Wystawiamy recepty nierefundowane – 100 % płatne.
Maksymalnie 4 leki na jednej recepcie.
Wypełnij wywiad, opłać konsultację, kod do
Jest stosowany w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych, u których ciśnienie nie jest wystarczająco kontrolowane po zastosowaniu samego telmisartanu.
| Dostępność | na receptę |
| Wskazania | leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego u osób dorosłych, u których ciśnienie tętnicze nie jest wystarczająco kontrolowane po zastosowaniu samego telmisartanu |
| Postać | tabletki |
| Dawka | 40 mg + 12,5 mg |
| Substancja czynna | Telmisartanum + Hydrochlorothiazidum |
| Ulotka do pobrania | Tezeo HCT - ulotka |
Lek Tezeo HCT jest produktem złożonym stosowanym w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego u osób dorosłych, u których ciśnienie nie jest wystarczająco kontrolowane po zastosowaniu samego telmisartanu (w przypadku tej mocy: telmisartanu w dawce 40 mg). Zawiera dwie substancje czynne, telmisartan i hydrochlorotiazyd, których działanie przeciwnadciśnieniowe sumuje się i obniża ciśnienie w większym stopniu niż każda z nich osobno.
Telmisartan jest wybiórczym blokerem receptora angiotensyny II. Angiotensyna II to substancja wytwarzana przez organizm, która powoduje zwężenie naczyń krwionośnych. Telmisartan blokuje jej działanie, dzięki czemu naczynia się rozkurczają, a ciśnienie tętnicze spada. Nie hamuje przy tym enzymu konwertującego angiotensynę (kininazy II).
Hydrochlorotiazyd to tiazydowy lek moczopędny. Działa na kanaliki nerkowe, zwiększając wydalanie sodu i chlorków, co zmniejsza objętość osocza i obniża ciśnienie krwi.
Zalecana dawka to jedna tabletka raz na dobę (40 mg telmisartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu), przyjmowana codziennie o tej samej porze, chyba że lekarz zaleci inaczej. Tabletkę połyka się w całości, popijając wodą lub innym napojem bezalkoholowym, niezależnie od posiłków.
Przy lekkich lub umiarkowanych zaburzeniach czynności wątroby lek należy stosować ostrożnie, a dawka telmisartanu nie powinna przekraczać 40 mg raz na dobę. Przy lekkich lub umiarkowanych zaburzeniach czynności nerek dostosowanie dawki nie jest uznawane za konieczne, zaleca się jednak okresowe monitorowanie czynności nerek. U pacjentów w podeszłym wieku nie trzeba zmieniać dawkowania.
Lek Tezeo HCT nie jest zalecany u dzieci i młodzieży poniżej 18. roku życia, ponieważ nie określono jego bezpieczeństwa ani skuteczności w tej grupie.
Pominięta dawka: Pominiętą dawkę należy przyjąć natychmiast po przypomnieniu sobie, a następnie kontynuować leczenie zgodnie z ustalonym schematem. Jeśli tabletka nie zostanie przyjęta danego dnia, kolejną dawkę przyjmuje się następnego dnia. Nie wolno stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej.
Przedawkowanie: Po przyjęciu zbyt dużej liczby tabletek mogą wystąpić niskie ciśnienie krwi i przyspieszenie akcji serca, a także spowolnienie akcji serca, zawroty głowy, wymioty oraz pogorszenie czynności nerek, w tym niewydolność nerek. Hydrochlorotiazyd może dodatkowo powodować wyraźnie niskie ciśnienie krwi oraz niskie stężenie potasu we krwi, co prowadzi do nudności, senności i skurczów mięśni oraz nieregularnego bicia serca, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu glikozydów naparstnicy lub niektórych leków przeciwarytmicznych. Należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem, farmaceutą albo z najbliższym szpitalnym oddziałem doraźnej pomocy medycznej.
Leku Tezeo HCT nie należy stosować, jeśli:
Przed rozpoczęciem leczenia należy omówić z lekarzem, czy pacjent ma lub miał niskie ciśnienie tętnicze, zwłaszcza w stanach odwodnienia lub niedoboru soli (po lekach moczopędnych, diecie z ograniczeniem soli, przy biegunce lub wymiotach). Szczególnej uwagi wymagają także choroby nerek, w tym stan po przeszczepieniu nerki i zwężenie tętnicy nerkowej, a także choroby wątroby i serca, cukrzyca, dna moczanowa, zwiększone stężenie aldosteronu i toczeń rumieniowaty układowy.
Hydrochlorotiazyd może zaburzać gospodarkę wodno-elektrolitową (m.in. hipokaliemia, hiponatremia), dlatego stężenie elektrolitów powinno być okresowo kontrolowane. Objawami ostrzegawczymi takich zaburzeń są suchość w jamie ustnej, wzmożone pragnienie, osłabienie, senność, niepokój, bóle lub skurcze mięśni, nudności, wymioty i przyspieszone tętno.
Przed planowanym zabiegiem operacyjnym lub znieczuleniem należy poinformować lekarza o przyjmowaniu leku. Lek może słabiej obniżać ciśnienie u osób rasy czarnej.
Częstości podano według ulotki i ChPL: bardzo często to więcej niż 1 na 10 osób, często do 1 na 10, niezbyt często do 1 na 100, rzadko do 1 na 1000, bardzo rzadko do 1 na 10 000. Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym są zawroty głowy.
Skojarzenie telmisartanu z hydrochlorotiazydem. Często występują zawroty głowy. Niezbyt często mogą wystąpić: zmniejszone stężenie potasu we krwi (hipokaliemia), lęk, omdlenia, parestezje (mrowienie i pieczenie), uczucie wirowania, przyspieszone tętno, zaburzenia rytmu serca, niskie ciśnienie tętnicze, nagły spadek ciśnienia podczas wstawania, duszność, biegunka, suchość błony śluzowej jamy ustnej, wzdęcia, ból pleców, skurcze mięśni, ból mięśni, zaburzenia erekcji, ból w klatce piersiowej oraz zwiększone stężenie kwasu moczowego we krwi. Rzadko zgłaszano: zapalenie oskrzeli, ból gardła, zapalenie zatok, małe stężenie sodu, depresję, bezsenność, zaburzenia snu, zaburzenia i niewyraźne widzenie, trudności w oddychaniu, ból brzucha, zaparcia, niestrawność, wymioty, zapalenie błony śluzowej żołądka, zaburzenia czynności wątroby (częściej u pacjentów pochodzenia japońskiego), rumień, świąd, wysypkę, zwiększoną potliwość, pokrzywkę, ból stawów i kończyn, aktywację lub zaostrzenie tocznia rumieniowatego układowego, objawy grypopodobne, ból oraz zwiększenie stężenia kreatyniny, aktywności enzymów wątrobowych i fosfokinazy kreatynowej.
Działania opisane dla samego telmisartanu mogą wystąpić także podczas stosowania leku Tezeo HCT. Niezbyt często są to zakażenia górnych dróg oddechowych i dróg moczowych, zapalenie pęcherza moczowego, niedokrwistość, duże stężenie potasu (hiperkaliemia), spowolnienie akcji serca, kaszel, zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) i osłabienie. Rzadko zgłaszano małopłytkowość, eozynofilię, nadwrażliwość, ciężkie reakcje alergiczne (anafilaksję), obrzęk naczynioruchowy, posocznicę (w tym zakończoną zgonem), małe stężenie glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą, senność, dolegliwości żołądkowe, wyprysk, wysypkę polekową, toksyczną wysypkę skórną, ból ścięgien i zmniejszenie stężenia hemoglobiny. Bardzo rzadko opisano śródmiąższową chorobę płuc, a z nieznaną częstością obrzęk naczynioruchowy jelit.
Działania opisane dla samego hydrochlorotiazydu. Bardzo często występują małe stężenie potasu we krwi (hipokaliemia) i podwyższone stężenie tłuszczów we krwi (hiperlipidemia). Często notowano nudności, wymioty, biegunkę, małe stężenie magnezu i sodu we krwi, zwiększone stężenie kwasu moczowego, zmniejszony apetyt, nagły spadek ciśnienia podczas wstawania, wysypkę, pokrzywkę i zaburzenia erekcji, niezbyt często ostrą niewydolność nerek. Rzadko opisywano małopłytkowość, duże stężenie wapnia i glukozy we krwi, ból głowy, dyskomfort w jamie brzusznej, żółtaczkę, zastój żółci, nadwrażliwość na światło, niekontrolowaną cukrzycę oraz glukozurię (obecność glukozy w moczu). Bardzo rzadko występowały niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku kostnego, leukopenia i agranulocytoza, alkaloza hipochloremiczna, ARDS, zapalenie trzustki, zespół toczniopodobny, martwicze zapalenie naczyń i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. Z nieznaną częstością zgłaszano nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry i warg, niedokrwistość aplastyczną, rumień wielopostaciowy, osłabienie, zaburzenia czynności nerek oraz zaburzenia widzenia związane z płynem pod naczyniówką lub ostrą jaskrą.
Poniższe działania niepożądane są rzadkie lub bardzo rzadkie, ale ciężkie i nieleczone mogą zakończyć się zgonem. W razie ich wystąpienia należy przerwać przyjmowanie leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem:
Hydrochlorotiazyd, jeden ze składników leku, wiąże się z dwoma ostrzeżeniami dotyczącymi skóry i wzroku.
Długotrwałe stosowanie hydrochlorotiazydu, zwłaszcza dużych dawek, może zwiększać ryzyko nieczerniakowego nowotworu złośliwego skóry i warg. Podczas leczenia należy chronić skórę przed słońcem i promieniowaniem UV oraz regularnie sprawdzać, czy nie pojawiły się nowe zmiany skórne. O nowych lub zmieniających się zmianach, a także o nadwrażliwości skóry na słońce w postaci oparzeń pojawiających się szybciej niż zwykle, trzeba poinformować lekarza; dotyczy to również osób, które w przeszłości miały nowotwór złośliwy skóry.
Hydrochlorotiazyd może wywołać reakcje (częstość nieznana) prowadzące do ograniczenia widzenia i bólu oczu: nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką lub ostrą jaskrę z zamkniętym kątem przesączania. Objawy mogą pojawić się od kilku godzin do kilku tygodni po rozpoczęciu leczenia, a nieleczone mogą prowadzić do trwałego zaburzenia wzroku. Przy nagłym pogorszeniu widzenia lub bólu oczu należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z preparatami litu; jeśli jest ono konieczne, kontroluje się stężenie litu we krwi. Z aliskirenem lek jest przeciwwskazany u osób z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek, a łączenie z inhibitorami ACE i innymi blokerami receptora angiotensyny II (podwójna blokada układu RAA) zasadniczo się nie zaleca.
Leki zmieniające stężenie potasu wymagają monitorowania jego stężenia; łączenia z lekami zwiększającymi stężenie potasu ChPL nie zaleca:
Zmiany stężenia potasu wpływają na działanie digoksyny i leków przeciwarytmicznych (chinidyna, dyzopiramid, amiodaron, sotalol), niektórych leków przeciwpsychotycznych (tiorydazyna, chlorpromazyna, lewomepromazyna) oraz niektórych antybiotyków i leków przeciwalergicznych (sparfloksacyna, pentamidyna, terfenadyna); przy ich łączeniu z lekiem Tezeo HCT kontroluje się potas i EKG. Telmisartan zwiększa też stężenie digoksyny we krwi, więc podczas rozpoczynania, zmiany dawki i odstawiania leku monitoruje się jej stężenie.
Pozostałe interakcje:
We wczesnym okresie ciąży lek nie jest zalecany, a w drugim i trzecim trymestrze (po 3. miesiącu) jest przeciwwskazany, ponieważ może znacząco zaszkodzić dziecku (ChPL opisuje m.in. pogorszenie czynności nerek i małowodzie u płodu). Lekarz zazwyczaj zaleca przerwanie leku przed planowaną ciążą lub natychmiast po jej potwierdzeniu i zastąpienie go innym lekiem.
Nie zaleca się stosowania leku podczas karmienia piersią. Hydrochlorotiazyd przenika w niewielkiej ilości do mleka matki, a danych o stosowaniu skojarzenia w czasie karmienia brak, dlatego lekarz może zastosować inne leczenie, zwłaszcza przy karmieniu noworodka lub dziecka urodzonego przedwcześnie.
Lek może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Podczas leczenia przeciwnadciśnieniowego mogą wystąpić zawroty głowy, uczucie wirowania lub omdlenie. W razie wystąpienia takich objawów nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci, w temperaturze poniżej 25°C, w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią. Okres ważności leku wynosi 2 lata.
Nie wolno stosować leku po upływie terminu ważności podanego na pudełku i blistrze (ostatni dzień wskazanego miesiąca). Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani do domowych pojemników na odpadki; sposób usunięcia niewykorzystanego leku podpowie farmaceuta.
Każda tabletka zawiera 40 mg telmisartanu (Telmisartanum) i 12,5 mg hydrochlorotiazydu (Hydrochlorothiazidum). Substancje pomocnicze to sorbitol (E420), sodu wodorotlenek, powidon 25 i magnezu stearynian. Tabletki są białawe do żółtawych, owalne, obustronnie wypukłe, z wytłoczeniem „41” po jednej stronie (12 mm długości, 6 mm szerokości), pakowane w blistry w tekturowym pudełku.
Każda tabletka zawiera 174,15 mg sorbitolu, który jest źródłem fruktozy. Pacjenci z dziedziczną nietolerancją fruktozy nie powinni stosować tego leku, a osoby z nietolerancją niektórych cukrów powinny skonsultować się z lekarzem przed jego przyjęciem. Sorbitol może też wpływać na biodostępność innych leków przyjmowanych doustnie w tym samym czasie. Tabletka zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu, czyli lek uznaje się za „wolny od sodu”.
Alkohol może dodatkowo obniżać ciśnienie krwi i nasilać ryzyko zawrotów głowy lub omdlenia, dlatego ulotka zaleca unikanie go do czasu rozmowy z lekarzem. Podobnie na obniżenie ciśnienia mogą wpływać barbiturany, narkotyki (opioidowe leki przeciwbólowe) i leki przeciwdepresyjne przyjmowane jednocześnie z lekiem Tezeo HCT.
Lek znajduje się w wykazie leków refundowanych Ministerstwa Zdrowia (obwieszczenie obowiązujące od 1 października 2026). Refundacja obejmuje wszystkie zarejestrowane wskazania (na dzień wydania decyzji). Urzędowe ceny detaliczne i poziom odpłatności:
| Preparat | Opakowanie | Cena detaliczna | Odpłatność |
|---|---|---|---|
| Tezeo HCT, tabl., 40+12,5 mg | 28 szt. | 15,00 zł | 30% |
| Tezeo HCT, tabl., 40+12,5 mg | 56 szt. | 28,93 zł | 30% |
| Tezeo HCT, tabl., 80+12,5 mg | 28 szt. | 28,93 zł | 30% |
| Tezeo HCT, tabl., 80+12,5 mg | 56 szt. | 55,20 zł | 30% |
| Tezeo HCT, tabl., 80+25 mg | 28 szt. | 28,93 zł | 30% |
| Tezeo HCT, tabl., 80+25 mg | 56 szt. | 55,20 zł | 30% |
Wiersze z mocami 80+12,5 mg i 80+25 mg dotyczą innych wariantów leku; ten opis dotyczy tabletek 40+12,5 mg.
Ostateczna dopłata pacjenta zależy od limitu finansowania i wskazania, w którym lek przepisano — dokładną kwotę poda apteka przy realizacji recepty.
Opis ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem lub farmaceutą. Przed zastosowaniem leku zapoznaj się z ulotką dołączoną do opakowania.