
Wskazania	cukrzyca typu 2, nadwaga, otyłość
Postać	roztwór do wstrzykiwań
Dawka	2,5 mg, 5 mg, 7,5 mg, 10 mg, 12,5 mg, 15 mg
Substancja czynna	tirzepatyd

Mounjaro — co to za lek? jak działa?

Lek Mounjaro to podwójny agonista receptorów GIP i GLP-1 o wydłużonym działaniu. Za mechanizm działania preparatu odpowiada substancja czynna tirzepatyd. Środek wykazuje skuteczne działanie w leczeniu otyłości, leczeniu nadwagi oraz leczeniu cukrzycy jako wsparcie dla ćwiczeń fizycznych i uzupełnienie diety. Lek można stosować w monoterapii oraz w skojarzeniu z innymi preparatami.

W leczeniu cukrzycy typu 2 lek może być stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi. W leczeniu nadwagi i otyłości preparat stosuje się jako uzupełnienie diety o obniżonej kaloryczności oraz zwiększonej aktywności fizycznej.

Mounjaro — wskazania i kryteria BMI

Stosowanie Mounjaro pomaga w kontrolowaniu masy ciała. Stosuje się go w przypadku uzupełnienia diety, która zawiera obniżoną wartość kaloryczną oraz jest połączona ze zwiększoną aktywnością fizyczną. Wówczas preparat wspiera wysiłki prowadzące do utraty masy ciała lub utrzymania masy ciała pożądanej u pacjenta. Wskazania do stosowania leku to wskaźnik początkowy BMI na poziomie:

• od ≥27 kg/m² do <30 kg/m² (nadwaga) przy współistnieniu co najmniej jednej choroby powiązanej z masą ciała, takiej jak: stan przedcukrzycowy lub cukrzyca typu 2, nadciśnienie tętnicze, dyslipidemia lub obturacyjny bezdech senny;
• ≥30 kg/m² (otyłość).

Decyzję o możliwości zastosowania preparatu Mounjaro podejmuje lekarz prowadzący, który ma na uwadze zdrowie i bezpieczeństwo pacjenta.

Cena, refundacja

Cena leku Mounjaro zależy od dawki preparatu oraz polityki cenowej danej apteki. Lek dostępny jest w postaci roztworu do wstrzykiwań w gotowych wstrzykiwaczach (KwikPen).

Zamienniki i leki o podobnym działaniu

Na ten moment lek Mounjaro nie ma zamienników na poziomie opakowania. Za leki o podobnym profilu i mechanizmie działania uznaje się wyłącznie innych agonistów receptora GLP-1 (tzw. analogi inkretynowe, np. semaglutyd). O ich zastosowaniu decyduje lekarz prowadzący, dbając o bezpieczeństwo pacjenta i skuteczność prowadzonej terapii.

Pełny skład preparatu

W przypadku preparatu Mounjaro pacjent powinien znać jego skład. Substancją czynną leku jest tirzepatyd. Ponadto w roztworze znajdują się takie substancje pomocnicze jak: wodorofosforan sodu bezwodny, glicerol, wodorotlenek sodu, kwas solny oraz woda do wstrzykiwań.

Mounjaro — dawkowanie i schemat leczenia

Dawkowanie leku Mounjaro ustalane jest w sposób indywidualny w zależności od potrzeb i stanu pacjenta. Lek należy przyjmować według zaleceń lekarza prowadzącego. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości należy skonsultować swoją sytuację z lekarzem lub farmaceutą.

Standardowo dawkowanie rozpoczyna się od dawki 2,5 mg przyjmowanej raz w tygodniu. Po okresie czterech tygodni terapii dawkę się podwaja. Po kolejnych co najmniej czterech tygodniach dawka tygodniowa może być zwiększana o kolejne 2,5 mg, aż do osiągnięcia optymalnego efektu terapeutycznego.

Dawkami podtrzymującymi mogą być dawki: 5 mg, 7,5 mg, 10 mg, 12,5 mg oraz 15 mg, przy czym 15 mg stanowi maksymalną dawkę tygodniową. Nie należy przyjmować więcej preparatu niż zalecane dawki podtrzymujące. Nie wpływa to na poprawę skuteczności leczenia i może powodować niepokojące działania niepożądane.

Sposób i miejsce podawania leku

Preparat w postaci roztworu do wstrzykiwań przeznaczony jest do podawania podskórnie w powłoki jamy brzusznej, górną część ramienia lub udo. Dawka tygodniowa może być przyjmowana o dowolnej porze i niezależnie od posiłku. Rekomenduje się zmianę miejsca podawania leku Mounjaro. Ponadto nie należy podawać go w tym samym miejscu, w którym pacjent przyjmuje insulinę. Przed pierwszym przyjęciem leku należy dokładnie zapoznać się z dołączoną do opakowania instrukcją.

Mounjaro — stosowanie w ciąży i okresie karmienia piersią

Na ten moment brak szczegółowych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania roztworu Mounjaro u kobiet w ciąży oraz w okresie karmienia piersią. W związku z tym rekomenduje się zaprzestanie przyjmowania leku w tej grupie pacjentek.

Nie zaleca się stosowania leku Mounjaro w okresie ciąży oraz karmienia piersią, ponieważ dostępne dane dotyczące bezpieczeństwa tirzepatydu w tych grupach pacjentek są niewystarczające. Kobiety planujące ciążę (na co najmniej 2 miesiące przed planowanym zajściem w ciążę) powinny skonsultować z lekarzem konieczność wcześniejszego odstawienia preparatu.

Mounjaro — możliwe skutki uboczne i działania niepożądane

U pacjentów przyjmujących lek Mounjaro mogą występować skutki uboczne. Nie dotyczy to jednak każdego przypadku. Rodzaj oraz skala nasilenia działań niepożądanych zależą od indywidualnych predyspozycji pacjenta. Do działań niepożądanych obserwowanych podczas stosowania leku Mounjaro należą m.in.:

• zapalenie trzustki (również ostre zapalenie trzustki);
• ciężkie reakcje alergiczne (np.: reakcja anafilaktyczna, obrzęk naczynioruchowy);
• biegunka;
• mdłości;
• hipoglikemia;
• ból głowy;
• ból brzucha;
• osłabienie;
• senność;
• rozdrażnienie;
• splątanie;
• zapalenie pęcherzyka żółciowego;
• zawroty głowy;
• zmniejszenie masy ciała;
• przyspieszenie akcji serca;
• nadmierna potliwość;
• osłabienie uczucia głodu;
• obniżenie ciśnienia tętniczego może wystąpić wtórnie do utraty masy ciała, odwodnienia lub działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego;
• niestrawność;
• odbijanie się;
• refluks;
• zgaga;
• gazy;
• odczyny w miejscu wstrzyknięcia leku;
• wzrost stężeń enzymów trzustkowych;
• kamienie żółciowe;
• ból w miejscu wstrzyknięcia;
• sytuacje pogorszenia czynności nerek;

Wszystkie skutki uboczne wraz z częstotliwością ich występowania zostały wymienione w ulotce dołączonej do produktu leczniczego. Należy dokładnie się z nią zapoznać.

Mounjaro — przeciwwskazania i środki ostrożności

Decyzję o możliwości zastosowania preparatu Mounjaro w terapii podejmuje lekarz i ma ona charakter indywidualny. Podstawowym przeciwwskazaniem do podawania roztworu Mounjaro jest uczulenie na substancję czynną lub którykolwiek składnik preparatu.

W określonych przypadkach należy zachować szczególne ostrożności. Podczas przyjmowania preparatu Mounjaro wzrasta ryzyko wystąpienia takich problemów zdrowotnych jak:

• ostre zapalenie trzustki;
• hipoglikemia;
• działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego.

Ponadto ostrożność należy zachować u pacjentów, u których występują takie stany jak:

• retinopatia cukrzycowa;
• cukrzycowy obrzęk plamki;
• retinopatia proliferacyjna;
• ciężkie choroby układu pokarmowego (np. ciężkie porażenie żołądka);
• poważne zaburzenia trawienia pokarmu;
• wydłużony czas pozostawania pokarmu w żołądku;
• zapalenie trzustki (może powodować silny i uporczywy ból brzucha promieniujący do pleców);
• stosowanie pochodnych sulfonylomocznika (inne leki przeciwcukrzycowe) lub insuliny, ze względu na ryzyko hipoglikemii (małego stężenia glukozy we krwi).

Jeżeli po rozpoczęciu przyjmowania leku Mounjaro u pacjenta dochodzi do nadmiernej utraty płynów (np. na skutek wymiotów lub biegunki), to należy unikać odwodnienia poprzez regularne picie dużych ilości płynów. Lekarz każdy przypadek rozpatruje osobno, biorąc pod uwagę wszystkie plusy i minusy włączenia preparatu Mounjaro do terapii.

Interakcje z innymi lekami

Zawarty w roztworze Mounjaro tirzepatyd może wchodzić w interakcje z innymi lekami i wzajemnie zmieniać swoje działanie. W określonych przypadkach zwiększa się ryzyko wystąpienia objawów niepożądanych związanych z kojarzeniem wybranych substancji czynnych. Tirzepatyd może opóźniać opróżnianie żołądka, co może wpływać na szybkość wchłaniania niektórych leków doustnych, szczególnie preparatów o wąskim indeksie terapeutycznym. O przyjmowaniu dowolnych leków należy powiedzieć lekarzowi. To on podejmuje decyzję dotyczącą możliwego ich łączenia.