Wystawiamy recepty nierefundowane – 100 % płatne.
Maksymalnie 4 leki na jednej recepcie.
Wypełnij wywiad, opłać konsultację, kod do
Stosuje się go u dorosłych w leczeniu objawowym choroby zwyrodnieniowej stawów, reumatoidalnego zapalenia stawów oraz zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa.
| Dostępność | na receptę |
| Wskazania | leczenie objawowe choroby zwyrodnieniowej stawów u dorosłych; leczenie objawowe reumatoidalnego zapalenia stawów u dorosłych; leczenie objawowe zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa u dorosłych |
| Postać | kapsułki |
| Dawka | 100 mg, 200 mg |
| Substancja czynna | Celecoxibum (celekoksyb) |
| Ulotka do pobrania | Celebrex - ulotka |
Celebrex należy do niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Każda kapsułka zawiera 100 mg lub 200 mg celekoksybu. Substancje pomocnicze to m.in. laktoza jednowodna (149,7 mg w kapsułce 100 mg i 49,8 mg w kapsułce 200 mg), sodu laurylosiarczan, powidon K30, kroskarmeloza sodowa i magnezu stearynian. Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na kapsułkę, czyli jest uznawany za „wolny od sodu”. Z powodu laktozy nie powinni go stosować pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
Kapsułki 100 mg są nieprzezroczyste, białe, z dwoma niebieskimi paskami i oznaczeniem „7767” oraz „100”. Kapsułki 200 mg są białe, z dwoma złotymi paskami i oznaczeniem „7767” oraz „200”.
Celekoksyb jest doustnym, selektywnym inhibitorem cyklooksygenazy-2 (COX-2). Organizm wytwarza prostaglandyny, które mogą powodować ból i zapalenie. COX-2 jest izoformą enzymu indukowaną przez bodźce prozapalne i odpowiada głównie za syntezę mediatorów bólu, zapalenia i gorączki. Hamując jej działanie, celekoksyb zmniejsza wytwarzanie prostaglandyn, a tym samym ból i zapalenie.
Pierwsze działanie leku można odczuć w ciągu kilku godzin od pierwszej dawki, ale pełny efekt może pojawić się dopiero po kilku dniach.
Celebrex jest wskazany do leczenia objawowego u osób dorosłych w trzech chorobach: chorobie zwyrodnieniowej stawów, reumatoidalnym zapaleniu stawów i zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa.
Decyzję o przepisaniu selektywnego inhibitora COX-2 lekarz podejmuje na podstawie oceny indywidualnych zagrożeń u pacjenta.
Celekoksyb w zakresie dawek terapeutycznych (200–400 mg na dobę) jest selektywnym inhibitorem COX-2. U ochotników po dawkach terapeutycznych nie obserwowano statystycznie istotnego hamowania COX-1, czyli izoformy, która odgrywa rolę m.in. w funkcji płytek krwi.
Konsekwencją jest brak działania przeciwpłytkowego: selektywne inhibitory COX-2 nie mogą zastępować kwasu acetylosalicylowego w profilaktyce chorób zakrzepowo-zatorowych układu krążenia, dlatego nie należy przerywać leczenia przeciwpłytkowego.
Częstości podano wg klasyfikacji z ChPL i ulotki: bardzo często to więcej niż 1 na 10 osób, często od 1 na 100 do 1 na 10, niezbyt często od 1 na 1000 do 1 na 100, rzadko od 1 na 10 000 do 1 na 1000, bardzo rzadko rzadziej niż 1 na 10 000.
Bardzo często występuje nadciśnienie tętnicze, w tym nasilenie istniejącego nadciśnienia.
Często występują: zawał serca, zatrzymanie płynów z obrzękiem kostek, nóg lub rąk, zakażenia dróg moczowych, zapalenie zatok, katar lub uczucie zatkanego nosa, ból gardła, kaszel, przeziębienie, objawy grypopodobne, duszność, zawroty i ból głowy, trudności w zasypianiu, nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka, niestrawność, wzdęcia, trudności w połykaniu, wysypka, świąd, sztywność mięśni, bolesność stawów, nasilenie objawów alergicznych oraz przypadkowe urazy. Zawał serca, duszność, wymioty, trudności w połykaniu i nadciśnienie oznaczono w ulotce jako działania częściej obserwowane w badaniu nad zapobieganiem polipom okrężnicy, w którym lek przyjmowano w dużej dawce i przez długi czas.
Niezbyt często występują m.in.: udar, niewydolność serca, kołatanie i przyspieszone bicie serca, nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby i nerek, anemia, niepokój, depresja, zmęczenie, senność, mrowienie, duże stężenie potasu we krwi, niewyraźne widzenie, dzwonienie w uszach, zaparcia, odbijanie, pokrzywka oraz obrzęk twarzy.
Rzadko występują m.in.: owrzodzenie lub krwawienie z przewodu pokarmowego, perforacja jelit, zapalenie trzustki, niedobór sodu we krwi, zmniejszenie liczby białych krwinek lub małopłytkowość, omamy, zaburzenia smaku, wypadanie włosów, nadwrażliwość na światło, nieregularne bicie serca, skrzepy w naczyniach płuc, ciężkie zapalenie wątroby, ciężka niewydolność nerek i zaburzenia miesiączkowe. Bardzo rzadko zgłaszano m.in. wstrząs anafilaktyczny, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, ostrą uogólnioną osutkę krostkową, krwotok wewnątrzczaszkowy, zapalenie wątroby i nerek, nasilenie padaczki oraz zamknięcie tętnicy lub żyły siatkówkowej. Częstość nieznana dotyczy rumienia trwałego, w tym jego uogólnionej pęcherzowej postaci.
Należy natychmiast przerwać stosowanie leku i skontaktować się z lekarzem w razie: wysypki, pęcherzy lub łuszczenia się skóry, obrzęku twarzy, świszczącego oddechu lub trudności w oddychaniu, bólu w klatce piersiowej, ciężkiego bólu brzucha, czarnych lub zakrwawionych stolców, wymiotów z krwią albo objawów niewydolności wątroby (nudności, biegunka, żółtaczka). Ciężkie reakcje wątrobowe w większości przypadków rozwijały się w ciągu miesiąca od rozpoczęcia leczenia, podobnie jak reakcje skórne i nadwrażliwości, które występowały najczęściej w pierwszym miesiącu terapii.
Zgodnie z ChPL (pkt 4.3) lek jest przeciwwskazany w przypadku:
Lekarz może zalecić regularne badania kontrolne u pacjentów z zaburzeniami serca, wątroby lub nerek oraz u osób powyżej 65. roku życia, u których zaburzenia czynności tych narządów występują częściej. Nerki są szczególnie narażone na toksyczne działanie NLPZ u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek lub wątroby, niewydolnością serca oraz stosujących diuretyki, inhibitory ACE lub antagonistów receptora angiotensyny II.
Ostrożność jest wymagana także u pacjentów odwodnionych z powodu choroby, biegunki lub stosowania leków moczopędnych (ryzyko hipowolemii).
Przed rozpoczęciem terapii należy poinformować lekarza o dotychczasowych ciężkich reakcjach alergicznych lub skórnych na jakikolwiek lek. Celekoksyb może też maskować gorączkę i inne objawy zakażenia lub zapalenia, dlatego przy podejrzeniu zakażenia trzeba powiedzieć o tym lekarzowi.
Nie wolno stosować leku Celebrex w ciąży ani u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznej antykoncepcji. W badaniach na zwierzętach (szczury i króliki) stwierdzono toksyczny wpływ na reprodukcję, w tym wady rozwojowe. Potencjalne ryzyko dla przebiegu ciąży u ludzi nie jest znane, ale nie można go wykluczyć. Dane epidemiologiczne sugerują zwiększone ryzyko poronienia po zastosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn we wczesnej ciąży. W ostatnim trymestrze celekoksyb może wywoływać atonię macicy i przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, a stosowanie NLPZ w drugim lub trzecim trymestrze może zaburzać czynność nerek płodu i zmniejszać ilość płynu owodniowego. Jeśli pacjentka zajdzie w ciążę w trakcie leczenia, powinna przerwać stosowanie leku i skontaktować się z lekarzem w celu ustalenia alternatywnej metody leczenia.
Kobiety przyjmujące Celebrex nie powinny karmić piersią. Po podaniu karmiącym kobietom stwierdzono, że celekoksyb w bardzo niewielkim stopniu przenika do mleka.
NLPZ, w tym celekoksyb, mogą utrudniać zajście w ciążę (opóźniać lub uniemożliwiać pękanie pęcherzyków Graffa), co jest zwykle odwracalne po zaprzestaniu stosowania leku. Pacjentka planująca ciążę lub mająca trudności z jej zajściem powinna powiedzieć o tym lekarzowi.
Tak. O wszystkich stosowanych lekach należy poinformować lekarza lub farmaceutę. Najważniejsze interakcje:
W badaniu interakcji celekoksyb nie wpływał istotnie klinicznie na farmakokinetykę doustnych leków antykoncepcyjnych, tolbutamidu ani glibenklamidu.
Lek należy przyjmować doustnie, zgodnie z zaleceniami lekarza, w najmniejszej skutecznej dawce i możliwie najkrócej, ponieważ ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych może wzrastać wraz z dawką i długością leczenia. Potrzebę leczenia i odpowiedź na terapię należy okresowo oceniać. Jeśli po dwóch tygodniach nie ma poprawy, trzeba skontaktować się z lekarzem, który rozważy inne metody leczenia.
Maksymalna zalecana dawka dobowa wynosi 400 mg we wszystkich wskazaniach. U osób w podeszłym wieku dawka początkowa jest taka sama jak u młodszych dorosłych (200 mg na dobę); szczególną ostrożność zachowuje się u osób w podeszłym wieku o masie ciała poniżej 50 kg. Przy umiarkowanych zaburzeniach czynności wątroby (albuminy 25–35 g/l) leczenie rozpoczyna się od połowy zalecanej dawki. Przy stwierdzonym lub podejrzewanym upośledzeniu metabolizmu zależnego od CYP2C9 należy rozważyć rozpoczęcie od połowy zalecanej dawki. W lekkich i umiarkowanych zaburzeniach czynności nerek doświadczenie jest ograniczone, więc wymagana jest ostrożność.
Tak. Stosowanie NLPZ, w tym selektywnych inhibitorów COX-2, wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych i zakrzepowych przy dłuższym stosowaniu. Dokładna wielkość tego ryzyka dla pojedynczej dawki i czas trwania leczenia, po którym rośnie, nie zostały określone. W kontrolowanym placebo badaniu u osób z polipami gruczolakowatymi jelita celekoksyb w dawkach 200 mg i 400 mg dwa razy na dobę zwiększał częstość ciężkich incydentów sercowo-naczyniowych, głównie zawału serca.
Pacjenci z istotnymi czynnikami ryzyka, takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca czy palenie tytoniu, mogą być leczeni celekoksybem jedynie po dokładnym rozważeniu celowości terapii. Celekoksyb może też wywołać nadciśnienie lub nasilić już istniejące, dlatego ciśnienie krwi kontroluje się na początku leczenia i w jego trakcie. Zatrzymanie płynów i obrzęki wymagają ostrożności, zwłaszcza przy zaburzeniach czynności lewej komory.
Tak. U pacjentów leczonych celekoksybem występowały działania niepożądane w górnym i dolnym odcinku przewodu pokarmowego (perforacje, owrzodzenia, krwawienia), niektóre zakończone zgonem. Największe ryzyko dotyczy osób w podeszłym wieku, stosujących jednocześnie inne NLPZ, leki przeciwpłytkowe lub glikokortykosteroidy, nadużywających alkoholu oraz z chorobą wrzodową lub krwawieniami z przewodu pokarmowego w wywiadzie.
Należy unikać jednoczesnego stosowania celekoksybu z innymi NLPZ niż kwas acetylosalicylowy, np. ibuprofenem lub diklofenakiem.
Lek można zastąpić innym tylko na zalecenie lekarza, który ocenia indywidualne zagrożenia pacjenta.
Celebrex jest dostępny w blistrach, w tekturowym pudełku po 10 lub 30 kapsułek; nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
Celebrex nie figuruje w wykazie refundowanych leków dostępnych w aptece na receptę (obwieszczenie Ministra Zdrowia obowiązujące od 1 października 2026 r.), dlatego pacjent płaci za niego pełną cenę.
Tak, Celebrex jest lekiem wydawanym na receptę (kategoria dostępności Rx).
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie ma specjalnych zaleceń dotyczących temperatury ani innych warunków przechowywania. Okres ważności wynosi 3 lata, a termin ważności (EXP) na blistrze i pudełku oznacza ostatni dzień podanego miesiąca; po jego upływie leku nie wolno stosować. Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani do domowych pojemników na odpadki. O sposobie usunięcia niepotrzebnych leków poinformuje farmaceuta.
Ulotka ostrzega, że spożywanie alkoholu może zwiększać ryzyko zaburzeń żołądkowo-jelitowych. Nadużywanie alkoholu zaliczono w ChPL do czynników największego ryzyka działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego podczas stosowania NLPZ.
Celebrex może wywierać niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Przed rozpoczęciem prowadzenia pojazdów pacjent powinien zaobserwować, jak lek na niego działa. Jeśli wystąpią zawroty głowy lub senność, nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn do czasu ustąpienia tych objawów.
W razie przyjęcia zbyt dużej liczby kapsułek należy niezwłocznie zwrócić się do lekarza lub farmaceuty albo zgłosić się do szpitala, zabierając ze sobą przyjmowany lek.
ChPL (pkt 4.9) nie opisuje klinicznych przypadków przedawkowania. Zdrowi ochotnicy przyjmowali pojedyncze dawki do 1200 mg oraz wielokrotne dawki do 1200 mg dwa razy na dobę przez 9 dni i nie obserwowano istotnych klinicznie działań niepożądanych. W razie podejrzenia przedawkowania stosuje się leczenie wspomagające, np. usunięcie treści żołądkowej, nadzór lekarski i w razie potrzeby leczenie objawowe. Dializa nie wydaje się skuteczną metodą usuwania leku z organizmu ze względu na duży stopień wiązania z białkami.
Opis ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem lub farmaceutą. Przed zastosowaniem leku zapoznaj się z ulotką dołączoną do opakowania.