Amiodaron hameln

Właściwość	Wartość
Dostępność	na receptę
Wskazania	arytmia serca
Postać	koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji
Dawka	50 mg/ml
Substancja czynna	amiodaron

Amiodaron Hameln — co to za lek, jak działa, w jakim celu się go stosuje?

Zgodnie z klasyfikacją medyczną lek Amiodaron hameln należy do grupy leków przeciwarytmicznych klasy III do podawania dożylnego pod kontrolą lekarską. Zawiera substancję czynną i ma postać koncentratu do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Działanie amiodaronu w tej postaci polega na kontrolowaniu pracy serca, gdy nie jest ona prawidłowa. Podaje się go wtedy, gdy potrzebne jest szybkie działanie leku lub przyjmowanie tabletek nie jest możliwe z różnych przyczyn.

Lek Amiodaron Hameln przeznaczony jest dla osób dorosłych, młodzieży i dzieci i można podawać go tylko na wyraźne wskazanie lekarza prowadzącego. Podstawowe wskazanie medyczne do leczenia amiodaronem w tej postaci to: leczenie ciężkich zaburzeń rytmu serca takich jak m.in.:

• przedsionkowe zaburzenia rytmu serca (np.: migotanie lub trzepotanie przedsionków);
• zagrażające życiu komorowe zaburzenia rytmu (np.: trwały lub nietrwały częstoskurcz komorowy, migotanie komór);
• częstoskurcz węzłowy nawrotny (w tym w przebiegu zespołu WPW);
• zaburzenia rytmu serca w obrębie węzła przedsionkowo-komorowego.

Podaje się go wtedy, gdy inne metody leczenia przeciwarytmicznego są nieskuteczne lub przeciwwskazane dla danego pacjenta.

Ile kosztuje Amiodaron Hameln?

Obecnie lek Amiodaron Hameln funkcjonuje na rynku w jednej postaci i w jednym opakowaniu. Jest ono jednak wyłączone ze sprzedaży w aptece, ponieważ preparat stosuje się tylko w leczeniu zamkniętym w szpitalu i jest podawany przez personel medyczny.

Czy lek Amiodaron Hameln jest refundowany?

Lek Amiodaron Hameln podlega pełnej refundacji w ramach podawania go w leczeniu zamkniętym szpitalnym przez personel medyczny u ubezpieczonych pacjentów. Leku nie można kupić w aptece i recepty na niego nie są w tym momencie wystawiane.

Amiodaron Hameln — czy istnieją zamienniki?

Zamiennikami leku Amiodaron Hameln stosowanymi w lecznictwie zamkniętym są: Amiokordin i Cordarone.

Amiodaron Hameln — jak dawkować?

Stosowanie i dawkowanie leku Amiodaron Hameln ustalane jest indywidualnie przez lekarza prowadzącego. Preparat podawany jest dożylnie przez lekarza lub pielęgniarkę (we wstrzyknięciu lub infuzji). Lekarz określa dawkę i czas leczenia indywidualnie dla każdego pacjenta. Zazwyczaj stosowana dawka to 5 mg na kilogram masy ciała, a lek powinien być wstrzykiwany przez co najmniej 3 minuty. 

Podawanie we wstrzyknięciu dożylnym:

• podana dawka leku nie powinna być większa niż 5 mg na kg masy ciała;
• dawkę podaje się powoli, minimum przez 3 minuty (z wyjątkiem reanimacji);
• przed kolejnym wstrzyknięciem lekarz musi odczekać co najmniej 15 minut;
• powtarzanie lub ciągłe podawanie leku może powodować zapalenie żyły i uszkodzenie skóry w miejscu wstrzyknięcia i wtedy lekarz zakłada tzw. wkłucie centralne. 

Podawanie w infuzji dożylnej:

• podawana dawka to 5 mg na kg masy ciała rozcieńczona w 250 ml roztworu glukozy 5%;
• dawka powinna być podawana w czasie od 20 minut do 2 godzin;
• podawanie można powtarzać 2-3 razy na dobę.

Standardowa dawka dobowa to 10 mg - 20 mg na kilogram masy ciała w ciągu 24 godzinach. W stanie zagrożenia życia lekarz może podać 150 mg - 300 mg w powolnym wstrzyknięciu. 

Nie wolno stosować większej niż zalecana dawki leku Amiodaron Hameln. Nie wpływa to na poprawę skuteczności leczenia i może powodować poważne działania niepożądane. Przy podawaniu szpitalnym mało prawdopodobne jest przedawkowanie. Objawy przedawkowania to m.in.: zaparcie, wymioty, nudności, nasilone pocenie się, nieprawidłowo wolna lub szybka czynność serca.

Amiodaron Hameln — stosowanie leku w ciąży i okresie karmienia piersią

Nie zaleca się stosowania leku Amiodaron Hameln u kobiet w ciąży, podejrzewających ciążę lub w okresie karmienia piersią. Może to powodować poważne zagrożenie dla dziecka, w tym trwałe uszkodzenie płodu. Lekarz może zastosować Amiodaron Hameln podczas ciąży wyłącznie w sytuacjach bezwzględnie koniecznych w stanach zagrożenia życia.

Nie wolno podawać leku Amiodaron Hameln u kobiet w okresie karmienia piersią. Wszelkie informacje w tym zakresie przekaże pacjentce personel medyczny.

Amiodaron Hameln — działania niepożądane

U pacjentów, u których podaje się lek Amiodaron Hameln, mogą występować działania niepożądane. Nie dotyczy to każdego przypadku. Rodzaj i nasilenie skutków ubocznych zależą od indywidualnych predyspozycji organizmu pacjenta i stanu zdrowia. Lekarz powinien natychmiast zareagować, jeżeli u pacjenta wystąpią takie ciężkie objawy niepożądane jak:

• reakcje alergiczne (wysypka, trudności w oddychaniu, trudności w połykaniu, obrzęk warg, twarzy, gardła lub języka);
• zaburzenia rytmu serca ze względu na ryzyko zawału mięśnia sercowego;
• spowolnienie akcji serca, nietypowe zmęczenie, zadyszka, zawroty głowy zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku;
• trudności w oddychaniu lub ucisk w klatce piersiowej, świszczący oddech, nieustępujący kaszel, utrata asy ciała i gorączka (możliwe zapalenie płuc);
• zażółcenie skóry lub oczu (żółtaczka), nudności, uczucie zmęczenia, ból brzucha, utrata apetytu, wysoka temperatura (zaburzenia czynności wątroby lub uszkodzenie wątroby);
• obrzęk skóry i błon śluzowych (obrzęk naczynioruchowy);
• zagrażające życiu zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes;
• pęcherzowe zapalenie skóry;
• zespół Stevensa-Johnsona;
• toksyczna rozpływna martwica naskórka;
• objawy grypopodobne i wysypka na twarzy, gorączka, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, powiększenie węzłów chłonnych (zespół DRESS).

Ponadto u pacjentów obserwowano również takie działania niepożądane jak m.in.:

• bóle głowy;
• drgawki;
• nudności;
• problemy ze wzrokiem, zaburzenia widzenia;
• splątanie;
• omdlenia;
• zawroty głowy;
• oszołomienie;
• wyprysk z łuszczącą się i swędząca wysypką;
• omamy;
• zapalenie trzustki;
• neutropenia;
• agranulocytoza;
• utrata wzorku w jednym oku, niewyraźne widzenie lub pogorszenie widzenia barw (neuropatia nerwu wzrokowego lub zapalenie nerwu);
• ziarniniaki szpiku kostnego;
• nadczynność tarczycy (objawy: utrata masy ciała, zwiększenie pocenia się, uczucie gorąca, skrajny niepokój lub pobudzenie);
• nieostre widzenie lub widzenie kolorowej aureoli w oślepiającym świetle;
• spowolnienie bicia serca;
• zaczerwienienie skóry lub zmiana koloru skóry w miejscu podania;
• obrzęk spowodowany płynem w skórze;
• miejscowe uszkodzenie tkanek miękkich;
• ból w miejscu podania;
• wyciek płynu;
• zakażenie;
• stwardnienie tkanki;
• stan zapalny lub zapalenie naczyń krwionośnych;
• zmniejszenie popędu seksualnego;
• drżenie podczas poruszania rękami lub nogami;
• nadwrażliwość na alkohol benzylowy;
• uderzenia gorąca;
• uczucie drętwienia lub osłabienie, pieczenie skóry;
• zmiany aktywności enzymów wątrobowych;
• zaburzenia przewodnictwa serca;
• pokrzywka;
• ból pleców;
• pierwotna dysfunkcja przeszczepu;
• niedoczynność tarczycy;
• splątanie;
• nadwrażliwość na światło.

Wszystkie skutki uboczne wraz z częstotliwością ich występowania wymieniono w ulotce dołączonej do opakowania. Wszelkie objawy niepożądane należy zgłaszać lekarzowi prowadzącemu.

Jakie są przeciwskazania do stosowania Amiodaron Hameln?

Przed zastosowaniem leku Amiodaron Hameln należy poinformować lekarza o stanie zdrowia oraz ewentualnych wątpliwościach. Przeciwwskazania do jego podawania to:

• uczulenie na amiodaron, jod lub którykolwiek z pozostałych składników leku;
• zwolniona czynność serca (bradykardia zatokowa);
• nieregularna czynność serca (np.: zespół chorego węzła zatokowego, blok zatokowo-przedsionkowy);
• inne zaburzenia serca bez wszczepionego rozrusznika serca, w tym blok przedsionkowo-komorowy (zaburzenia przewodzenia w sercu);
• zaburzenia tarczycy;
• bycie wcześniakiem lub noworodkiem świeżo po porodzie;
• bycie na liście pacjentów oczekujących na przeszczep serca ze względu na ryzyko wystąpienia powikłań zagrażających życiu (pierwotna dysfunkcja przeszczepu);
• jednoczesne przyjmowanie innych leków, które mogą wpływać na czynność serca;
• ciąża;
• okres karmienia piersią.

Jeżeli występuje jakiekolwiek przeciwwskazanie z tej listy lub objawy nadwrażliwości wystąpią po pierwszym podaniu leku Amiodaron Hameln, to nie należy kontynuować tej terapii. O wszystkim decyduje lekarz prowadzący, którego zadaniem jest dbanie o bezpieczeństwo pacjenta i zmniejszenie ryzyka wystąpienia poważnych działań niepożądanych.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Amiodaron Hameln?

W określonych przypadkach należy zachować szczególne środki ostrożności u pacjentów, u których podaje się dożylnie Amiodaron Hameln. Każdy pacjent podlega indywidualnej diagnostyce. Szczególnej uwagi wymagają zwłaszcza osoby, u których występują takie choroby lub stany zdrowia jak:

• niskie ciśnienie tętnicze;
• zaburzenia wątroby;
• jakiekolwiek zaburzenia tarczycy;
• jakiekolwiek zaburzenia płuc (np. astma);
• pogorszenie czynności serca lub niewydolność serca;
• problemy ze wzrokiem (możliwe objawy neuropatii nerwu wzrokowego lub zapalenia nerwu);
• ciężka wysypka pęcherzowa ze złuszczaniem się warstw skóry, złe samopoczucie, dreszcze, gorączka, bóle mięśni (objawy toksycznej rozpływnej martwicy naskórka);
• pęcherze lub krwawienie skórne obejmujące okolice warg, oczu, ust, nosa i narządów płciowych, objawy grypopodobne, gorączka (zespół Stevensa-Johnsona);
• wiek poniżej 3. roku życia;
• jednoczesne przyjmowanie leku zawierającego sofosbuwir, zwłaszcza gdy w trakcie leczenia występują: zawroty głowy, kołatanie serca, zadyszka lub nasilenie duszności, wolne lub nieregularne bicie serca, zaburzenia rytmu serca, ból w klatce piersiowej, zasłabnięcie lub omdlenie.

Wszelkie wątpliwości należy omówić z lekarzem prowadzącym. To on decyduje o możliwości aplikacji leku Amiodaron Hameln. Następnie pacjent powinien podlegać ścisłej kontroli lekarskiej w warunkach szpitalnych, gdzie oceniana jest reakcja organizmu. Ponadto regularnie należy kontrolować zapis EKG, czynność wątroby i tarczycy oraz ciśnienie tętnicze.

Z czym nie łączyć Amiodaron Hameln?

Pacjent ma obowiązek poinformowania lekarza o wszystkich lekach stosowanych obecnie lub w niedalekiej przeszłości. Jest to związane z tym, że preparat Amiodaron Hameln może wchodzić z nimi w interakcje, powodując skutki uboczne lub zmieniając działanie. W skrajnych przypadkach może wystąpić zagrożenie życia.

Przeciwwskazane jest jednoczesne podawanie leków, które wpływają na rytm serca. Należą do nich:

• leki poprawiające dopływ krwi do mózgu (np. winkamina);
• leki stosowane w przypadku nieregularnej czynności serca (np.: sotalol, dyzopiramid, prokainamid, chinidyna);
• leki stosowane w chorobach psychicznych (np. sulpiryd, sultopryd, pimozyd);
• niektóre rodzaje leków nazywanych fenotiazynami (np. tiorydazyna);
• leki stosowane w zakażeniach (np. moksyfloksacyna, erytromycyna);
• leki stosowane w zaburzeniach trawienia (np. cyzapryd);
• leki stosowane w leczeniu malarii (np. halofantryna);
• leki przeciwhistaminowe stosowane w leczeniu alergii (np.: terfenadyna);
• niektóre leki przeciwdepresyjne (np.: dosulepina, klomipramina, amitryptylina, doksepina, lofepramina, imipramina, trimipramina, nortryptylina, maprotylina);
• pentamidyna we wstrzyknięciu (stosowana w niektórych typach zapalenia płuc);
• sofosbuvir stosowany w leczeniu zapalenia wątroby typu C;
• antagoniści wapnia (np. werapail, diltiazem) stosowane w leczeniu dławicy piersiowej lub wysokiego ciśnienia tętniczego;
• beta-adrenolitykki (np. propranolol) stosowane w chorobach serca i przy nadciśnieniu tętniczym.

Ponadto szczególnej uwagi wymagają takie środki farmakologiczne jak:

• kortykosteroidy (np. prednizolon);
• środki przeczyszczające stosowane w przypadku zaparcia (np.: senes, bisakodyl);
• diuretyki, leki moczopędne (np.: furosemid);
• leki przeciwzakrzepowe (np. warfaryna);
• statyny przyjmowane w przypadku dużego stężenia cholesterolu (np.: atorwastatyna, symwastatyna);
• leki stosowane w zapobieganiu odrzucenia przeszczepionego narządu (np.: syrolimus, takrolimus, cyklosporyna);
• tetrakozaktyd (stosowany w diagnostyce zaburzeń hormonalnych);
• digoksyna (stosowana w chorobach serca);
• fenytoina (stosowana w leczeniu napadów drgawkowych);
• lidokaina (środek miejscowo znieczulający);
• flekainid (stosowany w zaburzeniach rytmu serca);
• fentanyl (silny lek przeciwbólowy);
• ergotamina (stosowana w leczeniu migreny);
• midazolam i triazolam (stosowane w celu odprężenia, np. przed zabiegiem medycznym);
• syldenfail (stosowany w leczeniu zaburzeń erekcji).

Wszystkie te substancje wymieniono w ulotce dołączonej do opakowania. O możliwości jednoczesnego stosowania wybranych leków z tej listy i środka Amiodaron Hameln decyduje lekarz. Jego celem jest zmniejszenie ryzyka niekorzystnych interakcji pomiędzy substancjami czynnymi. Ponadto pacjent nie powinien pić soku, ponieważ może to zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Jeżeli planowany jest zabieg chirurgiczny, to lekarz również powinien o tym wiedzieć.

Amiodaron Hameln — skład leku

Podstawowy składnik leku Amiodaron Hameln to substancja czynna amiodaronu chlorowodorek. Pozostałe składniki pomocnicze to: alkohol benzylowy, polisorbat 80 E433, woda do wstrzykiwań.

Pytania pacjentów o lek (FAQ)