Wystawiamy recepty nierefundowane – 100 % płatne.
Maksymalnie 4 leki na jednej recepcie.
Wypełnij wywiad, opłać konsultację, kod do
Jest to leczenie zastępcze dla dorosłych pacjentów, stosowane w celu jednoczesnej kontroli nadciśnienia tętniczego oraz wysokiego poziomu cholesterolu.
| Dostępność | na receptę |
| Wskazania | leczenie zastępcze u dorosłych pacjentów w leczeniu nadciśnienia tętniczego i jednoczesnego wysokiego poziomu cholesterolu; wskazany u pacjentów, u których występuje pierwotna hipercholesterolemia (typu iia, w tym heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna), mieszana dyslipidemia (typu iib) lub homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna |
| Postać | Tabletki powlekane |
| Dawka | 10 mg + 4 mg + 1,25 mg, 20 mg + 4 mg + 1,25 mg, 10 mg + 8 mg + 2,5 mg, 20 mg + 8 mg + 2,5 mg |
| Substancja czynna | Rosuvastatinum + Tert-butylamini perindoprilum + Indapamidum (Rozuwastatyna + Peryndopryl z tert-butyloaminą + Indapamid) |
| Ulotka do pobrania | Roxiper - ulotka |
Roxiper jest wskazany jako leczenie zastępcze u dorosłych pacjentów, którzy są skutecznie leczeni rozuwastatyną, peryndoprylem i indapamidem przyjmowanymi jednocześnie, w takich samych dawkach jak w tabletce Roxiper. Dotyczy to leczenia nadciśnienia tętniczego u osób, u których współwystępuje pierwotna hipercholesterolemia (typu IIa, w tym heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna), mieszana dyslipidemia (typu IIb) lub homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna.
Lek nie jest przeznaczony do rozpoczynania leczenia. Pacjent powinien być wcześniej skutecznie leczony tymi trzema substancjami w osobnych tabletkach.
Lek Roxiper zawiera trzy substancje czynne: rozuwastatynę (w postaci soli wapniowej), peryndopryl z tert-butyloaminą oraz indapamid. Rozuwastatyna należy do statyn i pomaga kontrolować wysokie stężenie cholesterolu. Peryndopryl jest inhibitorem ACE, a indapamid lekiem moczopędnym; oba pomagają kontrolować nadciśnienie tętnicze.
Substancje pomocnicze w rdzeniu tabletki to celuloza mikrokrystaliczna (typ 200 i typ 112), krospowidon (typ A), krzemionka koloidalna bezwodna i magnezu stearynian. Otoczka zawiera alkohol poliwinylowy, makrogol 3350, tytanu dwutlenek (E 171), talk oraz tlenki żelaza (E 172); tabletki 10 mg + 8 mg + 2,5 mg zawierają tylko czerwony tlenek żelaza.
Leku Roxiper nie należy stosować w przypadku uczulenia na rozuwastatynę, peryndopryl lub inny inhibitor ACE, indapamid lub inny lek z grupy sulfonamidów albo na którąkolwiek substancję pomocniczą.
Przeciwwskazaniami są również: czynna choroba wątroby (w tym niewyjaśnione, utrzymujące się podwyższenie aktywności aminotransferaz lub podwyższenie przekraczające 3-krotnie górną granicę normy), ciężkie zaburzenia czynności wątroby lub encefalopatia wątrobowa, miopatia oraz powtarzające się lub niewyjaśnione bóle mięśni, małe stężenie potasu we krwi (hipokaliemia), obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie po inhibitorze ACE oraz dziedziczny lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy. Przeciwwskazane są też ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min), istotne obustronne zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy jedynej czynnej nerki oraz zabiegi pozaustrojowe, w których krew styka się z powierzchniami o ujemnym ładunku elektrycznym. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów dializowanych ani z nieleczoną, niewyrównaną niewydolnością serca.
Lek jest przeciwwskazany w ciąży, podczas karmienia piersią i u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej antykoncepcji. Nie wolno go przyjmować jednocześnie ze skojarzeniem sofosbuwiru, welpataswiru i woksylaprewiru.
Przed rozpoczęciem leczenia należy poinformować lekarza o chorobach nerek, wątroby, serca i tarczycy, cukrzycy, zaburzeniach mięśniowych (ból, tkliwość, osłabienie, skurcze), miastenii oraz diecie z ograniczeniem soli lub stosowaniu zamienników soli zawierających potas.
Lekarza trzeba też uprzedzić o planowanym znieczuleniu lub operacji, dializie albo aferezie LDL, odczulaniu na jad os i pszczół, badaniu z jodowym środkiem kontrastowym oraz o niedawnej biegunce, wymiotach lub odwodnieniu. Pacjenci pochodzenia azjatyckiego mogą wymagać innej dawki początkowej składników, a u osób rasy czarnej lek może słabiej obniżać ciśnienie, a obrzęk naczynioruchowy występuje częściej.
Zalecana dawka to jedna tabletka raz na dobę, najlepiej rano przed posiłkiem. Tabletkę należy połknąć, popijając szklanką wody. Dawkę ustala lekarz na podstawie dawek składników przyjmowanych dotychczas osobno; nie należy zmieniać jej samodzielnie.
W razie pominięcia dawki należy przyjąć następną o zwykłej porze. Nie wolno przyjmować podwójnej dawki w celu uzupełnienia pominiętej. Skuteczność leczenia nadciśnienia zależy od regularnego, codziennego przyjmowania leku.
Po przyjęciu zbyt dużej liczby tabletek należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się na szpitalny oddział ratunkowy. Głównym spodziewanym objawem przedawkowania jest niskie ciśnienie tętnicze, które może objawiać się zawrotami głowy lub omdleniem; wówczas należy położyć się na wznak z nogami uniesionymi powyżej poziomu tułowia.
Do często występujących działań niepożądanych (mogą dotyczyć mniej niż 1 na 10 osób) należą zawroty i ból głowy, kaszel, duszność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (np. nudności, biegunka, zaparcia, ból brzucha), skurcze i bóle mięśni, zmęczenie, szum w uszach, zaburzenia widzenia, małe stężenie potasu oraz cukrzyca. Prawdopodobieństwo cukrzycy jest większe u osób z dużym stężeniem glukozy i tłuszczów we krwi; lekarz kontroluje wtedy stan pacjenta.
Przyjmowanie leku trzeba przerwać i niezwłocznie skontaktować się z lekarzem w razie:
obrzęku twarzy, warg, jamy ustnej, języka lub gardła z trudnościami w oddychaniu (obrzęk naczynioruchowy), ucisku w klatce piersiowej ze świszczącym oddechem, nasilonych zawrotów głowy lub omdlenia, ciężkich reakcji skórnych (w tym zespołu Stevensa-Johnsona i zespołu DRESS), zażółcenia skóry lub oczu, silnego bólu w nadbrzuszu, bólu w klatce piersiowej, objawów udaru, zaburzeń widzenia lub bólu oczu.
Przerwać leczenie należy także przy nietypowych bólach, osłabieniu lub tkliwości mięśni, które trwają dłużej, niż można by się spodziewać, zwłaszcza z gorączką lub złym samopoczuciem. Mogą to być objawy rabdomiolizy, czyli rozpadu mięśni.
Z lekiem Roxiper nie wolno łączyć cyklosporyny, sakubitrylu z walsartanem oraz aliskirenu u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek. Należy unikać go także z litem, lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (np. spironolaktonem), solami potasu, estramustyną oraz innymi inhibitorami ACE i sartanami.
Kwas fusydowy przyjmowany doustnie lub we wstrzyknięciach wymaga przerwania Roxiperu na ten czas, bo połączenie z rozuwastatyną może powodować rabdomiolizę. Ostrożność dotyczy m.in. niesteroidowych leków przeciwzapalnych, leków przeciwcukrzycowych, allopurynolu, fibratów (np. gemfibrozylu), ezetymibu, warfaryny i leków na HIV lub wirusowe zapalenie wątroby typu C. O wszystkich stosowanych lekach, także bez recepty, trzeba poinformować lekarza.
Leku nie należy przyjmować w czasie ciąży ani w okresie karmienia piersią. Pacjentka, która zajdzie w ciążę w trakcie leczenia, powinna natychmiast przerwać przyjmowanie leku i skontaktować się z lekarzem, który zwykle zaleca inny lek zamiast Roxiperu. Lek przyjmowany po 3. miesiącu ciąży może poważnie zaszkodzić dziecku. O ciąży, jej podejrzeniu lub planowaniu trzeba powiedzieć lekarzowi przed rozpoczęciem leczenia.
Roxiper nie wpływa na czujność, ale mogą wystąpić zawroty głowy lub osłabienie spowodowane niskim ciśnieniem, zwłaszcza na początku leczenia lub przy jednoczesnym stosowaniu innych leków przeciwnadciśnieniowych. Dopóki nie wiadomo, jak lek działa na danego pacjenta, nie należy prowadzić samochodu ani obsługiwać maszyn.
Lekarz może zalecić regularną kontrolę czynności nerek, ciśnienia tętniczego oraz stężenia elektrolitów, takich jak potas i sód. U pacjentów z cukrzycą leczonych doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi lub insuliną należy uważnie kontrolować stężenie glukozy we krwi, zwłaszcza w pierwszym miesiącu przyjmowania inhibitora ACE.
Przed leczeniem i w jego trakcie lekarz zwykle zleca próby wątrobowe. Aktywność kinazy kreatynowej (CK) oznacza się w razie niewyjaśnionych objawów mięśniowych; u osób bez objawów rutynowa kontrola CK nie jest uzasadniona.
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Nie ma specjalnych wymagań dotyczących temperatury. Termin ważności wynosi 3 lata; nie należy stosować leku po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu po skrócie EXP (ostatni dzień wskazanego miesiąca).
Tabletki są okrągłe, lekko dwuwypukłe, z wytłoczonym znakiem po jednej stronie. Tabletki 10 mg + 4 mg + 1,25 mg mają kolor czerwonawo-brązowy (PIR1), 20 mg + 4 mg + 1,25 mg – różowy (PIR2), 10 mg + 8 mg + 2,5 mg – jasnoróżowy (PIR3), a 20 mg + 8 mg + 2,5 mg – jasnoróżowo-brązowy (PIR4).
Tabletki są pakowane w blistry w tekturowym pudełku po 10, 20, 30, 60, 90 lub 100 sztuk. Podmiotem odpowiedzialnym jest KRKA, d.d., Novo mesto, Słowenia.
Roxiper nie figuruje w wykazie leków refundowanych Ministerstwa Zdrowia (obwieszczenie obowiązujące od 1 października 2026), dlatego pacjent płaci za niego pełną cenę.
Ulotka wymienia regularne picie znacznych ilości alkoholu wśród sytuacji, o których należy powiedzieć lekarzowi przed rozpoczęciem leczenia. Charakterystyka produktu leczniczego (pkt 4.4) podaje nadużywanie alkoholu jako czynnik zwiększający ryzyko miopatii i rabdomiolizy podczas stosowania rozuwastatyny.
Roxiper zastępuje przyjmowanie rozuwastatyny, peryndoprylu i indapamidu w trzech osobnych tabletkach w tych samych dawkach. Przejście na inny preparat wymaga decyzji lekarza.
Roxiper jest dostępny wyłącznie na receptę (Rx). Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
Opis ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem lub farmaceutą. Przed zastosowaniem leku zapoznaj się z ulotką dołączoną do opakowania.