Wystawiamy recepty nierefundowane – 100 % płatne.
Maksymalnie 4 leki na jednej recepcie.
Wypełnij wywiad, opłać konsultację, kod do
Stosowany jest w leczeniu bólu i stanów zapalnych, między innymi w chorobach reumatycznych stawów i kręgosłupa, a także po urazach i zabiegach.
| Dostępność | na receptę |
| Wskazania | ostre stany zapalne stawów; przewlekłe stany zapalne stawów, w szczególności reumatoidalne zapalenie stawów (przewlekłe zapalenie stawów); zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (choroba bechterewa) i inne zapalne reumatyczne choroby kręgosłupa |
| Postać | kapsułki o przedłużonym uwalnianiu |
| Dawka | 100 mg |
| Substancja czynna | Diclofenacum natricum (diklofenak sodowy) |
| Ulotka do pobrania | Olfen 100 SR - ulotka |
Olfen 100 SR zawiera 100 mg diklofenaku sodowego w każdej kapsułce o przedłużonym uwalnianiu. Kapsułki są żelatynowe, biało-różowe, dwuczęściowe, wypełnione białymi granulkami, z czarnym nadrukiem „100". Występują w opakowaniach po 10 i 20 kapsułek (blistry Aluminium/PVC/PE/PVDC po 10 sztuk), przy czym nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
Substancje pomocnicze kapsułki to m.in. laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, trietylu cytrynian i amoniowy kopolimer metakrylanu (typ B). Otoczka zawiera żelatynę oraz barwniki: dwutlenek tytanu (E 171), tlenki żelaza (E 172) i erytrozynę (E 127). Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na kapsułkę, czyli uznaje się go za „wolny od sodu".
Diklofenak sodowy należy do niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) i działa przeciwreumatycznie, przeciwzapalnie, przeciwbólowo i przeciwgorączkowo. W jego mechanizmie działania istotne znaczenie ma hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które odgrywają zasadniczą rolę w patogenezie procesu zapalnego, bólu i gorączki.
Według ulotki lek może być stosowany w leczeniu bólu i stanów zapalnych w przypadku:
Decyzję o zastosowaniu leku podejmuje lekarz.
Zalecana początkowa dawka dobowa dla dorosłych wynosi od 100 mg do 150 mg diklofenaku sodowego. Zalecana dawka to 1 kapsułka (100 mg) na dobę, chyba że lekarz zaleci inaczej. W razie konieczności leczenie można łączyć z dawką 25 mg lub 50 mg w postaci tabletek lub kapsułek doodbytniczych, do maksymalnej dawki 150 mg diklofenaku sodowego na dobę. Jeśli objawy choroby nasilają się w nocy lub rano, zaleca się przyjmowanie leku wieczorem.
Kapsułkę należy połknąć w całości, w trakcie posiłku, popijając szklanką wody. Nie wolno jej żuć. Nie należy przekraczać zalecanej dawki; stosuje się najmniejszą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas. Przy długotrwałym stosowaniu trzeba regularnie kontaktować się z lekarzem.
Szczególne grupy pacjentów:
Leku nie należy stosować:
Przed rozpoczęciem leczenia trzeba poinformować lekarza o wszystkich chorobach współistniejących i przyjmowanych lekach.
Diklofenak może powodować krwawienie z przewodu pokarmowego, owrzodzenie lub perforację (z możliwym skutkiem śmiertelnym), szczególnie u osób starszych, po przebytym owrzodzeniu i przy dużych dawkach. W razie nietypowych dolegliwości brzusznych, zwłaszcza krwawienia, lek należy niezwłocznie odstawić i skontaktować się z lekarzem. Nie należy łączyć go z innymi NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.
Leki takie jak Olfen SR mogą być związane z niewielkim zwiększeniem ryzyka zawału serca lub udaru, bardziej prawdopodobnym po dużych dawkach i leczeniu długotrwałym. Lekarza należy poinformować o paleniu tytoniu, cukrzycy, dusznicy bolesnej, zakrzepach, nadciśnieniu oraz zwiększonym stężeniu cholesterolu lub triglicerydów. Ból w klatce piersiowej, duszność, osłabienie lub niewyraźna mowa wymagają natychmiastowego kontaktu z lekarzem lub szpitalnym oddziałem ratunkowym.
W bardzo rzadkich przypadkach, zwłaszcza na początku leczenia, mogą wystąpić ciężkie reakcje skórne (złuszczające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka). Po pierwszych oznakach wysypki, zmian na błonach śluzowych lub innych objawach alergii lek należy odstawić i skontaktować się z lekarzem.
Szczególnej ostrożności wymagają pacjenci z astmą, alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa, polipami nosa, przewlekłą obturacyjną chorobą płuc lub przewlekłym zakażeniem dróg oddechowych oraz chorujący na wrzodziejące zapalenie jelita grubego lub chorobę Leśniowskiego-Crohna, u których diklofenak może zaostrzać przebieg choroby. Dotyczy to też zaburzeń czynności nerek lub wątroby, zaburzeń krzepnięcia oraz porfirii (diklofenak może wywołać jej napad). Lek może przemijająco hamować agregację płytek krwi i osłabiać gojenie ran w jelitach po operacji przewodu pokarmowego, a także zmniejszać objawy zakażenia (np. ból głowy, wysoką temperaturę), co utrudnia jego rozpoznanie.
Podczas leczenia przy zaburzeniach czynności wątroby, nerek lub obrazu krwi należy regularnie wykonywać badania krwi (transaminazy, kreatynina, liczba krwinek). U osób z chorobą serca lub jej czynnikami ryzyka lekarz ocenia okresowo potrzebę leczenia, zwłaszcza gdy trwa ono dłużej niż 4 tygodnie.
Częste działania niepożądane (do 1 na 10 pacjentów) to ból i zawroty głowy, nudności, wymioty, biegunka, niestrawność, ból brzucha, wzdęcia, utrata apetytu, zaburzenia czynności wątroby (np. zwiększona aktywność aminotransferaz) oraz wysypka skórna.
Niezbyt często (do 1 na 100) występują zawał mięśnia sercowego, niewydolność serca, ból w klatce piersiowej i kołatanie serca. Rzadko (do 1 na 1000) obserwuje się nadwrażliwość i reakcje anafilaktyczne (w tym nagły spadek ciśnienia i wstrząs), astmę, zapalenie błony śluzowej żołądka, krwawienia z przewodu pokarmowego, chorobę wrzodową, zapalenie wątroby, żółtaczkę, senność, pokrzywkę i obrzęk.
Bardzo rzadko (do 1 na 10 000) zgłaszano m.in. zaburzenia psychiczne (dezorientację, depresję, koszmary senne), drgawki, jałowe zapalenie opon mózgowych, szumy uszne, zaburzenia widzenia, udar mózgu, nadciśnienie tętnicze, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, piorunujące zapalenie wątroby, ciężkie reakcje skórne, ostrą niewydolność nerek oraz zmiany w obrazie krwi (trombocytopenię, leukopenię, agranulocytozę, niedokrwistość). Częstość nieznana dotyczy m.in. zespołu Kounisa (ból w klatce piersiowej z reakcją alergiczną), niedokrwiennego zapalenia jelita grubego i rumienia trwałego.
Należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku i powiadomić lekarza w razie: krwawych wymiotów, krwi w stolcu lub moczu, czarnych stolców, ciężkiej reakcji skórnej, obrzęku twarzy, stóp lub nóg, sapania albo duszności, zażółcenia skóry lub białkówek oczu, utrzymującego się bólu gardła lub wysokiej temperatury, bólu w klatce piersiowej. Działania niepożądane można zgłaszać na stronie https://smz.ezdrowie.gov.pl.
Lekarza należy poinformować o wszystkich przyjmowanych lekach, szczególnie o:
W ostatnich 3 miesiącach ciąży lek jest przeciwwskazany, bo może zaszkodzić dziecku (m.in. zaburzenia czynności nerek i serca), zwiększać skłonność do krwawień matki i dziecka oraz opóźniać lub wydłużać poród. W pierwszych 6 miesiącach ciąży nie należy go stosować, chyba że lekarz uzna to za bezwzględnie konieczne; wtedy dawka ma być jak najmniejsza, a leczenie jak najkrótsze. Od 20. tygodnia ciąży lek przyjmowany dłużej niż kilka dni może powodować zaburzenia czynności nerek płodu, prowadzące do małowodzia, lub zwężenie przewodu tętniczego; lekarz może wtedy zalecić dodatkowe monitorowanie.
Nie należy karmić piersią w trakcie stosowania leku, ponieważ może on szkodzić niemowlęciu.
Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn, jeśli podczas leczenia występują działania niepożądane, takie jak zaburzenia widzenia, zawroty głowy, senność lub inne zaburzenia ze strony ośrodkowego układu nerwowego.
Pominiętą dawkę należy zażyć, gdy tylko pacjent sobie o tym przypomni. Jeśli do następnej dawki pozostało niewiele czasu, należy zażyć ją o zwykłej porze. Nie wolno stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej.
Przedawkowanie nie powoduje charakterystycznych objawów, ale mogą wystąpić wymioty, krwotok z przewodu pokarmowego, biegunki, zawroty głowy, szumy uszne lub drgawki. Przy znacznym zatruciu może dojść do ostrej niewydolności nerek i uszkodzenia wątroby. Po zastosowaniu większej niż zalecana dawki należy poinformować lekarza lub farmaceutę albo udać się natychmiast do szpitalnego oddziału ratunkowego.
Lek przechowuje się w temperaturze poniżej 25°C, w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Okres ważności wynosi 3 lata; nie stosować po terminie ważności podanym na pudełku po EXP. Leków nie wyrzuca się do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki; sposób usunięcia niepotrzebnego leku podpowie farmaceuta.
Opis ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem lub farmaceutą. Przed zastosowaniem leku zapoznaj się z ulotką dołączoną do opakowania.