Wystawiamy recepty nierefundowane – 100 % płatne.
Maksymalnie 4 leki na jednej recepcie.
Wypełnij wywiad, opłać konsultację, kod do
Jest stosowany w leczeniu epizodów dużej depresji oraz w zapobieganiu ich nawrotom, a także w terapii uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej i lęku napadowego.
| Dostępność | na receptę |
| Wskazania | leczenie epizodów dużej depresji; zapobieganie nawrotom epizodów dużej depresji; leczenie uogólnionych zaburzeń lękowych |
| Postać | kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde |
| Dawka | 37,5 mg, 75 mg, 150 mg |
| Substancja czynna | Venlafaxinum (wenlafaksyna) |
| Ulotka do pobrania | Symfaxin ER - ulotka |
Lek stosuje się u dorosłych w leczeniu epizodów dużej depresji i w zapobieganiu ich nawrotom. Jest też wskazany w uogólnionych zaburzeniach lękowych, fobii społecznej i lęku napadowym (napadach paniki).
Leczenie prowadzi lekarz, który indywidualnie dobiera dawkę i czas terapii.
Wenlafaksyna należy do inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI). Zwiększa stężenie tych neuroprzekaźników w mózgu i jest ponadto słabym inhibitorem wychwytu zwrotnego dopaminy.
Działanie zapewnia wenlafaksyna wraz z aktywnym metabolitem, O-demetylowenlafaksyną. Obie substancje zmniejszają odpowiedź β-adrenergiczną. Wenlafaksyna praktycznie nie wykazuje powinowactwa do receptorów muskarynowych, H1-histaminowych i α1-adrenergicznych ani nie hamuje MAO.
Leku nie wolno stosować w przypadku uczulenia na wenlafaksynę lub którykolwiek ze składników.
Przeciwwskazane jest też przyjmowanie nieodwracalnych inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO, stosowanych w depresji lub chorobie Parkinsona) jednocześnie z lekiem lub w ciągu ostatnich 14 dni. Połączenie może spowodować ciężkie, zagrażające życiu działania niepożądane. Po zakończeniu leczenia lekiem Symfaxin ER przed rozpoczęciem nieodwracalnych IMAO należy odczekać co najmniej 7 dni.
Przed rozpoczęciem leczenia należy powiedzieć lekarzowi o:
W ciągu kilku pierwszych tygodni leczenia może pojawić się niepokój albo niezdolność do usiedzenia w miejscu (akatyzja); należy o tym poinformować lekarza. Nie należy samodzielnie zmieniać schematu leczenia.
Dawka 150 mg zawiera żółcień pomarańczową FCF (E110), która może powodować reakcje alergiczne.
Tak, ale pod kontrolą lekarza, który po ocenie stanu zdrowia decyduje o włączeniu leku. Wenlafaksyna może zwiększać ciśnienie tętnicze i powodować przyspieszone lub nieregularne bicie serca, więc o nieprawidłowościach w pomiarach ciśnienia i objawach ze strony układu krążenia należy niezwłocznie powiedzieć lekarzowi. Może to wymagać zmiany dawki lub sposobu leczenia.
Osoby z depresją lub zaburzeniami lękowymi mogą mieć myśli o samookaleczeniu lub samobójstwie. Mogą one nasilać się na początku leczenia, ponieważ leki przeciwdepresyjne zaczynają działać zazwyczaj po 2 tygodniach, a czasem później. Ryzyko jest większe u osób, które miały takie myśli wcześniej, oraz u pacjentów poniżej 25. roku życia z zaburzeniami psychicznymi.
Przy takich myślach należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się do szpitala. Pomocne może być poproszenie bliskich o zwracanie uwagi na zmiany w zachowaniu. Leczenia nie wolno przerywać bez konsultacji z lekarzem.
Nieodwracalnych IMAO nie wolno łączyć z lekiem Symfaxin ER (patrz wyżej). Leki zwiększające ryzyko zespołu serotoninowego, stanu zagrożenia życia, to m.in.:
Objawy zespołu serotoninowego to m.in. niepokój ruchowy, omamy, utrata koordynacji, przyspieszona czynność serca, podwyższona temperatura ciała, szybkie zmiany ciśnienia, biegunka, śpiączka, nudności i wymioty. Przy podejrzeniu należy bezzwłocznie powiedzieć o tym lekarzowi lub zgłosić się do najbliższego szpitala.
Lekarza trzeba poinformować także o lekach wpływających na rytm serca (chinidyna, amiodaron, sotalol, dofetylid, tiorydazyna, erytromycyna, moksyfloksacyna, leki przeciwhistaminowe). Ostrożności wymagają ketokonazol, haloperydol, rysperydon i metoprolol. O wszystkich przyjmowanych lekach, także bez recepty, suplementach i preparatach ziołowych, należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie.
Nie. Alkohol w połączeniu z lekiem może powodować skrajne zmęczenie i utratę przytomności oraz nasilać objawy depresji i zaburzeń lękowych.
Dawkę ustala lekarz.
Depresja, uogólnione zaburzenia lękowe, fobia społeczna: dawka początkowa to zazwyczaj 75 mg na dobę; lekarz może ją stopniowo zwiększać, w odstępach około 2 tygodni lub dłuższych. Dawka maksymalna wynosi 375 mg/dobę w depresji i 225 mg/dobę w uogólnionych zaburzeniach lękowych oraz fobii społecznej.
Lęk napadowy: 37,5 mg na dobę przez 7 dni, następnie 75 mg/dobę; dawka maksymalna to 225 mg/dobę.
Pacjenci w podeszłym wieku: dawki nie zmienia się wyłącznie ze względu na wiek, ale zawsze stosuje się najmniejszą skuteczną dawkę.
Dzieci i młodzież: lek nie powinien być stosowany poniżej 18. roku życia. Ryzyko prób samobójczych, myśli samobójczych i wrogości jest u nich większe, a bezpieczeństwo długoterminowe nie zostało określone.
O problemach z wątrobą lub nerkami należy powiedzieć lekarzowi, ponieważ może być potrzebna zmiana dawki.
Kapsułki przyjmuje się codziennie mniej więcej o tej samej porze, rano lub wieczorem, z pokarmem. Połyka się je w całości, popijając płynem; nie wolno ich otwierać, kruszyć, żuć ani rozpuszczać.
Pominiętą dawkę należy przyjąć możliwie jak najszybciej. Jeśli zbliża się pora następnej dawki, pominiętą się opuszcza i przyjmuje tylko jedną dawkę o zwykłej porze. Nie wolno stosować dawki podwójnej ani większej niż dobowa dawka przepisana przez lekarza.
Należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą. Przedawkowanie może zagrażać życiu, zwłaszcza po przyjęciu z alkoholem lub niektórymi lekami. Objawy to przyspieszona czynność serca, zaburzenia świadomości (od senności do śpiączki), zaburzenia widzenia, drgawki i wymioty.
Nie, nawet przy poprawie samopoczucia. Po nagłym przerwaniu lub zbyt szybkim zmniejszaniu dawki mogą wystąpić: zmęczenie, zawroty głowy, uczucie pustki w głowie, ból głowy, bezsenność, koszmary senne, suchość w jamie ustnej, utrata apetytu, nudności, biegunka, nerwowość, pobudzenie, dezorientacja, dzwonienie w uszach, mrowienie lub uczucie porażenia prądem, osłabienie, pocenie się, drgawki i objawy grypopodobne. Lekarz poinformuje, jak stopniowo zmniejszać dawkę przed całkowitym odstawieniem.
Bardzo często (więcej niż u 1 na 10 osób) występują: zawroty i ból głowy, senność, bezsenność, nudności, suchość w jamie ustnej, zaparcia oraz pocenie się, także nocne.
Często (rzadziej niż u 1 na 10 osób) zdarzają się: pobudzenie, nerwowość, nietypowe sny, drżenie, zaburzenia widzenia (w tym rozszerzenie źrenic), szumy uszne, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie, duszność, wymioty, biegunka, wysypka, problemy z oddawaniem moczu i nieregularne miesiączkowanie. Należą do nich także zaburzenia funkcji seksualnych (brak orgazmu, zaburzenia erekcji, zmniejszenie popędu); w niektórych przypadkach utrzymywały się one po przerwaniu leczenia.
Jeśli działania niepożądane utrzymują się, nasilają lub są uciążliwe, należy skonsultować się z lekarzem. Działania niepożądane można zgłaszać do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych URPL (https://smz.ezdrowie.gov.pl) lub podmiotowi odpowiedzialnemu.
Lek należy odstawić i natychmiast skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się do szpitala przy: obrzęku twarzy, warg, języka, gardła, rąk lub stóp z trudnościami w oddychaniu lub przełykaniu, pokrzywce, ucisku w klatce piersiowej, ciężkiej wysypce (także z pęcherzami i złuszczaniem skóry), objawach zespołu serotoninowego, objawach zakażenia (wysoka gorączka, dreszcze) oraz bólu mięśni o nieznanym pochodzeniu z osłabieniem (możliwa rabdomioliza).
Z lekarzem należy skontaktować się również przy: czarnych, smołowatych stolcach lub krwi w stolcu, wymiotowaniu krwią, żółtym zabarwieniu skóry lub białkówek z ciemnym moczem, drgawkach, omamach, omdleniach, niekontrolowanych ruchach mięśni, nadmiernym pobudzeniu z gonitwą myśli (mania), silnym bólu brzucha lub pleców, silnym bólu oka z pogorszeniem widzenia, kaszlu z dusznością i gorączką, nieregularnym tętnie oraz nietypowych krwawieniach lub siniakach. U kobiet krótko po porodzie może wystąpić ciężki krwotok z pochwy (krwotok poporodowy).
Tak. Często występuje zmniejszenie łaknienia oraz zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała. Wpływ na sen to bardzo często bezsenność i senność, a często nietypowe sny. Gdy te objawy są uciążliwe, należy porozmawiać z lekarzem.
Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn do czasu poznania wpływu leku na organizm. Lek może powodować zawroty głowy, senność i zaburzenia widzenia, które pogarszają ocenę sytuacji i sprawność motoryczną.
Lek należy stosować w ciąży tylko po omówieniu z lekarzem potencjalnych korzyści i ryzyka dla nienarodzonego dziecka. Lekarza lub położną trzeba poinformować o ciąży, jej planowaniu lub karmieniu piersią.
Przyjmowanie pod koniec ciąży może zwiększać ryzyko poważnego krwotoku poporodowego, zwłaszcza przy zaburzeniach krzepnięcia. Podobne leki (SSRI) mogą zwiększać ryzyko przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodków (PPHN), z przyspieszonym oddechem i sinieniem, zazwyczaj w ciągu 24 godzin po porodzie. U noworodka poza trudnościami w oddychaniu może wystąpić nieprawidłowe ssanie.
Wenlafaksyna przenika do mleka ludzkiego i istnieje ryzyko wpływu na dziecko. Lekarz decyduje, czy zaprzestać karmienia piersią, czy przerwać terapię.
Lek przechowuje się w oryginalnym opakowaniu, w celu ochrony przed wilgocią, w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Termin ważności wynosi 3 lata; po terminie podanym na opakowaniu (EXP) leku nie stosuje się. Nie wyrzuca się go do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki; sposób usunięcia niewykorzystanych leków podpowie farmaceuta.
Otoczka minitabletek jest nierozpuszczalna i wydalana ze stolcem, więc może być w nim widoczna. Nie należy się niepokoić, bo dawka wenlafaksyny została wchłonięta.
Opis ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem lub farmaceutą. Przed zastosowaniem leku zapoznaj się z ulotką dołączoną do opakowania.