Wystawiamy recepty nierefundowane – 100 % płatne.
Maksymalnie 4 leki na jednej recepcie.
Wypełnij wywiad, opłać konsultację, kod do
Stosuje się go w zapobieganiu i leczeniu zaburzeń oddechowych spowodowanych zwężeniem dróg oddechowych w przebiegu astmy i przewlekłej obturacyjnej choroby płuc. Jego działanie polega na rozkurczaniu mięśni gładkich oskrzeli, co ułatwia oddychanie.
| Dostępność | na receptę |
| Wskazania | zapobieganie i leczenie zaburzeń oddechowych spowodowanych zwężeniem dróg oddechowych (skurcz oskrzeli) w przebiegu astmy oskrzelowej i przewlekłej obturacyjnej choroby płuc; uwaga: lek nie jest przeznaczony do doraźnego leczenia stanu astmatycznego (ciężkiego napadu astmy oskrzelowej) lub nagłego skurczu oskrzeli; teofiliny nie należy stosować jako leku pierwszego wyboru w leczeniu astmy u dzieci |
| Postać | kapsułki o zmodyfikowanym uwalnianiu, twarde |
| Dawka | 200 mg |
| Substancja czynna | Theophyllinum (Teofilina) |
| Ulotka do pobrania | Euphyllin long - ulotka |
Euphyllin Long stosuje się w zapobieganiu i leczeniu zaburzeń oddechowych spowodowanych zwężeniem dróg oddechowych (skurczem oskrzeli) w przebiegu astmy oskrzelowej i przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP).
Teofilina rozkurcza mięśnie gładkie oskrzeli i naczyń płucnych, poprawia klirens śluzowo-rzęskowy, hamuje uwalnianie mediatorów z komórek tucznych i zwiększa kurczliwość przepony. Działa też poza układem oddechowym: rozszerza naczynia, zwiększa częstość i siłę skurczu serca oraz wydalanie moczu.
Mechanizm działania nie jest w pełni poznany. Według ChPL hamowanie fosfodiesterazy może mieć znaczenie tylko przy stężeniach z górnej granicy zakresu terapeutycznego, a blokowanie receptorów adenozynowych obserwuje się dopiero po dużych dawkach.
Z kapsułki o zmodyfikowanym uwalnianiu teofilina uwalnia się powoli, dlatego po przedawkowaniu objawy zatrucia mogą się przedłużać.
Leku nie stosuje się:
Teofilinę stosuje się ostrożnie i tylko wtedy, gdy jest to bezwzględnie wskazane, przy: niestabilnej dławicy piersiowej, ryzyku zaburzeń rytmu serca z szybką czynnością serca, ciężkim nadciśnieniu tętniczym, kardiomiopatii przerostowej ze zwężeniem drogi odpływu, nadczynności tarczycy, padaczce, wrzodzie żołądka lub dwunastnicy i porfirii. Ostrożności wymagają też zaburzenia czynności wątroby i nerek: wydalanie teofiliny bywa wtedy bardzo powolne, a jej metabolity mogą się kumulować, więc lekarz stosuje mniejsze dawki.
Ryzyko działania toksycznego jest większe przy niewydolności serca, ciężkim niedotlenieniu, zapaleniu płuc, zakażeniach wirusowych (zwłaszcza grypie), u osób z wieloma chorobami, ciężko chorych i leczonych na oddziałach intensywnej opieki medycznej. Gorączka zmniejsza szybkość wydalania teofiliny, dlatego w ostrej chorobie z gorączką może być konieczne zmniejszenie dawki. Lekarza trzeba poinformować o niedawnym szczepieniu przeciw gruźlicy lub grypie, bo po nich wydalanie teofiliny bywa spowolnione.
Tak. U palących teofilina jest metabolizowana znacznie szybciej (okres półtrwania 4–5 godzin wobec 7–9 godzin u niepalących dorosłych z astmą), dlatego potrzebują oni większych dawek w przeliczeniu na kilogram masy ciała.
Po rzuceniu palenia stężenie teofiliny we krwi rośnie, więc dawkę trzeba ustalać ostrożnie. O paleniu i o jego przerwaniu należy poinformować lekarza.
Tak. Lekarzowi należy powiedzieć o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie, ostatnio i planowanych.
Ryzyko przedawkowania i działań niepożądanych teofiliny rośnie przy jednoczesnym stosowaniu m.in. doustnych środków antykoncepcyjnych, antybiotyków makrolidowych (zwłaszcza erytromycyny), chinolonów (zwłaszcza cyprofloksacyny i enoksacyny), imipenemu, izoniazydu, cymetydyny, ranitydyny, allopurynolu, febuksostatu, fluwoksaminy, α-interferonu, zafirlukastu, propranololu, werapamilu, diltiazemu i szczepionek przeciw grypie. Przy cyprofloksacynie ChPL zaleca zmniejszenie dawki teofiliny do nie więcej niż 60% dawki zalecanej, a przy enoksacynie do nie więcej niż 30%.
Skuteczność teofiliny mogą zmniejszać barbiturany, karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna, rytonawir, sulfinpirazon i preparaty z zielem dziurawca.
Teofilina nasila działanie β-sympatykomimetyków (np. salbutamolu) i leków moczopędnych (np. furosemidu; oba leki obniżają stężenie potasu), a osłabia działanie węglanu litu i β-adrenolityków. Podanie halotanu osobie przyjmującej teofilinę może wywołać ciężkie zaburzenia rytmu serca.
Dawkę ustala lekarz indywidualnie, na podstawie beztłuszczowej masy ciała (teofilina nie przenika do tkanki tłuszczowej), wieku i w miarę możliwości stężenia teofiliny w osoczu. Zwykle stosuje się 1–2 kapsułki (200 lub 400 mg) raz lub dwa razy na dobę. Nie należy przyjmować więcej niż 900 mg teofiliny na dobę. Zmiana dawki, w górę lub w dół, wymaga konsultacji z lekarzem.
Dobowe dawki podtrzymujące według wieku i masy ciała:
Leczenie zaczyna się w miarę możliwości wieczorem, krótko przed snem, a dawkę zwiększa powoli w ciągu 2–3 dni. U osób, które wcześniej przyjmowały teofilinę, dawkę początkową się zmniejsza; zmniejszenie dawki dobowej może być potrzebne także przy zamianie teofiliny o niezmodyfikowanym uwalnianiu na Euphyllin Long. Przy dusznościach nocnych zaleca się przyjęcie całej dawki dobowej (maksymalnie 2 kapsułki) jednorazowo wieczorem.
Kapsułki połyka się w całości, popijając dużą ilością płynu. Dawkę dobową przyjmuje się zwykle jednorazowo wieczorem albo w dwóch dawkach, z których dodatkową przyjmuje się rano ze śniadaniem.
Osoby, które mają trudności z połykaniem, mogą otworzyć kapsułkę i połknąć całą jej zawartość, popijając dużą ilością płynu. Czas trwania leczenia zależy od rodzaju, nasilenia i przebiegu choroby i określa go lekarz.
Po pominięciu dawki należy przyjąć kolejną w wyznaczonym terminie, bez dawki podwójnej.
Objawy przedawkowania to nudności, bóle żołądka, wymioty, biegunka, niepokój, ból głowy, bezsenność, zawroty głowy, zaburzenia rytmu serca, drgawki i niewydolność krążenia. Przedawkowanie może też prowadzić do uszkodzenia mięśni. Po przyjęciu większej niż zalecana dawki trzeba niezwłocznie zwrócić się do lekarza lub farmaceuty. Gdy wystąpią objawy przedawkowania, w zależności od ich nasilenia pomija się następną dawkę albo zmniejsza ją o połowę.
Bardzo często (u więcej niż 1 na 10 pacjentów) występują: szybkie lub nieregularne bicie serca, kołatanie serca, obniżenie ciśnienia krwi, nudności, wymioty, biegunka, nasilenie istniejącego nocnego refluksu żołądkowo-przełykowego, bóle głowy, pobudzenie, drżenie kończyn, niepokój ruchowy, bezsenność i zwiększone wydalanie moczu. W badaniach krwi mogą się pojawić: zmniejszone stężenie potasu, zwiększone stężenie wapnia, glukozy, kwasu moczowego i kreatyniny oraz inne zmiany stężenia elektrolitów.
Niezbyt często (u 1 na 100 do 1 na 1000 pacjentów) występują reakcje nadwrażliwości, a z nieznaną częstością drgawki.
Działania niepożądane mogą być silniejsze u osób z nadwrażliwością na teofilinę i po przedawkowaniu. Duże stężenie teofiliny w osoczu może wywołać drgawki, nagły spadek ciśnienia krwi, komorowe zaburzenia rytmu i krwawienia z przewodu pokarmowego.
Nie. Produkty teofiliny o zmodyfikowanym uwalnianiu nie są przeznaczone do doraźnego leczenia stanu astmatycznego (ciężkiego napadu astmy) ani nagłego skurczu oskrzeli (napadów duszności).
W pierwszym trymestrze ciąży leku należy unikać, bo brakuje wystarczających danych klinicznych. Teofilina przenika przez łożysko i może działać sympatykomimetycznie na płód, dlatego w drugim i trzecim trymestrze stosuje się ją tylko po dokładnym rozważeniu ryzyka i korzyści przez lekarza. W trakcie ciąży może być potrzebne zmniejszenie dawki, a pod koniec ciąży teofilina może hamować skurcze macicy. Noworodki matek przyjmujących teofilinę wymagają obserwacji.
Teofilina przenika do mleka i może osiągnąć stężenie terapeutyczne w surowicy noworodka. Kobieta karmiąca powinna przyjmować najmniejszą skuteczną dawkę, a karmić w miarę możliwości bezpośrednio przed przyjęciem leku; dziecko należy obserwować. Przy konieczności stosowania większych dawek karmienie piersią przerywa się.
Teofilina, nawet przyjmowana zgodnie z zaleceniami, może wydłużać czas reakcji i upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów, obsługiwania maszyn i pracy bez solidnego podparcia dla nóg. Dotyczy to zwłaszcza łączenia jej z innymi lekami wpływającymi na szybkość reakcji.
Kapsułka zawiera 200 mg teofiliny. Substancje pomocnicze to: metyloceluloza 15 mPas, celuloza mikrokrystaliczna, karmeloza sodowa, celulozy octan, trietylu cytrynian, laktoza jednowodna i talk. Otoczka kapsułki zawiera tytanu dwutlenek (E 171), żelatynę i wodę, a czarny tusz nadruku m.in. szelak, czarny tlenek żelaza (E 172) i glikol propylenowy.
Każda kapsułka zawiera 13,5 mg laktozy jednowodnej, co odpowiada 0,001 jednostki chlebowej. Leku nie należy stosować przy dziedzicznej nietolerancji galaktozy, niedoborze laktazy (typu Lapp) i zespole złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na kapsułkę, czyli jest uznawany za „wolny od sodu".
Kapsułki są białe, nieprzezroczyste, z nadrukiem „Eu 200".
Lek przechowuje się w temperaturze nie wyższej niż 25°C, chroniąc od światła, w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Okres ważności wynosi 5 lat; po upływie terminu podanego na opakowaniu leku się nie stosuje.
Leków nie wyrzuca się do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Farmaceuta poinformuje, jak usunąć niepotrzebny lek.
Inne produkty zawierające teofilinę w tej samej postaci i dawce mogą być traktowane jako zamienniki. O możliwości zamiany decyduje lekarz lub farmaceuta; nie należy zmieniać leku samodzielnie, nawet przy tej samej substancji czynnej.
Nie. Teofilina należy do metyloksantyn, czyli pochodnych puryny (grupa ksantyn, kod ATC R03DA04), a nie do glikokortykosteroidów.
Ulotka i ChPL wspominają alkohol w jednym kontekście: łączenie go z teofiliną szczególnie nasila jej wpływ na szybkość reakcji. Po alkoholu nie należy więc prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.
Lek wydawany jest na receptę (Rx). Kapsułki są pakowane w blistry, w opakowaniach po 20, 30 lub 100 sztuk; nie wszystkie wielkości opakowań muszą być w obrocie.
Opis ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem lub farmaceutą. Przed zastosowaniem leku zapoznaj się z ulotką dołączoną do opakowania.