Wystawiamy recepty nierefundowane – 100 % płatne.
Maksymalnie 4 leki na jednej recepcie.
Wypełnij wywiad, opłać konsultację, kod do
Stosuje się go w leczeniu depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego, a jego działanie polega na wzmocnieniu aktywności neuroprzekaźników w ośrodkowym układzie nerwowym.
| Dostępność | na receptę |
| Wskazania | leczenie ciężkich epizodów depresyjnych; zapobieganie nawrotom ciężkich epizodów depresyjnych; leczenie uogólnionych zaburzeń lękowych |
| Postać | kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde |
| Dawka | 75 mg, 150 mg |
| Substancja czynna | Venlafaxinum (wenlafaksyna) |
| Ulotka do pobrania | Venlafaxine Bluefish XL - ulotka |
Lek Venlafaxine Bluefish XL jest lekiem przeciwdepresyjnym z grupy inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI). Stosuje się go u dorosłych w leczeniu ciężkich epizodów depresyjnych oraz w zapobieganiu ich nawrotom. Jest też wskazany w leczeniu uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej (lęk lub unikanie sytuacji społecznych) oraz lęku napadowego (ataków paniki), z agorafobią lub bez niej. Ostateczną decyzję o zastosowaniu leku podejmuje lekarz.
Badania niekliniczne wykazały, że wenlafaksyna oraz jej aktywny metabolit, O-demetylowenlafaksyna (ODV), hamują zwrotny wychwyt serotoniny i noradrenaliny. Wenlafaksyna jest również słabym inhibitorem zwrotnego wychwytu dopaminy. Uważa się, że przeciwdepresyjne działanie leku wynika ze wzmocnienia aktywności neuroprzekaźników w ośrodkowym układzie nerwowym.
Lek jest przeciwwskazany w następujących przypadkach:
Po zaprzestaniu przyjmowania leku należy odczekać co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem stosowania jakiegokolwiek leku z grupy IMAO.
Leku nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. W tej grupie wiekowej leki przeciwdepresyjne wiążą się ze zwiększonym ryzykiem prób i myśli samobójczych oraz wrogości (agresji, zachowań buntowniczych, gniewu), a długoterminowe bezpieczeństwo w odniesieniu do wzrostu, dojrzewania oraz rozwoju poznawczego i behawioralnego nie zostało ustalone. Decyzję o ewentualnym zastosowaniu leku mimo to podejmuje wyłącznie lekarz.
Przed rozpoczęciem leczenia należy powiedzieć lekarzowi o chorobach współistniejących. Szczególną ostrożność zachowuje się u pacjentów:
Leki przeciwdepresyjne mogą na początku leczenia nasilać myśli o samookaleczeniu lub samobójstwie, zwłaszcza u osób poniżej 25. roku życia i u pacjentów, u których takie myśli występowały wcześniej. Pacjenci i ich opiekunowie powinni niezwłocznie informować lekarza o takich myślach lub zachowaniach. W pierwszych tygodniach leczenia może też wystąpić uczucie niepokoju lub niemożność spokojnego siedzenia (akatyzja).
Lek może powodować objawy zaburzeń czynności seksualnych, które w niektórych przypadkach utrzymywały się po przerwaniu leczenia. Suchość w ustach zgłasza 10% pacjentów leczonych wenlafaksyną i może ona zwiększać ryzyko próchnicy, dlatego ważna jest higiena jamy ustnej. U pacjentów z cukrzycą lek może zmieniać stężenie glukozy we krwi, więc może być konieczne dostosowanie dawki leków przeciwcukrzycowych. W razie wątpliwości dotyczących stanu zdrowia należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.
Tak. Jednoczesne stosowanie z nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) jest przeciwwskazane. Przeciwwskazane jest też stosowanie z moklobemidem (odwracalne IMAO), a linezolidu (antybiotyk) nie należy podawać pacjentom leczonym wenlafaksyną. Szczególną ostrożność należy zachować przy lekach, które mogą zwiększać ryzyko zespołu serotoninowego. Należą do nich m.in. tryptany, inne leki przeciwdepresyjne (SSRI, SNRI, trójpierścieniowe), lit, sybutramina, tramadol, fentanyl, tapentadol, petydyna, pentazocyna, dekstrometorfan, metadon, buprenorfina, błękit metylenowy, leki przeciwpsychotyczne, preparaty zawierające ziele dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum) oraz tryptofan.
Ostrożności wymaga także jednoczesne stosowanie ketokonazolu (lek przeciwgrzybiczy), haloperydolu lub rysperydonu (leki stosowane w zaburzeniach psychicznych), metoprololu (beta-adrenolityk) oraz warfaryny (lek przeciwzakrzepowy, przy której rośnie ryzyko krwawień). Lekarz powinien wiedzieć o wszystkich przyjmowanych lekach, w tym dostępnych bez recepty, suplementach i preparatach ziołowych.
Podczas leczenia należy unikać spożywania alkoholu. Wynika to z jego wpływu na ośrodkowy układ nerwowy, możliwości nasilenia zaburzeń psychicznych oraz niepożądanych interakcji z wenlafaksyną. Przypadki przedawkowania wenlafaksyny, w tym ze skutkiem śmiertelnym, notowano głównie w połączeniu z alkoholem i (lub) innymi lekami.
W okresie ciąży lek można stosować tylko po przedyskutowaniu z lekarzem potencjalnych korzyści i ryzyka dla dziecka. Należy poinformować lekarza o ciąży lub jej planowaniu oraz zadbać, aby wiedziała o tym także położna.
Podobne leki (SSRI) stosowane w ciąży mogą zwiększać ryzyko przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodków (PPHN), które objawia się przyspieszonym oddechem i zasinieniem skóry; objawy zwykle ujawniają się w pierwszej dobie po urodzeniu. U noworodka mogą też wystąpić trudności w oddychaniu i nieprawidłowe przyswajanie pokarmu. Przyjmowanie leku pod koniec ciąży może zwiększać ryzyko poważnego krwotoku z pochwy krótko po porodzie, zwłaszcza przy zaburzeniach krzepnięcia krwi w wywiadzie.
Wenlafaksyna i jej metabolit przenikają do mleka kobiecego, więc istnieje ryzyko wpływu na karmione dziecko. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią albo leczenia podejmuje lekarz.
Lek może zaburzać proces oceny sytuacji, myślenie i zdolności motoryczne. Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać urządzeń mechanicznych do czasu poznania wpływu leku na organizm.
Dawkowanie ustala indywidualnie lekarz, a poniższe informacje mają charakter ogólny. U dorosłych w leczeniu depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych i fobii społecznej zazwyczaj zalecana dawka początkowa wynosi 75 mg na dobę. W lęku napadowym leczenie zaczyna się od 37,5 mg na dobę przez pierwsze 7 dni, po czym dawkę zwiększa się do 75 mg na dobę. Lekarz może zwiększać dawkę stopniowo, do maksymalnie 375 mg na dobę w depresji oraz 225 mg na dobę w uogólnionych zaburzeniach lękowych, fobii społecznej i lęku napadowym.
Lek należy przyjmować z posiłkiem, codziennie mniej więcej o tej samej porze, rano lub wieczorem. Kapsułki połyka się w całości, popijając płynem; nie wolno ich otwierać, dzielić, kruszyć, żuć ani rozpuszczać, ponieważ zmienia to uwalnianie leku. W kale mogą być widoczne małe, białe granulki. To nierozpuszczalny szkielet granulek, a substancja czynna została wchłonięta.
U pacjentów w podeszłym wieku nie ma konieczności modyfikowania dawki tylko ze względu na wiek, ale stosuje się najmniejszą skuteczną dawkę. Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek powinni poinformować o tym lekarza, ponieważ może być konieczna zmiana dawki.
Pominiętą dawkę należy przyjąć możliwie jak najszybciej. Jeśli jednak zbliża się pora następnej dawki, pominiętą dawkę należy opuścić i przyjąć tylko jedną dawkę o zwykłej porze. Nie wolno stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej.
W razie zażycia większej niż zalecana dawki należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem. Objawy przedawkowania mogą obejmować przyspieszoną akcję serca, zaburzenia świadomości (od senności do śpiączki), zaburzenia widzenia, drgawki oraz wymioty. Zalecane jest leczenie wspomagające i objawowe; nie jest znane swoiste antidotum dla wenlafaksyny.
Nie należy przerywać leczenia ani zmniejszać dawki bez konsultacji z lekarzem, także gdy samopoczucie się poprawiło. Lekarz ustali, jak stopniowo zmniejszać dawkę przed całkowitym odstawieniem leku. Przy nagłym przerwaniu lub zbyt szybkim zmniejszaniu dawki mogą wystąpić objawy odstawienia: zmęczenie, zawroty i ból głowy, uczucie pustki w głowie, bezsenność, koszmary senne, suchość w ustach, utrata apetytu, nudności, biegunka, nerwowość, pobudzenie, dezorientacja, dzwonienie w uszach, mrowienie lub drętwienie, osłabienie, pocenie się, drgawki oraz objawy grypopodobne. Jeśli któryś z nich jest uciążliwy, należy skonsultować się z lekarzem.
Bardzo często (u więcej niż 1 na 10 pacjentów) występują zawroty i ból głowy, nudności, suchość w ustach oraz pocenie się, w tym poty nocne.
Często (u nie więcej niż 1 na 10 pacjentów) zgłaszane są: zmniejszenie apetytu; dezorientacja, uczucie odseparowania od samego siebie, nerwowość, bezsenność, niezwykłe sny, zmniejszenie libido, brak orgazmu; senność, drżenie, mrowienie, zwiększone napięcie mięśniowe; zaburzenia widzenia (zamazane widzenie, rozszerzenie źrenic, problemy z akomodacją); dzwonienie w uszach; kołatanie serca, zwiększenie ciśnienia krwi, uderzenia gorąca; ziewanie; wymioty, biegunka, zaparcia; zwiększona częstotliwość oddawania moczu i trudności w oddawaniu moczu; zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia wytrysku i erekcji; osłabienie, zmęczenie, dreszcze; zwiększenie stężenia cholesterolu.
Niezbyt często (u nie więcej niż 1 na 100 pacjentów) zgłaszano m.in. halucynacje, pobudzenie, zgrzytanie zębami, akatyzję, omdlenia, zaburzenia smaku, szybkie bicie serca, duszność, krwawienia z przewodu pokarmowego, nadwrażliwość na światło słoneczne, wysypkę, utratę włosów, zatrzymanie moczu oraz zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała. Rzadko (u nie więcej niż 1 na 1000 pacjentów) występują napady drgawek, nietrzymanie moczu i mania. Z nieznaną częstością zgłaszano m.in. zaburzenia krwi, hiponatremię, myśli i zachowania samobójcze, zapalenie wątroby, ciężkie reakcje skórne, eozynofilię płucną, rabdomiolizę (niewyjaśnione bóle mięśni, tkliwość lub osłabienie) i nieprawidłowe wydzielanie mleka.
Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się do szpitala przy ucisku w klatce piersiowej, trudnościach w oddychaniu lub przełykaniu, obrzęku twarzy i gardła, silnej wysypce albo objawach zespołu serotoninowego. W razie wystąpienia lub nasilenia się jakichkolwiek objawów należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nieprzekraczającej 30°C. Okres ważności wynosi 3 lata. Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu ani wtedy, gdy kapsułki są sklejone.
Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. O sposób usunięcia niezużytych leków można zapytać farmaceutę.
Substancją czynną jest wenlafaksyny chlorowodorek, odpowiednik 75 mg lub 150 mg wenlafaksyny w kapsułce. Pozostałe składniki to:
Barwniki zawarte w kapsułkach 150 mg mogą powodować reakcje alergiczne.
Kapsułka 75 mg jest twarda, żelatynowa, nieprzezroczysta, o pomarańczowym wieczku i korpusie (rozmiar „1"), z nadrukowanymi czerwonymi, okrężnymi paskami (grubym i cienkim) na trzonie i wieczku. Zawiera 6 białych do prawie białych, okrągłych, obustronnie wypukłych mini tabletek powlekanych, każda o mocy 12,5 mg.
Kapsułka 150 mg jest twarda, żelatynowa, nieprzezroczysta, o ciemnopomarańczowym wieczku i korpusie (rozmiar „0"), z nadrukowanymi białymi, okrężnymi paskami (grubym i cienkim) na trzonie i wieczku. Zawiera 12 takich mini tabletek po 12,5 mg.
Ulotka podaje opakowanie 28 kapsułek w blistrach PVC/Aclar lub PVC/PVdC z folią aluminiową. Charakterystyka Produktu Leczniczego wymienia także opakowania po 10, 14, 30, 50 i 100 kapsułek; nie wszystkie wielkości muszą być w obrocie.
Lek znajduje się w wykazie leków refundowanych Ministerstwa Zdrowia (obwieszczenie obowiązujące od 1 października 2026). Refundacja obejmuje: choroby psychiczne lub upośledzenia umysłowe. Urzędowe ceny detaliczne i poziom odpłatności:
| Preparat | Opakowanie | Cena detaliczna | Odpłatność |
|---|---|---|---|
| Venlafaxine Bluefish XL, kaps. o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 150 mg | 28 szt. | 31,63 zł | 30% |
| Venlafaxine Bluefish XL, kaps. o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 75 mg | 28 szt. | 17,19 zł | 30% |
Ostateczna dopłata pacjenta zależy od limitu finansowania i wskazania, w którym lek przepisano — dokładną kwotę poda apteka przy realizacji recepty.
Opis ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem lub farmaceutą. Przed zastosowaniem leku zapoznaj się z ulotką dołączoną do opakowania.