Wystawiamy recepty nierefundowane – 100 % płatne.
Maksymalnie 4 leki na jednej recepcie.
Wypełnij wywiad, opłać konsultację, kod do
Stosuje się go w leczeniu epizodów dużej depresji, zapobieganiu ich nawrotom, a także w terapii uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej i napadów lęku.
| Dostępność | na receptę |
| Wskazania | leczenie epizodów dużej depresji; zapobieganie nawrotom epizodów dużej depresji; leczenie uogólnionych zaburzeń lękowych |
| Postać | tabletki o przedłużonym uwalnianiu |
| Dawka | 37,5 mg, 75 mg, 150 mg |
| Substancja czynna | Venlafaxinum (wenlafaksyna) |
| Ulotka do pobrania | Axyven - ulotka |
Axyven to lek przeciwdepresyjny w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu. Stosuje się go u dorosłych w leczeniu depresji oraz zaburzeń lękowych: uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej i napadów lęku (ataków paniki). O leczeniu decyduje lekarz po ocenie stanu klinicznego pacjenta.
Wenlafaksyna należy do inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI). Mechanizm działania leków przeciwdepresyjnych nie jest do końca poznany, ale mogą one pomagać przez zwiększenie stężenia serotoniny i noradrenaliny w mózgu.
Według ChPL wenlafaksyna i jej aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna hamują zwrotny wychwyt serotoniny i noradrenaliny, a wenlafaksyna jest też słabym inhibitorem zwrotnego wychwytu dopaminy.
Lek stosuje się doustnie; wskazania i podane dawki dotyczą dorosłych. Zwykle zalecana dawka początkowa w depresji, uogólnionych zaburzeniach lękowych i fobii społecznej wynosi 75 mg na dobę. W napadach lęku leczenie zaczyna się od 37,5 mg na dobę i stopniowo zwiększa dawkę. Lekarz może zwiększać dawkę stopniowo do maksymalnej: 375 mg na dobę w depresji lub 225 mg na dobę w uogólnionych zaburzeniach lękowych, fobii społecznej i napadach lęku.
Tabletki połyka się w całości, popijając płynem; nie wolno ich dzielić, kruszyć, żuć ani rozpuszczać. Lek przyjmuje się z jedzeniem, codziennie mniej więcej o tej samej porze, rano lub wieczorem. Przy zaburzeniach czynności wątroby lub nerek może być potrzebna zmiana dawki.
Lek zwykle nie powinien być stosowany u osób poniżej 18. roku życia (patrz ostrzeżenia). Nie należy przerywać leczenia ani zmieniać dawki bez konsultacji z lekarzem.
Leku nie należy stosować, jeśli pacjent:
Po zakończeniu leczenia Axyven trzeba odczekać co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem przyjmowania jakiegokolwiek IMAO.
Przed rozpoczęciem leczenia należy omówić z lekarzem lub farmaceutą, czy u pacjenta występują lub występowały:
W pierwszych tygodniach leczenia może wystąpić niepokój lub niezdolność do usiedzenia w miejscu; należy to zgłosić lekarzowi. Suchość w jamie ustnej zgłaszało 10% pacjentów i może ona zwiększać ryzyko próchnicy, więc ważna jest higiena jamy ustnej. Leki z grupy SNRI mogą powodować zaburzenia czynności seksualnych, które w niektórych przypadkach utrzymywały się po przerwaniu leczenia.
Myśli samobójcze i o samookaleczeniu mogą nasilać się na początku leczenia (leki działają zwykle po około dwóch tygodniach lub później) oraz po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu leczenia. Ryzyko jest większe, jeśli takie myśli występowały wcześniej i u młodych dorosłych poniżej 25 lat. W razie takich myśli trzeba niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się do szpitala. U osób poniżej 18. roku życia leki tej klasy wiążą się z większym ryzykiem prób i myśli samobójczych oraz wrogości, a brakuje danych o wpływie na wzrost, dojrzewanie i rozwój.
Bardzo częste (więcej niż 1 na 10 osób): zawroty głowy, ból głowy, senność, bezsenność, nudności, suchość w jamie ustnej, zaparcia, pocenie się (także poty nocne).
Częste (mniej niż 1 na 10 osób): zmniejszone łaknienie, dezorientacja, uczucie oderwania od samego siebie, brak orgazmu, zmniejszenie popędu płciowego, pobudzenie, nerwowość, nietypowe sny, drżenie, niepokój ruchowy, mrowienie, zaburzenia smaku, zwiększone napięcie mięśniowe, zaburzenia widzenia, szumy uszne, przyspieszone bicie serca, kołatanie serca, zwiększenie ciśnienia tętniczego, zaczerwienienie, duszność, ziewanie, wymioty, biegunka, łagodna wysypka, swędzenie, zaburzenia oddawania moczu, nieprawidłowości krwawienia miesiączkowego, zaburzenia wytrysku i erekcji, osłabienie, zmęczenie, dreszcze, zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała, zwiększenie stężenia cholesterolu.
Niezbyt częste (mniej niż 1 na 100 osób): mania, omamy, zaburzenia orgazmu, zgrzytanie zębami, omdlenie, niekontrolowane ruchy mięśni, obniżenie ciśnienia tętniczego, krwawienia z przewodu pokarmowego, nadwrażliwość na światło, siniaki, nadmierna utrata włosów, nietrzymanie moczu, niewielkie zmiany aktywności enzymów wątrobowych, a także obrzęk twarzy, warg, języka i gardła z pokrzywką.
Rzadkie (mniej niż 1 na 1000 osób): drgawki, majaczenie, SIADH i zmniejszenie stężenia sodu we krwi, silny ból oka, zaburzenia rytmu serca, zapalenie wątroby, zespół serotoninowy i złośliwy zespół neuroleptyczny, ciężkie reakcje skórne, rabdomioliza.
Bardzo rzadkie (mniej niż 1 na 10 000 osób): przedłużające się krwawienia przy zmniejszonej liczbie płytek, nietypowe wydzielanie mleka u kobiet.
Częstość nieznana: myśli i zachowania samobójcze, zachowanie agresywne, kardiomiopatia stresowa, ciężki krwotok poporodowy.
Tabletka może być widoczna w kale; szkielet tabletki się nie rozpuszcza, a dawka wenlafaksyny została wchłonięta, więc nie jest to powód do niepokoju.
Przed leczeniem należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich stosowanych lekach, także bez recepty, ziołowych i naturalnych. Jednocześnie z lekiem Axyven nie wolno przyjmować IMAO.
Ryzyko zespołu serotoninowego zwiększa przyjmowanie: tryptanów, innych leków przeciwdepresyjnych (SSRI, SNRI, trójpierścieniowych), litu, pochodnych amfetaminy, linezolidu, moklobemidu, sybutraminy, opioidów (np. buprenorfina, tramadol, fentanyl, tapentadol, petydyna, pentazocyna), dekstrometorfanu, metadonu, błękitu metylenowego, ziela dziurawca, tryptofanu i leków przeciwpsychotycznych. Objawy to niepokój ruchowy, omamy, utrata koordynacji ruchowej, przyspieszona czynność serca, podwyższona temperatura ciała, szybkie zmiany ciśnienia krwi, nadreaktywność, biegunka, śpiączka, nudności i wymioty. Przy podejrzeniu zespołu serotoninowego trzeba bezzwłocznie zgłosić się do lekarza lub na oddział ratunkowy najbliższego szpitala.
Lekarzowi trzeba też zgłosić leki wpływające na rytm serca (chinidyna, amiodaron, sotalol, dofetylid, tiorydazyna, erytromycyna, moksyfloksacyna, leki przeciwhistaminowe) oraz ketokonazol, haloperydol, rysperydon i metoprolol.
Zwiększenie i zmniejszenie masy ciała należą do częstych działań niepożądanych (mniej niż 1 na 10 osób). Wszelkie obawy związane ze zmianami masy ciała w trakcie leczenia należy omówić z lekarzem.
Pacjentka w ciąży, podejrzewająca ciążę lub ją planująca powinna poradzić się lekarza; lek stosuje się tylko po omówieniu potencjalnych korzyści i ryzyka dla nienarodzonego dziecka. Przyjmowanie podobnych leków (SSRI) w ciąży może zwiększać ryzyko zespołu przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodka (PPHN), objawiającego się przyspieszonym oddechem i sinicą, zwykle w pierwszych 24 godzinach po porodzie. Przyjmowanie leku pod koniec ciąży może zwiększać ryzyko poważnego krwotoku z pochwy krótko po porodzie, zwłaszcza przy zaburzeniach krzepnięcia. U noworodka mogą wystąpić też trudności z oddychaniem i problemy ze ssaniem.
Axyven przenika do mleka kobiet karmiących piersią i istnieje ryzyko wpływu na dziecko. Lekarz zdecyduje, czy zaprzestać karmienia piersią, czy przerwać leczenie.
Nie należy prowadzić pojazdów, posługiwać się narzędziami ani obsługiwać maszyn do czasu poznania wpływu leku na organizm.
Nie należy pić alkoholu podczas leczenia. Może to powodować skrajne zmęczenie i utratę przytomności oraz nasilić objawy depresji i zaburzeń lękowych.
Pominiętą dawkę należy przyjąć możliwie jak najszybciej. Jeśli zbliża się pora następnej, pomija się ją i przyjmuje tylko jedną dawkę o zwykłej porze. Nie wolno stosować dawki podwójnej ani przyjmować w ciągu dnia więcej niż przepisana dawka dobowa.
Należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą. Objawy możliwego przedawkowania to przyspieszona czynność serca, zaburzenia świadomości (od senności do śpiączki), zaburzenia widzenia, napady padaczkowe lub drgawki oraz wymioty. Przedawkowanie może zagrażać życiu, zwłaszcza po przyjęciu z alkoholem lub niektórymi lekami.
Nie należy przerywać leczenia ani zmniejszać dawki bez konsultacji z lekarzem, nawet po poprawie samopoczucia. Lekarz ustali schemat stopniowego zmniejszania dawki, co może zająć kilka tygodni lub miesięcy, a u niektórych pacjentów dłużej.
Przy nagłym przerwaniu lub zbyt szybkim zmniejszaniu dawki mogą wystąpić: myśli samobójcze, agresja, zmęczenie, zawroty głowy, uczucie pustki w głowie, ból głowy, bezsenność, koszmary senne, suchość w jamie ustnej, utrata apetytu, nudności, biegunka, nerwowość, pobudzenie, dezorientacja, szumy uszne, mrowienie, rzadko uczucie porażenia prądem, osłabienie, pocenie się, drgawki, objawy grypopodobne, problemy ze wzrokiem i wzrost ciśnienia krwi.
Lek przechowuje się w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie ma specjalnych zaleceń dotyczących temperatury. Dla ochrony przed wilgocią blistry trzyma się w oryginalnym opakowaniu, a butelkę HDPE szczelnie zamkniętą. Okres ważności wynosi 3 lata; nie stosować po terminie ważności (EXP) podanym na opakowaniu. Leków nie wyrzuca się do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki; farmaceuta podpowie, jak je usunąć.
Substancją czynną jest wenlafaksyna (w postaci chlorowodorku): 37,5 mg, 75 mg lub 150 mg w tabletce. Substancje pomocnicze obejmują m.in. mannitol, powidon K 90, makrogol 400, celulozę mikrokrystaliczną i laktozę jednowodną (3 mg w tabletce 37,5 mg, 3,4 mg w 75 mg i 5,7 mg w 150 mg). Pacjenci z nietolerancją niektórych cukrów powinni skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem leku. Lek jest dostępny w blistrach po 28 i 30 tabletek oraz w butelkach po 100 tabletek; nie wszystkie wielkości opakowań muszą być w obrocie.
Lek znajduje się w wykazie leków refundowanych Ministerstwa Zdrowia (obwieszczenie obowiązujące od 1 października 2026). Refundacja obejmuje: choroby psychiczne lub upośledzenia umysłowe. Urzędowe ceny detaliczne i poziom odpłatności:
| Preparat | Opakowanie | Cena detaliczna | Odpłatność |
|---|---|---|---|
| Axyven, tabl. o przedłużonym uwalnianiu, 150 mg | 28 szt. | 46,03 zł | 30% |
| Axyven, tabl. o przedłużonym uwalnianiu, 37.5 mg | 28 szt. | 13,27 zł | 30% |
| Axyven, tabl. o przedłużonym uwalnianiu, 75 mg | 28 szt. | 24,86 zł | 30% |
Ostateczna dopłata pacjenta zależy od limitu finansowania i wskazania, w którym lek przepisano — dokładną kwotę poda apteka przy realizacji recepty.
Opis ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem lub farmaceutą. Przed zastosowaniem leku zapoznaj się z ulotką dołączoną do opakowania.