Wystawiamy recepty nierefundowane – 100 % płatne.
Maksymalnie 4 leki na jednej recepcie.
Wypełnij wywiad, opłać konsultację, kod do
Stosuje się go u osób dorosłych w leczeniu ciężkich epizodów depresyjnych, zapobieganiu ich nawrotom, a także w terapii zaburzeń lękowych, takich jak lęk uogólniony, fobia społeczna czy lęk napadowy.
| Dostępność | na receptę |
| Wskazania | leczenie ciężkich epizodów depresyjnych u osób dorosłych; zapobieganie nawrotom ciężkich epizodów depresyjnych; leczenie uogólnionych zaburzeń lękowych u osób dorosłych |
| Postać | kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde |
| Dawka | 37,5 mg, 75 mg, 150 mg |
| Substancja czynna | Venlafaxinum (wenlafaksyna) |
| Ulotka do pobrania | Lafactin - ulotka |
Lek Lafactin stosuje się u osób dorosłych w leczeniu ciężkich epizodów depresyjnych oraz w zapobieganiu ich nawrotom. Jest również wskazany w uogólnionych zaburzeniach lękowych, fobii społecznej (lęk lub unikanie sytuacji społecznych) oraz w lęku napadowym (napady paniki) z agorafobią lub bez niej.
Uważa się, że przeciwdepresyjne działanie wenlafaksyny polega na wzmocnieniu aktywności neuroprzekaźników w ośrodkowym układzie nerwowym. Wenlafaksyna i jej aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna (ODV) są inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI). Wenlafaksyna jest również słabym inhibitorem zwrotnego wychwytu dopaminy.
Lek znajduje się w wykazie leków refundowanych Ministerstwa Zdrowia (obwieszczenie obowiązujące od 1 października 2026). Refundacja obejmuje: choroby psychiczne lub upośledzenia umysłowe. Urzędowe ceny detaliczne i poziom odpłatności:
| Preparat | Opakowanie | Cena detaliczna | Odpłatność |
|---|---|---|---|
| Lafactin, kaps. o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 150 mg | 28 szt. | 42,37 zł | 30% |
| Lafactin, kaps. o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 37.5 mg | 28 szt. | 11,93 zł | 30% |
| Lafactin, kaps. o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 75 mg | 28 szt. | 22,60 zł | 30% |
Ostateczna dopłata pacjenta zależy od limitu finansowania i wskazania, w którym lek przepisano — dokładną kwotę poda apteka przy realizacji recepty.
Leku Lafactin nie wolno stosować w następujących sytuacjach. Pierwsza to nadwrażliwość (uczulenie) na wenlafaksynę lub którykolwiek ze składników leku. Druga to jednoczesne przyjmowanie nieodwracalnych inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO), stosowanych w leczeniu depresji lub choroby Parkinsona, albo przyjmowanie ich w ciągu ostatnich 14 dni, bo grozi to ciężkimi, zagrażającymi życiu działaniami niepożądanymi.
Leczenie IMAO można rozpocząć dopiero po co najmniej 7 dniach od zakończenia przyjmowania leku Lafactin. Przeciwwskazane jest także jednoczesne stosowanie z odwracalnym IMAO moklobemidem (ryzyko zespołu serotoninowego).
Przed rozpoczęciem leczenia należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach (także ziołowych i dostępnych bez recepty) oraz o chorobach współistniejących. Szczególną ostrożność zaleca się przy wysokim ciśnieniu tętniczym, chorobach serca i zaburzeniach rytmu serca, padaczce lub napadach drgawek w wywiadzie, hiponatremii w wywiadzie, manii lub zaburzeniach dwubiegunowych (także w rodzinie), zachowaniach agresywnych w wywiadzie oraz niektórych rodzajach jaskry. Ostrożność dotyczy też osób ze skłonnością do siniaków i krwawień lub przyjmujących leki zwiększające ryzyko krwawień, na przykład warfarynę.
W pierwszych tygodniach leczenia lek może wywołać niepokój lub niemożność usiedzenia w miejscu (akatyzję); należy to zgłosić lekarzowi. Suchość w jamie ustnej, którą zgłasza 10% pacjentów, zwiększa ryzyko próchnicy, więc ważna jest higiena jamy ustnej. U chorych na cukrzycę lek może zmieniać stężenie glukozy we krwi, co może wymagać dostosowania dawek leków przeciwcukrzycowych. Lek może też powodować zaburzenia seksualne, które w niektórych przypadkach utrzymują się po odstawieniu.
Nie wolno przerywać leczenia ani zmniejszać dawki bez konsultacji z lekarzem, nawet przy poprawie samopoczucia. Przy nagłym przerwaniu lub zbyt szybkim zmniejszaniu dawki mogą wystąpić objawy odstawienia, m.in. zawroty głowy, ból głowy, bezsenność, nudności, nerwowość, pobudzenie, mrowienie i wzrost ciśnienia krwi. Lekarz ustali schemat stopniowego odstawiania, który może trwać od kilku tygodni do kilku miesięcy.
Nie należy spożywać alkoholu podczas leczenia lekiem Lafactin. Alkohol może powodować skrajne zmęczenie, utratę przytomności oraz nasilenie objawów depresji i zaburzeń lękowych. Przedawkowanie wenlafaksyny, także ze skutkiem śmiertelnym, notowano głównie w połączeniu z alkoholem lub innymi lekami.
Lek Lafactin jest produktem leczniczym wydawanym z apteki wyłącznie na podstawie recepty lekarskiej (kategoria dostępności: Rx).
Lek Lafactin może powodować zależny od dawki wzrost ciśnienia tętniczego. Ciśnienie należy kontrolować regularnie, a istniejące nadciśnienie powinno być pod kontrolą przed rozpoczęciem terapii. Do częstych działań niepożądanych ze strony układu krążenia należą przyspieszone bicie serca i kołatanie serca. Rzadko dochodzi do nieprawidłowego, przyspieszonego lub nieregularnego bicia serca, które może prowadzić do omdleń.
Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano wydłużenie odstępu QTc i groźne zaburzenia rytmu serca, zwłaszcza po przedawkowaniu lub u osób z czynnikami ryzyka. Należy powiedzieć lekarzowi o przyjmowaniu leków wpływających na rytm serca, takich jak amiodaron, sotalol, erytromycyna czy moksyfloksacyna. Niepokojące objawy ze strony serca trzeba niezwłocznie zgłosić lekarzowi.
Tak. Myśli o samookaleczeniu lub samobójstwie mogą nasilać się na początku stosowania leków przeciwdepresyjnych, ponieważ zaczynają one działać zazwyczaj po około 2 tygodniach, czasem później. Takie myśli mogą też pojawić się po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu leczenia lekiem Lafactin.
Ryzyko jest większe u osób, które miały wcześniej takie myśli, oraz u dorosłych poniżej 25. roku życia z zaburzeniami psychicznymi, leczonych lekami przeciwdepresyjnymi. Pacjent powinien poprosić bliskich o zwracanie uwagi na zmiany nastroju i zachowania. Przy myślach samobójczych lub o samookaleczeniu należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się do szpitala.
Zespół serotoninowy jest potencjalnie zagrażającym życiu stanem, który może wystąpić podczas stosowania leku Lafactin, zwłaszcza razem z innymi lekami wpływającymi na układ serotoninowy, np. tryptanami, innymi lekami przeciwdepresyjnymi, litem, tramadolem, dekstrometorfanem czy ziołem dziurawca. Objawy to niepokój ruchowy, omamy, utrata koordynacji, przyspieszone tętno, podwyższona temperatura ciała, szybkie zmiany ciśnienia tętniczego, nadreaktywność, biegunka, śpiączka, nudności i wymioty.
Najcięższa postać może przypominać złośliwy zespół neuroleptyczny, z gorączką, sztywnością mięśni i dezorientacją. Przy podejrzeniu zespołu serotoninowego należy bezzwłocznie powiedzieć o tym lekarzowi lub zgłosić się na izbę przyjęć najbliższego szpitala.
Lek Lafactin można stosować w ciąży tylko wtedy, gdy lekarz po przedyskutowaniu korzyści i ryzyka uzna to za konieczne; położna i lekarz powinni wiedzieć o jego przyjmowaniu. Dane dotyczące podobnych leków (SSRI) wskazują, że stosowane w ciąży, zwłaszcza zaawansowanej, mogą zwiększać ryzyko przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodków (PPHN), objawiającego się przyspieszonym oddechem i sinieniem skóry. U noworodka mogą też wystąpić trudności w oddychaniu i w pobieraniu pokarmu, zwykle w pierwszej dobie życia.
Stosowanie leku pod koniec ciąży może zwiększać ryzyko ciężkiego krwawienia z pochwy wkrótce po porodzie, zwłaszcza przy zaburzeniach krzepnięcia w przeszłości.
Wenlafaksyna przenika do mleka kobiet karmiących piersią, więc nie można wykluczyć wpływu na dziecko. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią albo leczenia podejmuje lekarz po rozmowie z pacjentką.
Lek Lafactin nie powinien być stosowany u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat. W badaniach klinicznych w tej grupie wiekowej częściej niż po placebo obserwowano próby i myśli samobójcze oraz wrogość (agresję, zachowania buntownicze, gniew). Brakuje też danych o długoterminowym wpływie na wzrost, dojrzewanie oraz rozwój poznawczy i behawioralny.
Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn, dopóki pacjent nie pozna wpływu leku na swój organizm. Leki działające na procesy psychiczne mogą zaburzać ocenę sytuacji, myślenie i sprawność motoryczną. W razie wątpliwości warto zapytać lekarza lub farmaceutę.
Dawkowanie ustala lekarz, zależnie od leczonego schorzenia. W depresji, uogólnionych zaburzeniach lękowych i fobii społecznej zazwyczaj zaleca się dawkę początkową 75 mg raz na dobę. W lęku napadowym leczenie rozpoczyna się od 37,5 mg na dobę przez 7 dni, a następnie dawkę zwiększa się do 75 mg na dobę.
Gdy pacjent nie reaguje na 75 mg, lekarz może stopniowo zwiększać dawkę, zazwyczaj w odstępach około 2 tygodni lub dłuższych, po ocenie klinicznej i zawsze do najmniejszej skutecznej dawki. W depresji, przy uzasadnionej klinicznie ciężkości objawów, odstęp między zwiększeniami może być krótszy, ale nie krótszy niż 4 dni. Dawka maksymalna wynosi 375 mg na dobę w depresji oraz 225 mg na dobę w uogólnionych zaburzeniach lękowych, fobii społecznej i lęku napadowym. O problemach z wątrobą lub nerkami trzeba poinformować lekarza, bo może zmienić dawkę.
Kapsułki należy przyjmować codziennie o mniej więcej tej samej porze, z posiłkiem, połykając w całości i popijając płynem. Nie wolno ich dzielić, kruszyć, żuć ani rozpuszczać.
Pominiętą dawkę należy przyjąć możliwie jak najszybciej. Jeśli zbliża się pora następnej dawki, pominiętą dawkę należy opuścić i przyjąć tylko jedną dawkę o zwykłej porze. Nie wolno przyjmować dawki podwójnej ani większej dawki dobowej, niż przepisał lekarz.
Po zażyciu większej niż zalecana dawki należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą. Objawy możliwego przedawkowania to przyspieszona akcja serca, zaburzenia świadomości (od senności do śpiączki), zaburzenia widzenia, drgawki i wymioty. Zgłaszano także zmiany w EKG, bradykardię i niedociśnienie. Przedawkowanie może zagrażać życiu.
Lek Lafactin, jak każdy lek, może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego pacjenta one wystąpią.
Do bardzo częstych (więcej niż 1 na 10 osób) należą zawroty i bóle głowy, senność, bezsenność, nudności, suchość w jamie ustnej, zaparcia oraz pocenie się, w tym poty nocne.
Często (rzadziej niż u 1 na 10 osób) występują zmniejszenie łaknienia, dezorientacja, uczucie oderwania od samego siebie, nerwowość, pobudzenie, nietypowe sny, drżenie, mrowienie, zaburzenia smaku i zwiększone napięcie mięśniowe. Do częstych należą też szumy uszne, zaburzenia widzenia (niewyraźne widzenie, rozszerzone źrenice), wymioty, biegunka, zwiększenie stężenia cholesterolu we krwi oraz osłabienie i zmęczenie.
Niezbyt często (rzadziej niż u 1 na 100 osób) mogą wystąpić mania, omamy, omdlenia, niekontrolowane ruchy mięśni, zaburzenia koordynacji, siniaki, nadmierna utrata włosów oraz wymiotowanie krwią, czarne smołowate stolce lub krew w stolcu, które mogą oznaczać krwawienie wewnętrzne i wymagają kontaktu z lekarzem.
Rzadko (rzadziej niż u 1 na 1000 osób) pojawiają się drgawki, majaczenie, zmniejszenie stężenia sodu we krwi, zapalenie wątroby (swędzenie, żółte zabarwienie skóry lub białkówek oczu, ciemny mocz), silny ból oka z pogorszeniem widzenia, ciężka wysypka z pęcherzami i złuszczaniem skóry, objawy zespołu serotoninowego lub złośliwego zespołu neuroleptycznego oraz niewyjaśniony ból mięśni z tkliwością lub osłabieniem (możliwa rabdomioliza).
Obrzęk twarzy, warg, języka lub gardła z trudnościami w połykaniu lub oddychaniu, ciężka wysypka, objawy zespołu serotoninowego i ból mięśni jak wyżej wymagają odstawienia leku i niezwłocznego kontaktu z lekarzem lub zgłoszenia się na izbę przyjęć. Podczas stosowania leku w kale mogą pojawić się małe białe granulki; nie jest to powód do niepokoju, a dawka została wchłonięta.
Zarówno zwiększenie, jak i zmniejszenie masy ciała należą do częstych działań niepożądanych leku Lafactin.
W sferze seksualnej częste są zmniejszenie popędu płciowego, brak orgazmu, zaburzenia wytrysku i orgazmu u mężczyzn oraz zaburzenia erekcji (impotencja). W niektórych przypadkach objawy te utrzymują się mimo przerwania leczenia. Wątpliwości dotyczące tych działań należy omówić z lekarzem prowadzącym.
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie określono specjalnych zaleceń dotyczących warunków przechowywania, a okres ważności wynosi 3 lata. Nie wolno stosować leku po upływie terminu ważności (EXP) podanego na opakowaniu; oznacza on ostatni dzień wskazanego miesiąca.
Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Sposób usunięcia nieużywanych leków podpowie farmaceuta.
Wenlafaksyna w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu jest dostępna także w innych preparatach; ich aktualną listę podaje Rejestr Produktów Leczniczych. O ewentualnej zamianie leku należy porozmawiać z lekarzem lub farmaceutą. Tabletki wenlafaksyny o natychmiastowym uwalnianiu można zastąpić kapsułkami o przedłużonym uwalnianiu dopiero po dobraniu równoważnej dawki przez lekarza.
Opis ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem lub farmaceutą. Przed zastosowaniem leku zapoznaj się z ulotką dołączoną do opakowania.