Wystawiamy recepty nierefundowane – 100 % płatne.
Maksymalnie 4 leki na jednej recepcie.
Wypełnij wywiad, opłać konsultację, kod do
Stosowany jest w leczeniu podtrzymującym u dorosłych pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP). Połączenie trzech substancji czynnych ułatwia oddychanie, zmniejsza stan zapalny i zapobiega skurczowi oskrzeli.
| Dostępność | na receptę |
| Wskazania | leczenie podtrzymujące u dorosłych pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (pochp) o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, którzy nie są odpowiednio leczeni skojarzeniem kortykosteroidu wziewnego z długo działającym lekiem z grupy agonistów receptora β2 lub skojarzeniem leku z grupy agonistów receptora β2 z długo działającym antagonistą receptora muskarynowego |
| Postać | aerozol inhalacyjny, zawiesina |
| Dawka | 5 mikrogramów / 7,2 mikrograma / 160 mikrogramów |
| Substancja czynna | formoterolu fumaran dwuwodny / glikopironium / budezonid |
| Ulotka do pobrania | Trixeo Aerosphere - ulotka |
Trixeo Aerosphere to inhalator stosowany w leczeniu podtrzymującym u dorosłych z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP) o nasileniu od umiarkowanego do ciężkiego. Ma ułatwiać oddychanie i łagodzić objawy takie jak duszność, świszczący oddech i kaszel, a także może zapobiegać zaostrzeniom POChP.
Lek jest przeznaczony dla pacjentów, którzy nie są odpowiednio leczeni skojarzeniem kortykosteroidu wziewnego z długo działającym agonistą receptora β2 albo skojarzeniem długo działającego agonisty receptora β2 z długo działającym antagonistą receptora muskarynowego.
Lek zawiera trzy substancje czynne o uzupełniających się mechanizmach działania. Budezonid jest glikokortykosteroidem o działaniu przeciwzapalnym w drogach oddechowych. Formoterol jest selektywnym, długo działającym agonistą receptorów β2: rozluźnia mięśnie gładkie oskrzeli, a jego działanie rozpoczyna się w ciągu 1-3 minut po inhalacji i utrzymuje co najmniej 12 godzin. Glikopironium jest długo działającym antagonistą receptorów muskarynowych (hamuje receptor M3 w mięśniach gładkich oskrzeli), co prowadzi do rozszerzenia oskrzeli.
Jedna dawka dostarczona (wydostająca się z ustnika) zawiera 5 mikrogramów formoterolu fumaranu dwuwodnego, 9 mikrogramów glikopironiowego bromku (czyli 7,2 mikrograma glikopironium) i 160 mikrogramów budezonidu. Odpowiada to dawce odmierzonej (uwalnianej przez zawór) z 5,3 mikrograma formoterolu fumaranu dwuwodnego, 9,6 mikrograma glikopironiowego bromku (7,7 mikrograma glikopironium) i 170 mikrogramami budezonidu. Substancje pomocnicze to HFO-1234ze(E) (propelent), 1,2-distearoilo-sn-glicero-3-fosfocholina i wapnia chlorek.
Tak, zawiera budezonid, czyli glikokortykosteroid podawany wziewnie. Jak po każdym kortykosteroidzie wziewnym mogą wystąpić działania ogólnoustrojowe: zespół Cushinga lub jego objawy, zahamowanie czynności nadnerczy, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zaćma i jaskra. Dotyczy to zwłaszcza długotrwałego stosowania dużych dawek, a po podaniu wziewnym występują one rzadziej niż po kortykosteroidach doustnych. Wpływ na gęstość kości należy brać pod uwagę szczególnie u pacjentów leczonych dużymi dawkami przez dłuższy czas, u których współistnieją czynniki ryzyka osteoporozy.
Szczególną ostrożność zaleca się przy zmianie z doustnych steroidów: przez dłuższy czas może utrzymywać się ryzyko zaburzeń czynności nadnerczy, a po silnym stresie mogą wystąpić objawy niewydolności kory nadnerczy. W okresie stresu lub planowego zabiegu chirurgicznego lekarz powinien rozważyć dodatkową osłonę kortykosteroidami o działaniu ogólnoustrojowym.
Przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na formoterolu fumaran dwuwodny, glikopironium, budezonid lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Leku nie podaje się dzieciom ani młodzieży poniżej 18 lat: stosowanie w POChP nie jest u nich właściwe, a lek nie był w tej grupie badany.
Trixeo Aerosphere służy do długotrwałego leczenia podtrzymującego POChP i nie jest wskazany w leczeniu ostrych epizodów skurczu oskrzeli ani nagłego napadu duszności jako lek doraźny. Lek może wywołać paradoksalny skurcz oskrzeli, który może zagrażać życiu. Wymaga on natychmiastowego przerwania leczenia, oceny stanu pacjenta i w razie potrzeby wdrożenia alternatywnego leczenia (objawy opisano w sekcji o natychmiastowym przerwaniu leku).
Jeśli podczas leczenia nasilają się duszność, ucisk w klatce piersiowej, świszczący oddech lub kaszel, lek stosuje się dalej, ale trzeba jak najszybciej zgłosić się do lekarza, bo może być potrzebne dodatkowe leczenie. Zwiększenie zapotrzebowania na doraźne leki rozszerzające oskrzela wskazuje na pogorszenie choroby i uzasadnia ponowną ocenę leczenia. Nagłe i postępujące nasilenie objawów POChP jest potencjalnie zagrażające życiu i wymaga pilnej oceny medycznej.
Przed rozpoczęciem leczenia należy omówić z lekarzem wymienione niżej choroby oraz zaburzenia czynności nerek i wątroby (dawkowanie w tych grupach opisano w FAQ):
Tak. Badań klinicznych interakcji nie przeprowadzono, a na podstawie badań in vitro możliwość interakcji metabolicznych uznaje się za małą. Znaczenie mają:
Leku nie stosuje się w ciąży ani podczas karmienia piersią, chyba że zaleci to lekarz. Dane o stosowaniu składników u kobiet w ciąży są ograniczone lub ich brak, a lek podaje się kobietom w ciąży wyłącznie wtedy, gdy spodziewana korzyść dla matki uzasadnia potencjalne ryzyko dla płodu. Dane dotyczące wziewnego budezonidu u ponad 2 500 kobiet w ciąży nie wskazują na zwiększone ryzyko działań teratogennych. Badań wpływu samego skojarzenia na rozrodczość zwierząt nie przeprowadzono; budezonid wykazywał u zwierząt toksyczny wpływ na zarodek i płód, a formoterol w bardzo dużych dawkach powodował utratę zarodków po implantacji i mniejszą masę urodzeniową.
Budezonid podawany wziewnie przenika do mleka kobiecego, ale w próbkach krwi karmionych niemowląt nie był wykrywany. Nie wiadomo, czy do mleka przenikają glikopironium i formoterol (u szczurów przenikanie wykazano). Podanie kobiecie karmiącej piersią rozważa się tylko wtedy, gdy korzyści dla matki są większe niż potencjalne ryzyko dla dziecka.
Lek nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Należy jednak wziąć pod uwagę niezbyt częste działanie niepożądane, jakim są zawroty głowy.
Zalecana i zarazem maksymalna dawka dla dorosłych to dwie inhalacje rano i dwie wieczorem. Lek stosuje się codziennie, także wtedy, gdy objawy POChP nie występują, oraz tak długo, jak zaleci lekarz. Jest skuteczny tylko w czasie stosowania, dlatego nie wolno przerywać leczenia samodzielnie, nawet po poprawie samopoczucia, bo objawy mogą się nasilić.
Przed pierwszym użyciem inhalator trzeba przygotować: energicznie nim wstrząsnąć i wykonać 4 rozpylenia próbne w powietrze, z dala od twarzy, wstrząsając przed każdym. Dwa rozpylenia próbne (też ze wstrząsaniem) wykonuje się ponownie po przepłukaniu dozownika, po upuszczeniu inhalatora na ziemię oraz po przerwie w używaniu dłuższej niż 7 dni.
Inhalator jest przeznaczony wyłącznie do podania wziewnego. Po zdjęciu nasadki należy sprawdzić, czy w ustniku nie ma ciał obcych, i je usunąć. Przed każdym rozpyleniem trzeba energicznie wstrząsnąć inhalatorem i wykonać pełny wydech. Następnie wkłada się ustnik do ust, zaciska wargi, odchyla głowę do tyłu z językiem poniżej ustnika i rozpoczyna powolny, głęboki wdech, w trakcie którego wykonuje się jedno rozpylenie. Wdech kontynuuje się tak długo, jak to możliwe, a oddech wstrzymuje maksymalnie przez 10 sekund. Całą procedurę powtarza się przy drugim rozpyleniu.
Po dwóch rozpyleniach zakłada się nasadkę na ustnik, płucze usta wodą i wypluwa ją, nie połykając. Usuwa to lek pozostały w jamie ustnej i zmniejsza ryzyko pleśniawek jamy ustnej i gardła.
Należy natychmiast zwrócić się do lekarza lub farmaceuty, ponieważ może być potrzebna pomoc medyczna. Przedawkowanie może nasilić objawy związane z lekami przeciwcholinergicznymi i β2-mimetykami: niewyraźne widzenie, suchość w jamie ustnej, nudności, skurcze mięśni, drżenie, ból głowy, kołatanie serca (szybsze bicie serca) i skurczowe nadciśnienie tętnicze. Przy przewlekłym stosowaniu zbyt dużych dawek mogą wystąpić ogólnoustrojowe działania glikokortykosteroidu. Nie ma swoistego leczenia przedawkowania; stosuje się leczenie wspomagające z monitorowaniem stanu pacjenta.
Pominiętą dawkę należy przyjąć jak najszybciej, a kolejną o zwykłej porze. Jeśli zbliża się pora następnej dawki, pominiętej nie przyjmuje się. Nie wolno stosować dawki podwójnej.
Najczęstsze działania niepożądane w badaniach to zapalenie płuc (4,6%), kandydoza jamy ustnej (3,0%), ból głowy (2,7%) i zakażenie układu moczowego (2,7%).
Często (u 1 do 10 osób na 100) występują: pleśniawki w jamie ustnej, zapalenie płuc, zakażenie układu moczowego (bolesne i częste oddawanie moczu), niepokój, bezsenność, nudności, ból głowy, kaszel, chrypka (dysfonia), skurcze mięśni, kołatanie serca oraz hiperglikemia (zwiększone stężenie glukozy we krwi, wykazane w badaniach). Objawami zakażenia płuc mogą być gorączka lub dreszcze, zwiększone wydzielanie lub zmiana zabarwienia plwociny, nasilenie kaszlu lub duszności.
Niezbyt często (u 1 do 10 osób na 1000) zgłaszano: nadwrażliwość, drżenie, zawroty głowy, suchość w jamie ustnej, podrażnienie gardła, siniaki, depresję, pobudzenie, niepokój ruchowy, nerwowość, tachykardię, zaburzenia rytmu serca (migotanie przedsionków, częstoskurcz nadkomorowy, skurcze dodatkowe), dławicę piersiową, ból w klatce piersiowej, skurcz oskrzeli i zatrzymanie moczu.
Bardzo rzadko (rzadziej niż u 1 na 10 000 osób) występują nietypowe zachowanie oraz objawy ogólnoustrojowego działania glikokortykosteroidów, np. niedoczynność nadnerczy. Z nieznaną częstością zgłaszano obrzęk naczynioruchowy, niewyraźne widzenie, zaćmę i jaskrę.
Niezbyt często mogą pojawić się ucisk w klatce piersiowej, kaszel, świszczący oddech lub duszność bezpośrednio po inhalacji (paradoksalny skurcz oskrzeli). Należy wtedy przerwać stosowanie leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem.
Przerwania leku i natychmiastowej pomocy medycznej wymagają także objawy ciężkiej reakcji alergicznej: obrzęk twarzy, zwłaszcza wokół ust (obrzęk języka lub gardła może utrudniać przełykanie), wysypka lub pokrzywka z trudnościami w oddychaniu oraz nagłe omdlenie.
Lek przechowuje się w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci, w suchym miejscu (nie w wilgotnych pomieszczeniach, np. w łazience), w temperaturze nieprzekraczającej 30°C. Okres ważności wynosi 2 lata; nie stosować po upływie terminu ważności podanego po „EXP” (ostatni dzień podanego miesiąca). Inhalator przechowuje się w szczelnie zamkniętej torebce i wyjmuje dopiero bezpośrednio przed pierwszym użyciem, a datę otwarcia zapisuje na etykiecie. Po otwarciu torebki inhalator można używać przez 3 miesiące, po czym wyrzuca się go zgodnie z lokalnymi przepisami. Nie używać inhalatora, jeśli substancja pochłaniająca wilgoć wydostała się z torebki. Przed użyciem inhalator powinien mieć temperaturę pokojową.
Pojemnik jest pod ciśnieniem: nie wolno go rozbijać, dziurawić ani palić, nawet gdy jest pusty, ani używać lub przechowywać w pobliżu źródeł ciepła i otwartego ognia (nie narażać na temperaturę powyżej 50°C). Leków nie wyrzuca się do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki; sposób usunięcia niepotrzebnego leku podpowie farmaceuta.
Lek ma postać białej zawiesiny w inhalatorze ciśnieniowym: pojemnik pokryty aluminium ze wskaźnikiem dawki umieszczono w żółtym plastikowym dozowniku z ustnikiem zakrytym szarą nasadką. Inhalator jest pakowany osobno w foliową torebkę z saszetką środka pochłaniającego wilgoć, w tekturowym pudełku. Dostępne jest opakowanie z jednym inhalatorem ze 120 rozpyleniami oraz opakowanie zbiorcze po 3 pudełka (360 dawek). Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
Wskaźnik rozpyleń u góry pojemnika pokazuje, ile rozpyleń zostało; po każdym zmniejsza się o 1. Gdy wskazówka wejdzie w żółtą strefę, trzeba zamówić nowy inhalator. Gdy wskaże 0 w strefie czerwonej, inhalator należy wyrzucić zgodnie z lokalnymi przepisami; nie wolno wtedy próbować rozpylać leku, bo pacjent nie otrzyma pełnej dawki. Nie należy ponownie używać dozownika ani łączyć go z pojemnikami z innych inhalatorów.
Płukanie zapobiega gromadzeniu się leku, który mógłby zablokować wydostawanie się aerozolu przez ustnik. Najpierw odłącza się pojemnik, uważając, by go nie zamoczyć, i zdejmuje nasadkę z ustnika. Następnie płucze się ustnik pod bieżącą, ciepłą wodą przez 30 sekund, a górną część dozownika przez kolejne 30 sekund (łącznie 60 sekund). Wodę strząsa się z dozownika, nie wolno go wycierać ręcznikiem ani chusteczką. Jeśli w środku dozownika lub w ustniku nadal widać nagromadzony lek, płukanie się powtarza. Dozownik zostawia się do wyschnięcia na powietrzu, najlepiej na noc, i nie wkłada do niego pojemnika, dopóki jest mokry. Po wyschnięciu zakłada się nasadkę, delikatnie wciska pojemnik do dozownika i ponownie przygotowuje inhalator (2 rozpylenia próbne, jak w sekcji o dawkowaniu).
Lek znajduje się w wykazie leków refundowanych Ministerstwa Zdrowia (obwieszczenie obowiązujące od 1 października 2026). Urzędowe ceny detaliczne i poziom odpłatności:
| Preparat | Opakowanie | Cena detaliczna | Odpłatność |
|---|---|---|---|
| Trixeo Aerosphere, aerozol inhalacyjny, zawiesina, 5+7,2+160 µg | 1 poj. 120 dawek | 247,27 zł | 30% |
Ostateczna dopłata pacjenta zależy od limitu finansowania i wskazania, w którym lek przepisano — dokładną kwotę poda apteka przy realizacji recepty.
Opis ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem lub farmaceutą. Przed zastosowaniem leku zapoznaj się z ulotką dołączoną do opakowania.