Wystawiamy recepty nierefundowane – 100 % płatne.
Maksymalnie 4 leki na jednej recepcie.
Wypełnij wywiad, opłać konsultację, kod do
Stosuje się go w leczeniu choroby Crohna oraz mikroskopowego zapalenia jelita grubego. Substancja czynna leku działa miejscowo, wykazując działanie przeciwzapalne.
| Dostępność | na receptę |
| Wskazania | choroba crohna o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu obejmująca jelito kręte i (lub) okrężnicę wstępującą; mikroskopowe zapalenie jelita grubego (indukcja remisji w aktywnym zapaleniu oraz leczenie podtrzymujące) |
| Postać | kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde |
| Dawka | 3 mg |
| Substancja czynna | Budesonidum (Budezonid) |
| Ulotka do pobrania | Entocort - ulotka |
Lek Entocort stosuje się w chorobie Leśniowskiego-Crohna o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu, obejmującej jelito kręte i (lub) okrężnicę wstępującą. Wskazaniem jest także mikroskopowe zapalenie jelita grubego, czyli przewlekłe zapalenie jelita grubego, którego typowym objawem jest długotrwała wodnista biegunka. W tym schorzeniu lek stosuje się do indukcji remisji w aktywnej fazie choroby oraz w leczeniu podtrzymującym.
Substancją czynną jest budezonid, a jedna kapsułka zawiera 3 mg budezonidu. Substancje pomocnicze to między innymi sacharoza (w peletkach cukrowych), etyloceluloza, polisorbat 80, talk, żelatyna oraz barwniki: tlenki żelaza (E 172) i dwutlenek tytanu (E 171); pełny wykaz znajduje się w punkcie 6 ulotki.
Ze względu na zawartość sacharozy lek nie powinien być przyjmowany przez osoby z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami: nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomaltazy. Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na maksymalną dawkę dobową (3 kapsułki), co oznacza, że jest uznawany za „wolny od sodu”.
Kapsułka ma korpus jasnoszary, wieczko różowe, a na wieczku czarny napis „CIR 3 mg”.
Budezonid należy do glikokortykosteroidów, więc Entocort jest lekiem sterydowym. Lek działa miejscowo, a jego grupa farmakoterapeutyczna to glikokortykosteroid do stosowania miejscowego (kod ATC: A07EA06).
Dokładny mechanizm działania glikokortykosteroidów w chorobie Crohna nie jest znany. Uważa się, że polega on na działaniu przeciwzapalnym, czyli hamowaniu uwalniania mediatorów reakcji zapalnej oraz reakcji z udziałem cytokin.
Powinowactwo budezonidu do receptora glikokortykosteroidowego jest około 15 razy większe niż prednizolonu. Przy porównywalnej skuteczności klinicznej Entocort wykazuje znacząco mniejszy wpływ na oś podwzgórze-przysadka-nadnercza niż prednizolon.
Dawkę ustala się indywidualnie, zależnie od nasilenia choroby, zawsze stosując najmniejszą skuteczną dawkę. Kapsułki przyjmuje się raz na dobę, rano.
W chorobie Leśniowskiego-Crohna u dorosłych podczas zaostrzenia zalecana dawka to 9 mg (3 kapsułki) raz na dobę, nie dłużej niż 8 tygodni. Następnie, w celu utrzymania remisji, zaleca się 6 mg (2 kapsułki) raz na dobę. U pacjentów zależnych od steroidów, w celu zastąpienia prednizolonu, zaleca się 6 mg (2 kapsułki) raz na dobę, a dawkę dotychczas stosowanego prednizolonu stopniowo zmniejsza się po włączeniu leku Entocort.
W mikroskopowym zapaleniu jelita grubego indukcja remisji polega na przyjmowaniu 9 mg (3 kapsułki) raz na dobę przez 8 tygodni, ze stopniowym zmniejszaniem dawki przez ostatnie dwa tygodnie. Leczenie podtrzymujące wdraża się jedynie w przypadku nawrotu objawów, a nie po pierwszym epizodzie. Zalecana dawka to 6 mg (2 kapsułki) raz na dobę, z możliwością zmniejszenia do 3 mg (1 kapsułka) u stabilnych, bezobjawowych pacjentów. Leczenie można kontynuować maksymalnie przez 9 miesięcy, stopniowo zmniejszając dawkę.
U dzieci w wieku 8 lat i starszych, o masie ciała powyżej 25 kg, w chorobie Crohna o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu zalecana dawka dobowa wynosi 9 mg (3 kapsułki), nie dłużej niż 8 tygodni. Pełny skutek leczniczy jest zwykle osiągany w ciągu 2 do 4 tygodni. Nie ma doświadczeń w stosowaniu leku dłużej niż 12 tygodni.
U pacjentów w podeszłym wieku stosuje się takie same dawki jak u dorosłych, jednak doświadczenia kliniczne w tej grupie są ograniczone.
Kapsułki należy połykać w całości, popijając wodą. Nie wolno ich rozgryzać ani żuć. Jeśli pacjent ma trudności z połykaniem, kapsułkę można otworzyć, wymieszać jej zawartość z łyżką stołową soku jabłkowego i wypić.
Przeciwwskazaniami do stosowania leku Entocort są:
Ostrożność jest wymagana u pacjentów z zakażeniami (np. gruźlicą), nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą, osteoporozą, wrzodem trawiennym, psychozami, niewydolnością serca, jaskrą lub zaćmą, po niedawno wykonanych zespoleniach jelitowych oraz z występowaniem cukrzycy lub jaskry w rodzinie. Każde zakażenie występujące w trakcie leczenia wymaga szczególnej ostrożności i leczenia przyczynowego.
Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów, u których leczenie glikokortykosteroidami o silnym działaniu ogólnym zamienia się na Entocort, ponieważ może u nich wystąpić zahamowanie czynności kory nadnerczy. Zahamowanie czynności kory nadnerczy oraz wysokie stężenie kortyzolu w surowicy mogą pojawić się również podczas długotrwałego stosowania budezonidu w dużych dawkach.
Ospa wietrzna i odra mogą mieć cięższy przebieg u osób leczonych glikokortykosteroidami doustnymi. Pacjenci, którzy nie chorowali na te choroby lub u których odporność wygasła, powinni unikać kontaktu z chorymi.
Nieostre widzenie lub inne zaburzenia widzenia wymagają kontaktu z lekarzem, który może skierować pacjenta do okulisty w celu ustalenia przyczyny (m.in. zaćma, jaskra, centralna chorioretinopatia surowicza).
Zaburzenia czynności wątroby mogą zmniejszać wydalanie budezonidu i zwiększać jego ogólnoustrojowe działanie, dlatego pacjent powinien być uprzedzony o możliwych ogólnoustrojowych działaniach niepożądanych. U pacjentów z cukrzycą leczonych insuliną należy rozważyć zwiększenie dawki insuliny, jeżeli jednocześnie podaje się glikokortykosteroidy.
Doświadczenia kliniczne dotyczące leczenia budezonidem lub innym glikokortykosteroidem u pacjentów z wznową choroby Crohna po długotrwałym leczeniu są ograniczone.
Często (1/100 do <1/10) występują: kołatanie serca, dyspepsja, skurcze mięśni, hipokaliemia (zmniejszone stężenie potasu we krwi), zaburzenia miesiączkowania, reakcje skórne (pokrzywka, osutka) oraz osłabienie odporności na zakażenia. Często występują także zahamowanie wydzielania hormonów kory nadnerczy (ACTH i kortyzolu; objawy to m.in. osłabienie, męczliwość, zmniejszenie masy ciała), objawy charakterystyczne dla zespołu Cushinga (np. otyłość twarzy i tułowia, różowe rozstępy skóry) oraz zmiany zachowania: nerwowość, bezsenność, zmiany nastroju i depresja.
Niezbyt często (1/1 000 do <1/100) występują drżenia, niepokój i nadpobudliwość ruchowa. Rzadko (1/10 000 do <1/1 000) zgłaszano agresję, jaskrę, zaćmę (w tym zaćmę podtorebkową tylną), nieostre widzenie i wybroczyny (małe plamki na skórze lub błonach śluzowych wynikające z krwawienia pod skórą). Bardzo rzadko (<1/10 000) obserwowano spowolnienie wzrostu i reakcje anafilaktyczne, a z nieznaną częstością reakcje nadwrażliwości, takie jak obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy, szczególnie powiek, ust, języka lub gardła).
Podczas leczenia glikokortykosteroidami obserwowano ponadto obrzęki, nadciśnienie tętnicze, zaniki skóry, zaburzenia gojenia się ran, retencję sodu, osteoporozę, zanik mięśni, uczynnienie zakażeń (np. gruźlicy), zaburzenia gospodarki węglowodanowej, zaostrzenia zaburzeń psychicznych, zakrzepicę i łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, więc mogą one wystąpić także podczas stosowania budezonidu. Ich wystąpienie zależy od dawki, czasu stosowania, wcześniejszego lub jednoczesnego stosowania innych glikokortykosteroidów i wrażliwości osobniczej.
Budezonid jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4. Inhibitory tego enzymu, m.in. ketokonazol, itrakonazol i inhibitory proteazy HIV, mogą kilkakrotnie zwiększać ogólnoustrojowe działanie budezonidu; zwiększonego ryzyka działań ogólnoustrojowych należy się spodziewać także przy kobicystacie i rytonawirze. Nie ma danych pozwalających dostosować dawkowanie, dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania tych leków. Jeśli nie jest to możliwe, między dawkami poszczególnych leków należy zachować jak najdłuższy odstęp i rozważyć zmniejszenie dawki budezonidu.
Sok grejpfrutowy hamuje CYP3A4 w błonie śluzowej jelit i może dwukrotnie zwiększyć ogólnoustrojowe wystawienie na budezonid przyjęty doustnie, dlatego podczas leczenia nie należy pić soku grejpfrutowego ani regularnie jeść grejpfrutów. Soki pomarańczowy i jabłkowy nie hamują CYP3A4.
Leki zwiększające aktywność CYP3A4, np. karbamazepina, mogą zmniejszać ekspozycję na budezonid, co może wymagać zwiększenia jego dawki. U pacjentek przyjmujących estrogeny i steroidowe środki antykoncepcyjne obserwowano zwiększone stężenie glikokortykosteroidów i nasilenie ich działania; nie obserwowano tego przy antykoncepcji zawierającej małe dawki hormonów. Nie można wykluczyć interakcji z cholestyraminą i lekami zobojętniającymi treść żołądka, dlatego budezonid zaleca się przyjmować dwie godziny przed tymi lekami lub dwie godziny po nich.
Omeprazol nie wpływa na farmakokinetykę budezonidu, a cymetydyna wpływa na nią w stopniu klinicznie nieistotnym. Z powodu możliwego hamowania czynności nadnerczy test stymulacji ACTH, stosowany w diagnostyce niedoczynności przysadki mózgowej, może dawać fałszywie niskie wyniki.
W ciąży lek można stosować tylko wtedy, gdy korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla płodu. U ciężarnych zwierząt doustne podanie budezonidu wiązało się z zaburzeniami rozwoju płodu (rozszczep podniebienia, wady układu kostnego), a znaczenie tego dla ludzi nie zostało udokumentowane. Po długotrwałym stosowaniu budezonidu przez matki obserwowano mniejszą masę urodzeniową noworodków i mniejszą masę łożyska oraz większe ryzyko niewydolności kory nadnerczy u noworodka. Pacjentka, która zaszła w ciążę w trakcie leczenia, powinna jak najszybciej poinformować o tym lekarza.
Budezonid przenika do mleka karmiących kobiet. W badaniach budezonidu wziewnego u karmiących matek z astmą szacowana dawka dobowa u niemowląt stanowiła 0,3% dawki matki, a stężenie budezonidu w osoczu niemowląt było poniżej granicy oznaczalności. Według ChPL dane te potwierdzają możliwość kontynuowania doustnego leczenia budezonidem podczas karmienia piersią; o stosowaniu leku w tym okresie decyduje lekarz po ocenie korzyści i ryzyka.
Lek Entocort nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Jeżeli pominięto jedną dawkę, następną należy przyjąć o zwykłej porze. Nie wolno stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.
Jednorazowe przyjęcie dawki większej niż zalecana nie powinno wywołać niepokojących objawów, a ostre przedawkowanie, nawet po bardzo dużych dawkach, nie powinno stanowić problemu klinicznego. Długotrwałe (miesiąc lub dłużej) stosowanie dawek większych niż zalecone może powodować działania niepożądane. Rzadko zgłaszano przypadki ostrej toksyczności lub śmierci po przedawkowaniu glikokortykosteroidów, a swoistego antidotum dla budezonidu nie ma. W razie przyjęcia zbyt dużej dawki należy niezwłocznie zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.
Lek przechowuje się w temperaturze poniżej 30°C, w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Po wyjęciu kapsułki należy dokładnie zamknąć pojemnik. Nie wolno stosować leku po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu po skrócie „EXP”. Okres ważności wynosi 3 lata.
Lek jest dostępny w polipropylenowym pojemniku zawierającym 100 kapsułek, umieszczonym w tekturowym pudełku. Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki; sposób usunięcia nieużywanych leków wskaże farmaceuta.
Opis ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem lub farmaceutą. Przed zastosowaniem leku zapoznaj się z ulotką dołączoną do opakowania.