Wystawiamy recepty nierefundowane – 100 % płatne.
Maksymalnie 4 leki na jednej recepcie.
Wypełnij wywiad, opłać konsultację, kod do
Stosowany jest w objawowym leczeniu bólu i stanów zapalnych różnego pochodzenia. Jego działanie polega na hamowaniu wytwarzania w organizmie substancji odpowiedzialnych za ból i zapalenie.
| Dostępność | na receptę |
| Wskazania | dorośli: objawowe leczenie bólu i zapalenia w stanach takich jak: zapalenie po urazie, bolesne stany zapalne w obrębie jamy ustnej (w tym zębów), gardła, nosa, uszu, dróg moczowych i oddechowych, bolesne zapalenie stawu (choroba zwyrodnieniowa stawów), reumatoidalne zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, choroby reumatyczne tkanek pozastawowych; młodzież od 16 lat: objawowe i krótkotrwałe leczenie bólu oraz zapalenia z gorączką lub bez w stanach takich jak: schorzenia dotyczące kości i stawów, ból po operacji, zapalenie ucha |
| Postać | Granulat do sporządzania roztworu doustnego, w saszetce |
| Dawka | 50 mg |
| Substancja czynna | Ketoprofenum (Ketoprofen) |
| Ulotka do pobrania | Ketonal Fast - ulotka |
Ketonal Fast to niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ) w postaci granulatu do sporządzania roztworu doustnego. Jest przeznaczony do objawowego leczenia bólu i zapalenia u dorosłych oraz, krótkotrwale, u młodzieży w wieku od 16 lat.
U dorosłych wskazania obejmują zapalenie występujące po urazie, bolesne stany zapalne w stomatologii, otolaryngologii, urologii i pulmonologii (jama ustna i zęby, gardło, nos, uszy, drogi moczowe, drogi oddechowe), ból w chorobie zwyrodnieniowej stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa oraz choroby reumatyczne obejmujące tkanki pozastawowe. U młodzieży od 16 lat lek stosuje się w objawowym i krótkotrwałym leczeniu bólu oraz zapalenia z gorączką lub bez niej, na przykład w schorzeniach kostno-stawowych, bólu pooperacyjnym i zapaleniu ucha.
Substancją czynną jest ketoprofen w postaci ketoprofenu z lizyną. Każda dwudzielna saszetka zawiera 50 mg ketoprofenu, czyli 80 mg ketoprofenu z lizyną. Ketoprofen z lizyną jest lepiej rozpuszczalny niż postać kwasowa.
Ketoprofen hamuje aktywność cyklooksygenazy, co zmniejsza syntezę prostaglandyn. Hamuje w szczególności przekształcanie kwasu arachidonowego do cyklicznych endonadtlenków PGG2 i PGH2, prekursorów prostaglandyn, prostacykliny i tromboksanów. Dzięki temu działa przeciwbólowo, przeciwzapalnie i przeciwgorączkowo.
Granulat pozwala przyjąć substancję czynną w roztworze wodnym, co prowadzi do szybkiego zwiększenia jej stężenia w osoczu i szybkiego osiągnięcia stężenia maksymalnego. Skutkiem klinicznym jest szybki początek działania oraz nasilone działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne.
Leku nie wolno stosować przy uczuleniu na ketoprofen, kwas acetylosalicylowy, inne NLPZ lub którykolwiek ze składników leku.
Przeciwwskazaniem jest również:
Nerki: przy niewydolności serca, marskości wątroby, nerczycy, przewlekłej niewydolności nerek, leczeniu moczopędnym i hipowolemii, zwłaszcza u osób starszych, czynność nerek trzeba ściśle kontrolować na początku leczenia. Ketoprofen może zmniejszać perfuzję nerek i prowadzić do dekompensacji ich czynności, a także zwiększać stężenie azotu mocznikowego i kreatyniny w osoczu. U osób z cukrzycą lub niewydolnością nerek może wystąpić hiperkaliemia, dlatego kontroluje się stężenie potasu.
Wątroba: przy chorobie wątroby lub nieprawidłowych wynikach prób wątrobowych należy okresowo oznaczać aminotransferazy, szczególnie w długotrwałym leczeniu. Znaczny wzrost tych parametrów wymaga przerwania leczenia, a w trakcie ketoprofenu opisywano rzadkie przypadki żółtaczki i zapalenia wątroby. Przy długotrwałym leczeniu kontroluje się czynność wątroby i nerek oraz morfologię krwi.
Serce i naczynia: ostrożność jest konieczna przy niekontrolowanym nadciśnieniu, zastoinowej niewydolności serca, chorobie niedokrwiennej serca, chorobie tętnic obwodowych lub naczyń mózgowych oraz przed długim leczeniem u osób z czynnikami ryzyka (nadciśnienie, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu). Przy nadciśnieniu lub łagodnej do umiarkowanej niewydolności serca potrzebny jest nadzór, ponieważ NLPZ powodują zatrzymanie płynów i obrzęki. Niektóre NLPZ, zwłaszcza w dużych dawkach i długotrwale, mogą wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zawału serca lub udaru, a dane nie pozwalają wykluczyć takiego ryzyka dla ketoprofenu. Zgłaszano także zwiększone ryzyko migotania przedsionków oraz zdarzeń zakrzepowych po pomostowaniu aortalno-wieńcowym.
Nie, astma oskrzelowa oraz czynna choroba wrzodowa są przeciwwskazaniami do stosowania leku.
Przy astmie lek może wywołać napad astmy lub skurcz oskrzeli, a nawet wstrząs. Ryzyko reakcji alergicznych na kwas acetylosalicylowy i NLPZ jest większe, gdy astmie towarzyszy przewlekłe zapalenie błony śluzowej nosa, zatok lub polipy nosa.
Krwawienie, owrzodzenie i perforacja przewodu pokarmowego mogą wystąpić w dowolnym momencie leczenia NLPZ, także bez objawów zwiastunowych, czasem ze skutkiem śmiertelnym. Ryzyko jest większe przy większych dawkach, po przebytej chorobie wrzodowej i u osób starszych. Po pierwszych objawach krwawienia lub owrzodzenia należy natychmiast przerwać leczenie.
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z innymi NLPZ, takimi jak ibuprofen, diklofenak i naproksen, z kwasem acetylosalicylowym w dawkach przeciwbólowych ani z lekami o substancji czynnej zakończonej na „-koksyb”. Jednoczesne podawanie różnych NLPZ zwiększa ryzyko owrzodzenia i krwawienia z przewodu pokarmowego.
Ryzyko to jest większe także przy doustnych kortykosteroidach, lekach przeciwzakrzepowych, lekach z grupy SSRI i lekach przeciwpłytkowych. Lekarz może wtedy zalecić lek ochronny, na przykład mizoprostol lub inhibitor pompy protonowej. O wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub ostatnio należy poinformować lekarza lub farmaceutę.
NLPZ mogą osłabiać działanie leków przeciwnadciśnieniowych: beta-adrenolityków, inhibitorów ACE, antagonistów angiotensyny II i leków moczopędnych, ponieważ hamują syntezę prostaglandyn rozszerzających naczynia.
U osób odwodnionych, starszych lub z zaburzeniami czynności nerek połączenie z inhibitorem ACE, antagonistą angiotensyny II lub lekiem moczopędnym może pogorszyć czynność nerek, nawet do ostrej niewydolności. Pacjent powinien być odpowiednio nawodniony przed rozpoczęciem leczenia skojarzonego, a po jego rozpoczęciu należy rozważyć kontrolę czynności nerek.
Nie. Podczas stosowania ketoprofenu należy unikać spożywania alkoholu.
W trzecim trymestrze ciąży lek jest przeciwwskazany, ponieważ może powodować problemy z nerkami i sercem u nienarodzonego dziecka, zwiększać skłonność do krwawień u matki i dziecka oraz opóźniać lub wydłużać poród. W pierwszych 6 miesiącach ciąży nie należy go stosować, chyba że lekarz uzna to za bezwzględnie konieczne, i wtedy w najmniejszej dawce przez jak najkrótszy czas. Stosowany dłużej niż kilka dni od 20. tygodnia ciąży może zaburzać czynność nerek płodu, co prowadzi do małowodzia lub zwężenia przewodu tętniczego, dlatego lekarz może zalecić dodatkowe monitorowanie.
Nie zaleca się karmienia piersią podczas stosowania leku, ponieważ nie wiadomo, czy ketoprofen przenika do mleka kobiecego.
NLPZ mogą zmniejszać płodność kobiet i nie są zalecane u kobiet starających się o ciążę. Przy trudnościach z zajściem w ciążę lub w trakcie badań płodności należy przerwać przyjmowanie leku.
Ketonal Fast zasadniczo nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Jeśli jednak wystąpią zawroty głowy, senność, drgawki lub zaburzenia widzenia, nie należy wykonywać tych czynności.
Zawartość saszetki wsyp do szklanki z około 100 ml wody i mieszaj dokładnie przez około 30 sekund, aż granulat się rozpuści. Roztwór wypij natychmiast po przygotowaniu, podczas posiłku.
Saszetka jest dwudzielna: otwarcie jej wzdłuż linii „pełna dawka” daje 50 mg ketoprofenu, a wzdłuż linii „pół dawki” 25 mg.
Dorośli i młodzież od 16 lat przyjmują jedną saszetkę (50 mg ketoprofenu) trzy razy na dobę. Maksymalna dawka dobowa ketoprofenu wynosi 200 mg, a przed leczeniem dawką 200 mg na dobę trzeba dokładnie rozważyć stosunek ryzyka do korzyści. Lek stosuje się w najmniejszej skutecznej dawce przez możliwie najkrótszy czas.
U osób starszych lekarz może zmniejszyć zwykle stosowaną dawkę. Przy lekkich do umiarkowanych zaburzeniach czynności wątroby lub nerek zaleca się mniejszą dawkę początkową i leczenie podtrzymujące najmniejszą skuteczną dawką, a przy nerkach także kontrolę czynności nerek. Przy ciężkich zaburzeniach czynności wątroby lub nerek lek jest przeciwwskazany.
Pominiętą dawkę należy przyjąć niezwłocznie po przypomnieniu sobie. Jeśli zbliża się pora następnej dawki, pomija się dawkę opuszczoną; nie stosuje się dawki podwójnej.
Po przyjęciu większej dawki należy niezwłocznie zwrócić się do lekarza lub udać się do najbliższego szpitala. W większości przypadków objawy ograniczają się do letargu, senności, nudności, wymiotów, bólu w nadbrzuszu i brzucha, bólu i zawrotów głowy oraz biegunki. W ciężkim przedawkowaniu obserwowano niskie ciśnienie tętnicze, depresję oddechową i krwawienie z przewodu pokarmowego. Nie ma swoistej odtrutki: przy znacznym przedawkowaniu stosuje się płukanie żołądka oraz leczenie objawowe i podtrzymujące, a przy niewydolności nerek pomocna może być hemodializa.
Najczęściej dotyczą przewodu pokarmowego. Często (co najmniej u 1 na 100 i mniej niż u 1 na 10 osób) występują niestrawność, nudności, ból brzucha i wymioty. Niezbyt często (co najmniej u 1 na 1000 i mniej niż u 1 na 100 osób) zgłaszano ból głowy, zawroty głowy, senność, zaparcia, biegunkę, wzdęcia, zapalenie błony śluzowej żołądka, dyskomfort w jamie brzusznej, wysypkę, świąd, obrzęki, zmęczenie i dreszcze.
Rzadko (co najmniej u 1 na 10 000 i mniej niż u 1 na 1000 osób) opisywano między innymi niewyraźne widzenie, szumy uszne, parestezje, astmę, chorobę wrzodową, zapalenie wątroby, zwiększoną aktywność aminotransferaz i żółtaczkę, a bardzo rzadko (mniej niż u 1 na 10 000 osób) omdlenie, niedociśnienie, obrzęk krtani i krwiomocz. Do działań o nieznanej częstości należą między innymi reakcje anafilaktyczne, krwawienie z przewodu pokarmowego i perforacja, ciężkie reakcje skórne, ostra niewydolność nerek oraz zaburzenia krwi, takie jak agranulocytoza. Pełna lista znajduje się w ulotce.
Po pierwszych oznakach wysypki, zmian w obrębie błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości lek należy odstawić i skontaktować się z lekarzem. Ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, opisywano w związku ze stosowaniem NLPZ bardzo rzadko, w większości przypadków w pierwszym miesiącu leczenia.
Lek trzeba też odstawić po pierwszych objawach krwawienia z przewodu pokarmowego, takich jak smoliste stolce lub krwawe wymioty, oraz przy zaburzeniach widzenia, na przykład niewyraźnym widzeniu.
Lek przechowuje się w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie ma szczególnych zaleceń dotyczących przechowywania, a okres ważności wynosi 3 lata. Nie należy go stosować po terminie ważności (EXP) podanym na pudełku i saszetce.
Lek jest pakowany w dwudzielne saszetki papier/Aluminium/PE w tekturowym pudełku po 30 saszetek. Niewykorzystanych leków nie wolno wyrzucać do kanalizacji ani do domowych pojemników na odpadki; o sposób ich usunięcia należy zapytać farmaceutę.
Każda saszetka, oprócz substancji czynnej, zawiera następujące substancje pomocnicze: mannitol (E 421), powidon K30, aromat miętowy (zawierający maltodekstrynę i gumę arabską), sodu chlorek, sacharyna sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna. Lek nie zawiera glutenu, dlatego nie jest przeciwwskazany u osób z celiakią, i może być podawany pacjentom z cukrzycą.
Opis ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem lub farmaceutą. Przed zastosowaniem leku zapoznaj się z ulotką dołączoną do opakowania.