Ketalar

Właściwość	Wartość
Dostępność	na receptę
Wskazania	znieczulenie
Postać	roztwór do wstrzykiwań i infuzji
Dawka	10 mg/ml i 50 mg/ml
Substancja czynna	ketamina

Ketalar – co to za lek, jak działa, w jakim celu się go stosuje?

Zgodnie z klasyfikacją medyczną lek Ketalar jest szybko działającym lekiem wykorzystywanym do znieczulenia ogólnego z grupy pochodnych fenocyklidyny. Ma postać roztworu do wstrzykiwań i infuzji i zawiera substancję czynną ketaminę. Ze względu na skład, działanie i przeznaczenie preparat Ketalar dostępny jest tylko na receptę po wcześniejszej konsultacji medycznej.

Mechanizm działania leku Ketalar wywołuje stan tzw. znieczulenia dysocjacyjnego. Substancja czynna blokuje receptory NMDA w mózgu i rdzeniu kręgowym, co natychmiastowo przerywa przewodzenie impulsów bólowych do świadomości pacjenta. Lek wyłącza zdolność mózgu do zapamiętywania wydarzeń z czasu jego działania, co chroni pacjenta przed stresem urazowym po bolesnym zabiegu.

Preparat Ketalar przeznaczony jest dla osób dorosłych, dzieci i młodzieży, jednak musi być podawany z zachowaniem najwyższej ostrożności przez personel medyczny i najlepiej w warunkach szpitalnych.

Podstawowe wskazania do podawania leku Ketalar 10 lub Ketalar 50 to:

• znieczulanie przed krótkimi zabiegami diagnostycznymi i chirurgicznymi niewymagającymi zwiotczenia mięśni szkieletowych;
• wprowadzenie do znieczulenia ogólnego przed zastosowaniem innych środków znieczulających;
• znieczulanie wspólnie z innymi lekami znieczulającymi.

Wybiera się ten lek, gdy:

• bardziej wskazane jest podanie domięśniowe;
• kontrola drożności dróg oddechowych jest trudna;
• wykonuje się niektóre zabiegi neurologiczne, radiodiagnostyczne i lecznicze u dzieci, wymagające unieruchomienia;
• wykonuje się: chirurgiczne opracowanie ran, przeszczepy skóry u pacjentów poparzonych, bolesne opatrunki i inne zabiegi chirurgiczne obejmujące powłoki ciała.

Ponadto lek Ketalar może być stosowany w leczeniu depresji lekoopornej, jednak odbywa się to poza oficjalnymi wskazaniami rejestracyjnymi.

Ile kosztuje Ketalar?

Obecnie lek Ketalar dostępny jest w dwóch wariantach opakowania, które różnią się stężeniem substancji czynnej. Przy pełnej odpłatności uśredniona cena preparatu w aptece to:

• Ketalar 10 (roztwór do wstrzykiwań, 10 mg/ml, 5 fiolek, 20 ml) - 209,00 PLN;
• Ketalar 50 (roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml, 5 fiolek, 10 ml) - 399,00 PLN.

Czy lek Ketalar jest refundowany?

Zgodnie z obowiązującymi przepisami lek Ketalar nie podlega żadnej refundacji w przypadku zakupu aptecznego. To preparat przeznaczony do stosowania w szpitalach w ramach lecznictwa zamkniętego. Wówczas pacjenci otrzymują go całkowicie bezpłatnie w ramach kontraktu z NFZ. Jeżeli lek zostanie przepisany w ramach wlewów pozarejestracyjnych, to pacjent musi zapłacić pełną kwotę zakupu preparatu.

Ketalar – czy istnieją zamienniki?

Leki Ketalar 10 i Ketalar 50 traktowane są jako zamienniki i nie mają innych zamienników w aptece. Jeżeli pacjent nie może ich przyjmować, to lekarz powinien zaproponować inną metodę znieczulenia przed planowanym zabiegiem.

Ketalar – jak dawkować i podawać?

Stosowanie i dawkowanie leku Ketalar ustalane jest indywidualnie przez lekarza. Preparat ten przeznaczony jest do stosowania wyłącznie w warunkach szpitalnych lub pod nadzorem doświadczonego lekarza anestezjologa, a podczas stosowania musi być zapewniony dostęp do sprzętu reanimacyjnego.

Lek Ketalar może być podawany w postaci infuzji dożylnych, wstrzyknięć dożylnych lub wstrzyknięć domięśniowych. U osób dorosłych, osób w podeszłym wieku oraz dzieci ketamina może być stosowana jako jedyny lek znieczulający lub w skojarzeniu z innymi lekami znieczulającymi.

Za przygotowanie pacjenta do zabiegu i podania leku Ketalar odpowiada personel medyczny. Należy bezwzględnie stosować się do jego wskazań. Zakres dawek może wahać się od 1 mg/kg masy ciała do 4,5 mg/kg masy ciała przy podaniu dożylnym oraz od 6,5 mg/kg masy ciała do 13 mg/kg masy ciała przy podaniu domięśniowym. O dobraniu odpowiedniej dawki decyduje lekarz.

Nie wolno podawać większej niż zalecana dawki leku Ketalar, ponieważ może to prowadzić do zahamowania oddychania. Wówczas należy natychmiast zastosować leczenie objawowe.

Ketalar – stosowanie leku w ciąży i okresie karmienia piersią

Nie zaleca się stosowania leku Ketalar u kobiet w ciąży, podejrzewających ciążę lub planujących dziecko z wyjątkiem podawania preparatu podczas cesarskiego cięcia lub porodu naturalnego. Niektóre noworodki narażone na działanie dawek ketaminy podawanej matkom dożylnie podczas porodu doznawały depresji oddechowej i uzyskiwały mniej punktów w skali Apgar.

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa podawania leku Ketalar u kobiet w okresie karmienia piersią. Nie powinno się go podawać w tej grupie pacjentek, aby zmniejszyć ryzyko występowania działań niepożądanych ze strony karmionego dziecka.

Ketalar – działania niepożądane

U pacjentów otrzymujących lek Ketalar mogą występować działania niepożądane, jednak nie dotyczy to każdego przypadku. Przy zwiększonym ryzyku lekarz może rozważyć zmniejszenie dawki. W przypadku ciężkich objawów niezbędne jest wdrożenie szybkiego leczenia.

Do tej pory odnotowywano takie działania niepożądane jak m.in.:

• koszmary nocne;
• marzenia senne;
• halucynacje;
• oczopląs;
• stan splątania;
• podwójne widzenie;
• hipertonia;
• rumień;
• wymioty;
• nudności;
• ruchy toniczno-kloniczne;
• zwiększenie częstości oddechów;
• zwiększenie częstości pracy serca;
• zwiększenie ciśnienia krwi;
• wysypka odropodobna;
• wysypka w miejscu wstrzyknięcia;
• ból w miejscu wstrzyknięcia;
• depresja układu oddechowego;
• arytmia;
• niedociśnienie tętnicze;
• bradykardia;
• lęk;
• jadłowstręt;
• skurcz krtani;
• bezsenność;
• dysforia;
• majaczenie;
• reakcje anafilaktyczne;
• epizody typu flashback;
• nadmierne wydzielanie śliny;
• bezdech;
• niedrożność dróg oddechowych;
• dezorientacja;
• krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego;
• zapalenie pęcherza moczowego;
• ból przy oddawaniu moczu;
• krwiomocz;
• polekowe uszkodzenie wątroby;
• nieprawidłowe wyniki testów czynności wątroby;
• zwiększenie ciśnienia śródgałkowego.

Wszystkie skutki uboczne wraz z częstotliwością ich występowania wymieniono w ulotce dołączonej do opakowania. Wszelkie objawy niepożądane warto zgłaszać lekarzowi prowadzącemu.

Jakie są przeciwwskazania do stosowania Ketalar?

Przed zastosowaniem leku Ketalar pacjent powinien skonsultować się z lekarzem oraz dokładnie zapoznać się z ulotką dołączoną do opakowania.

Przeciwwskazania do podawania tego preparatu to:

• uczulenie na ketaminę lub jakikolwiek inny składnik leku;
• wysokie ciśnienie tętnicze;
• rzucawka lub zagrażająca rzucawka u kobiet;
• ciężka choroba wieńcowa lub inna choroba serca;
• zaburzenia psychiczne w wywiadzie;
• zaburzenia naczyń mózgowych, np. udar mózgu;
• rozpoznanie lub podejrzenie schizofrenii, lub ostrej psychozy.

Jeżeli występują jakiekolwiek przeciwwskazania z tej listy, należy natychmiast poinformować lekarza prowadzącego. Wszystko po to, aby zadbać o wysoki poziom bezpieczeństwa terapii oraz ograniczyć ryzyko poważnych działań niepożądanych.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Ketalar?

W określonych przypadkach należy zachować szczególne środki ostrożności podczas podawania leku Ketalar. Każdy pacjent powinien podlegać indywidualnej diagnostyce.

Szczególnej uwagi wymagają osoby, u których występują takie stany lub choroby jak:

• zwiększone ciśnienie płynu mózgowo-rdzeniowego;
• zwiększone ciśnienie wewnątrzgałkowe, np. jaskra;
• przewlekłe nadużywanie alkoholu oraz zatrucie alkoholowe;
• ostra nawracająca porfiria;
• drgawki;
• marskość wątroby lub inne zaburzenia czynności wątroby;
• skłonności neurotyczne;
• nadczynność tarczycy, przyjmowanie hormonów tarczycy;
• infekcje płuc lub infekcje górnych dróg oddechowych;
• zmiany śródczaszkowe, stany po urazie głowy, stłuczenia mózgu lub wodogłowie;
• nadciśnienie tętnicze o stopniu niewielkim do umiarkowanego;
• arytmia serca z częstą pracą serca;
• hipowolemia;
• zastoinowa niewydolność krążenia;
• zawał serca;
• niedokrwienie mięśnia sercowego;
• oparzenia;
• krwotoki;
• odwodnienie;
• wiek poniżej 15. roku życia.

Dodatkowe uwagi dotyczące stosowania leków Ketalar 10 i Ketalar 50:

• należy zapewnić dostęp do sprzętu reanimacyjnego;
• lek przeznaczony jest wyłącznie do stosowania w warunkach szpitalnych pod nadzorem doświadczonych anestezjologów;
• przed podaniem tego leku należy podać odpowiednią dawkę atropiny, hioscyny lub innego środka zmniejszającego wydzielanie śliny;
• w trakcie wychodzenia ze znieczulenia może wystąpić majaczenie;
• do kilku godzin po znieczuleniu mogą wystąpić wymioty;
• ketaminy nie należy stosować jako pojedynczego leku znieczulającego w zabiegach chirurgicznych lub diagnostycznych w obrębie gardła, krtani lub drzewa oskrzelowego;
• duże stężenie leku w osoczu po podaniu dożylnym może powodować krótkotrwałe zahamowanie
  oddychania oraz zniesienie odruchów gardłowo-krtaniowych, dlatego zalecane może być powolne wstrzykiwanie rozcieńczonego roztworu;
• u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub zaburzeniami czynności serca wskazane jest monitorowanie czynności pracy serca;
• przy przedawkowaniu leku może wystąpić zahamowanie oddychania;
• dawkę dożylną należy podawać powoli (przez okres 60–120 sekund), aby nie doszło do przejściowego zahamowania oddychania lub bezdechu, oraz zwiększenie ciśnienia tętniczego;
• w zabiegach chirurgicznych, powodujących ból trzewny znieczulenie uzupełnia się lekiem hamującym przewodzenie bólu trzewnego;
• przy długotrwałym stosowaniu zgłaszano przypadki zapalenia pęcherza moczowego, w tym krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego;
• od razu po podaniu leku Ketalar następuje wzrost ciśnienia krwi i w ciągu 15 minut powrót do pierwotnego stanu;
• w razie stosowania leku Ketalar w warunkach ambulatoryjnych pacjent może być wypisany do domu dopiero po całkowitym odzyskaniu świadomości;
• podczas ustępowania znieczulenia mogą występować stany splątania;
• po podaniu leku Ketalar mogą występować zaburzenia psychiczne, np. koszmary nocne, marzenia senne, halucynacje, splątanie, pobudzenie czy irracjonalne zachowanie;
• często stosowanie leku Ketalar może prowadzić do uzależnień;
• u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub marskością wątroby wskazane jest zmniejszenie dawki leku.

Wszelkie wątpliwości trzeba omówić z lekarzem prowadzącym, a następnie postępować zgodnie z jego wskazaniami. Wszystko po to, aby zadbać o bezpieczeństwo pacjenta oraz zmniejszyć ryzyko skutków ubocznych. Lek przeznaczony jest do podawania szpitalnego.

Z czym nie łączyć Ketalar?

Pacjent ma obowiązek poinformowania lekarza o wszystkich lekach stosowanych obecnie lub w niedalekiej przeszłości, ponieważ preparat Ketalar może wchodzić z nimi w interakcje, zmieniając swoje działanie lub powodując skutki uboczne.

Szczególnej uwagi wymagają takie środki farmakologiczne jak:

• inne leki znieczulające ogólnie;
• barbiturany (leki nasenne i przeciwdrgawkowe);
• diazepam lub inne leki z grupy benzodiazepin;
• środki narkotyczne;
• hormony tarczycy;
• środki przeciwnadciśnieniowe;
• fenotiazyny;
• leki zwiotczające mięśnie szkieletowe;
• blokery receptora H1 o działaniu uspokajającym (leki stosowane w alergii);
• leki przeciwgrzybicze, np. itrakonazol, ketokonazol;
• leki przeciwpadaczkowe, np. fenytoina, fenobarbital, karbamazepina;
• inhibitory proteazy HIV;
• leki przeciwgruźliczne, np. ryfampicyna;
• sympatykomimetyki;
• ergometryna;
• wazopresyna;
• aminofilina;
• teofilina;
• klarytromycyna;
• erytromycyna;
• cyklosporyna;
• nefazodon;
• gemfibrozyl;
• gallamina;
• podtlenek azotu;
• tiopental;
• atrakurium oraz tubokuraryna.

Wszystkie te substancje wymieniono w ulotce dołączonej do opakowania. O możliwości jednoczesnego stosowania dowolnego leku z tej listy z preparatem Ketalar decyduje lekarz prowadzący. Należy postępować zgodnie z jego wskazaniami, aby ograniczyć ryzyko niekorzystnych interakcji między substancjami czynnymi.

Szczególnej uwagi wymaga również alkohol, ponieważ może nasilać zahamowanie ośrodkowego układu nerwowego lub zwiększać ryzyko zahamowania oddychania u pacjenta.

Ketalar – skład leku

Podstawowy składnik leku Ketalar to ketamina w postaci ketaminy chlorowodorku. Pozostałe składniki pomocnicze to benzetonium chlorek i woda do wstrzykiwań.

Pytania pacjentów o lek (FAQ)