Wystawiamy recepty nierefundowane – 100 % płatne.
Maksymalnie 4 leki na jednej recepcie.
Wypełnij wywiad, opłać konsultację, kod do
Stosuje się go w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz choroby niedokrwiennej serca. Działanie leku polega na zmniejszeniu częstotliwości rytmu serca, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego.
| Dostępność | na receptę |
| Wskazania | nadciśnienie tętnicze; choroba niedokrwienna serca |
| Postać | tabletki powlekane |
| Dawka | 5 mg, 10 mg |
| Substancja czynna | Bisoprololi fumaras (fumaran bisoprololu) |
| Ulotka do pobrania | BisoHEXAL 10 - ulotka |
Bisohexal zawiera bisoprolol, wysoce selektywny lek beta-1-adrenolityczny, który nie wykazuje wewnętrznej aktywności pobudzającej układ współczulny ani działania stabilizującego błony komórkowe. Lek występuje w postaci tabletek powlekanych o mocy 5 mg i 10 mg. Opakowanie zawiera 30 tabletek w blistrach aluminiowych.
Bisoprolol ma tylko niewielkie powinowactwo do receptorów beta-2-adrenergicznych w mięśniach gładkich oskrzeli i naczyń krwionośnych oraz tych, które uczestniczą w regulacji metabolicznej. Dlatego na ogół nie wpływa na opory w drogach oddechowych ani na procesy zależne od tych receptorów. Mechanizm działania w nadciśnieniu tętniczym nie jest jasny, wiadomo natomiast, że bisoprolol znacząco zmniejsza aktywność reninową osocza.
U pacjentów z dławicą piersiową blokada receptorów beta zmniejsza częstość skurczów serca, a przez to jego zapotrzebowanie na tlen. Przy stosowaniu przewlekłym początkowo podwyższony opór obwodowy zmniejsza się.
Bisohexal stosuje się w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz choroby niedokrwiennej serca.
Leku nie należy stosować w przypadku:
Leku nie należy stosować u dzieci, ponieważ brak doświadczenia z jego stosowaniem w tej grupie wiekowej.
Szczególnej ostrożności wymagają: blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, cukrzyca z dużymi wahaniami stężenia glukozy we krwi (lek może maskować objawy hipoglikemii, takie jak tachykardia, kołatanie serca czy nadmierne pocenie się), ścisła głodówka, dławica piersiowa Prinzmetala (nie można całkowicie wykluczyć napadów bólu dławicowego), zarostowa choroba tętnic obwodowych (możliwe nasilenie objawów, zwłaszcza na początku leczenia), łuszczyca lub łuszczyca w wywiadzie oraz trwające leczenie odczulające, ponieważ lek może zwiększać wrażliwość na alergeny i nasilać reakcje anafilaktyczne, a adrenalina nie zawsze daje wtedy oczekiwany efekt. Bisoprolol może też maskować objawy nadczynności tarczycy.
U pacjentów z astmą oskrzelową lub innymi obturacyjnymi chorobami dróg oddechowych lek stosuje się tylko wtedy, gdy są ku temu uzasadnione powody kliniczne, od najniższej możliwej dawki i z kontrolą nowych objawów, takich jak duszność, brak tolerancji wysiłku czy kaszel. Pacjenci z guzem chromochłonnym nie mogą przyjmować bisoprololu bez uprzedniego zastosowania leku blokującego receptory alfa-adrenergiczne.
Przed znieczuleniem ogólnym anestezjolog musi wiedzieć o przyjmowaniu bisoprololu. Jeśli przed operacją trzeba lek przerwać, odstawia się go stopniowo, tak aby proces zakończył się około 48 godzin przed znieczuleniem.
Tabletki zawierają laktozę (1,24 mg w tabletce 5 mg i 2,48 mg w tabletce 10 mg), dlatego nie powinni ich przyjmować pacjenci z dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Jedna tabletka zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu oraz mniej niż 0,01 wymiennika węglowodanowego.
Lekarz ustala dawkę indywidualnie i rozpoczyna leczenie od najmniejszej możliwej dawki. W nadciśnieniu tętniczym i chorobie niedokrwiennej serca dawka początkowa wynosi 5 mg raz na dobę i u niektórych pacjentów może wystarczyć. W razie potrzeby lekarz zwiększa ją do 10 mg raz na dobę. Maksymalna zalecana dawka wynosi 20 mg na dobę. U osób w podeszłym wieku zmiana dawkowania na ogół nie jest konieczna.
Czas leczenia zależy od wskazania i nasilenia choroby. Leczenia nie wolno przerywać nagle, zwłaszcza u pacjentów z dławicą piersiową lub chorobą wieńcową, ponieważ może to pogorszyć stan pacjenta. U chorych z chorobą niedokrwienną serca nagłe przerwanie zwiększa ryzyko zawału mięśnia sercowego i nagłej śmierci u chorych z chorobą niedokrwienną serca. Lek odstawia się stopniowo, zmniejszając dawkę dobową przez 7 do 10 dni, na zalecenie lekarza.
Przy łagodnych i umiarkowanych zaburzeniach czynności nerek lub wątroby zmiana dawkowania na ogół nie jest konieczna. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 20 ml/min) oraz z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby dawka nie powinna przekraczać 10 mg na dobę.
Bisohexal nie figuruje w wykazie leków refundowanych (obwieszczenie Ministra Zdrowia obowiązujące od 1 października 2026 r.).
Częstość działań niepożądanych w ChPL określono następująco: bardzo często (co najmniej 1 na 10 osób), często (od 1 na 100 do mniej niż 1 na 10), niezbyt często (od 1 na 1000 do mniej niż 1 na 100), rzadko (od 1 na 10 000 do mniej niż 1 na 1000), bardzo rzadko (mniej niż 1 na 10 000).
Zmniejszone wydzielanie łez należy uwzględnić u osób noszących soczewki kontaktowe.
Tak. Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach.
Jednoczesne stosowanie nie jest zalecane z antagonistami wapnia typu werapamilu i w mniejszym stopniu diltiazemu (werapamil podany dożylnie może spowodować znaczne niedociśnienie i blok przedsionkowo-komorowy) oraz z ośrodkowo działającymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, takimi jak klonidyna (nagłe odstawienie tych leków może zwiększać ryzyko nadciśnienia z odbicia).
Ostrożności wymaga łączenie z lekami przeciwarytmicznymi klasy I i III (np. amiodaron), antagonistami wapnia typu dihydropirydyny (felodypina, amlodypina), cholinomimetykami, miejscowymi beta-adrenolitykami (np. krople do oczu na jaskrę), insuliną i doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi (nasilone działanie hipoglikemizujące i maskowanie jej objawów), środkami do znieczulenia ogólnego, glikozydami naparstnicy, beta-adrenomimetykami, adrenomimetykami działającymi na receptory beta i alfa oraz innymi lekami obniżającymi ciśnienie (m.in. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, barbiturany, pochodne fenotiazyny). Rozważenia wymaga stosowanie meflochiny (ryzyko bradykardii) oraz inhibitorów MAO z wyjątkiem MAO-B (ryzyko przełomu nadciśnieniowego).
Leku nie wolno stosować w ciąży, jeśli w opinii lekarza nie jest to bezwzględnie konieczne. Beta-adrenolityki zmniejszają przepływ krwi przez łożysko, co może prowadzić do opóźnienia wzrastania płodu, zgonu wewnątrzmacicznego, poronienia lub przedwczesnego porodu. Jeśli leczenie jest niezbędne, lekarz kontroluje przepływ łożyskowy i rozwój płodu, a noworodek pozostaje pod ścisłą obserwacją, ponieważ hipoglikemia i bradykardia występują u niego na ogół w ciągu pierwszych 3 dni życia.
Nie wiadomo, czy bisoprolol przenika do mleka kobiecego, i nie zaleca się karmienia piersią podczas leczenia.
Lek należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C, w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Okres ważności wynosi 5 lat, a terminu podanego na opakowaniu po EXP nie wolno przekraczać. Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki.
W badaniu z udziałem pacjentów z chorobą niedokrwienną serca bisoprolol nie zaburzał zdolności prowadzenia pojazdów. Ze względu na indywidualne reakcje lek może jednak zaburzać zdolność kierowania pojazdami i obsługi maszyn, zwłaszcza na początku leczenia, podczas zmiany leku oraz przy jednoczesnym piciu alkoholu.
Opis ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem lub farmaceutą. Przed zastosowaniem leku zapoznaj się z ulotką dołączoną do opakowania.