Wystawiamy recepty nierefundowane – 100 % płatne.
Maksymalnie 4 leki na jednej recepcie.
Wypełnij wywiad, opłać konsultację, kod do
Stosuje się go w leczeniu dorosłych z łuszczycą plackowatą, łuszczycowym zapaleniem stawów, spondyloartropatią osiową oraz ropnym zapaleniem apokrynowych gruczołów potowych. Jego działanie polega na blokowaniu białek (cytokin IL-17A i IL-17F), które biorą udział w powstawaniu stanu zapalnego w organizmie.
| Dostępność | na receptę |
| Wskazania | łuszczyca plackowata o nasileniu od umiarkowanego do ciężkiego u dorosłych kwalifikujących się do leczenia ogólnoustrojowego; czynne łuszczycowe zapalenie stawów u dorosłych (w monoterapii lub w skojarzeniu z metotreksatem) z niewystarczającą odpowiedzią lub nietolerancją na leki dmard; spondyloartropatia osiowa, w tym spondyloartropatia osiowa bez zmian radiograficznych (nr-axspa) i zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (as) u dorosłych z niewystarczającą odpowiedzią lub nietolerancją na leczenie konwencjonalne |
| Postać | roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym |
| Dawka | 160 mg/ml, 320 mg/2 ml |
| Substancja czynna | bimekizumab |
| Ulotka do pobrania | Bimzelx - ulotka |
Lek Bimzelx jest stosowany wyłącznie u osób dorosłych w czterech grupach chorób zapalnych.
Pierwszym wskazaniem jest łuszczyca plackowata o nasileniu od umiarkowanego do ciężkiego u pacjentów, którzy kwalifikują się do leczenia ogólnoustrojowego.
Drugim jest czynne łuszczycowe zapalenie stawów. Lek może być podawany w monoterapii lub w skojarzeniu z metotreksatem, gdy odpowiedź na jeden lub kilka leków przeciwreumatycznych modyfikujących przebieg choroby (DMARD) była niewystarczająca albo wystąpiła ich nietolerancja.
Trzecie wskazanie to czynna spondyloartropatia osiowa. Obejmuje ona postać bez zmian radiograficznych (nr-axSpA), z obiektywnymi objawami stanu zapalnego wskazywanymi przez podwyższone stężenie białka C-reaktywnego (CRP) i (lub) obraz w rezonansie magnetycznym, gdy odpowiedź na niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) była niewystarczająca lub wystąpiła ich nietolerancja. Obejmuje też zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (AS), gdy odpowiedź na terapię konwencjonalną była niewystarczająca lub wystąpiła jej nietolerancja.
Czwartym wskazaniem jest czynne ropne zapalenie apokrynowych gruczołów potowych (trądzik odwrócony) o nasileniu od umiarkowanego do ciężkiego, gdy brakuje wystarczającej odpowiedzi na konwencjonalne leczenie ogólnoustrojowe tej choroby.
Bimzelx zawiera bimekizumab, humanizowane przeciwciało monoklonalne podklasy IgG1/κ. Wiąże się ono wybiórczo i z wysokim powinowactwem z cytokinami IL-17A, IL-17F oraz IL-17AF i blokuje ich oddziaływanie z kompleksem receptorowym IL-17RA/IL-17RC.
Zwiększone stężenia IL-17A i IL-17F są związane z patogenezą łuszczycy plackowatej, łuszczycowego zapalenia stawów, spondyloartropatii osiowej i ropnego zapalenia apokrynowych gruczołów potowych. Hamowanie tych cytokin prozapalnych prowadzi do normalizacji stanu zapalnego skóry oraz złagodzenia objawów klinicznych wymienionych chorób.
Leku nie wolno stosować w dwóch sytuacjach: przy nadwrażliwości na bimekizumab lub na którąkolwiek substancję pomocniczą oraz przy klinicznie istotnych czynnych zakażeniach, na przykład czynnej gruźlicy.
Zakażenia. Bimekizumab może zwiększać ryzyko zakażeń, takich jak zakażenia górnych dróg oddechowych i kandydoza jamy ustnej. Należy zachować ostrożność u pacjentów z przewlekłym zakażeniem lub nawracającymi zakażeniami w wywiadzie. Leczenia nie wolno rozpoczynać przy klinicznie istotnym czynnym zakażeniu, dopóki ono nie ustąpi albo nie zostanie odpowiednio leczone. Jeśli zakażenie stanie się ciężkie lub nie będzie reagować na standardową terapię, leczenie należy przerwać do jego ustąpienia.
Gruźlica. Przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić, czy pacjent nie jest zakażony gruźlicą, a w trakcie terapii obserwować go w kierunku jej objawów. U osób z utajoną lub czynną gruźlicą w wywiadzie, u których nie można potwierdzić zastosowania odpowiedniego cyklu leczenia, przed rozpoczęciem stosowania bimekizumabu należy rozważyć leczenie przeciwgruźlicze.
Nieswoiste zapalenie jelit. Zgłaszano przypadki nowo występującego nieswoistego zapalenia jelit (choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego) lub jego zaostrzenia. Stosowania bimekizumabu nie zaleca się u pacjentów z nieswoistym zapaleniem jelit.
Nadwrażliwość. Podczas stosowania inhibitorów IL-17 obserwowano ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne. W razie ciężkiej reakcji nadwrażliwości podawanie leku należy natychmiast przerwać i rozpocząć odpowiednie leczenie.
Szczepienia przed leczeniem. Przed rozpoczęciem terapii należy rozważyć wykonanie wszystkich szczepień odpowiednich dla wieku, zgodnie z aktualnymi wytycznymi.
Podczas leczenia nie należy podawać szczepionek zawierających żywe drobnoustroje. Można natomiast stosować szczepionki inaktywowane, czyli niezawierające żywych drobnoustrojów.
Zwiększone stężenie cytokin w przewlekłym stanie zapalnym hamuje wytwarzanie niektórych enzymów układu CYP450. Leki przeciwzapalne, takie jak bimekizumab, mogą więc powodować normalizację poziomu tych enzymów, której towarzyszy niższa ekspozycja na produkty lecznicze metabolizowane przez CYP450. Nie można wykluczyć klinicznie istotnego wpływu na substraty CYP450 o wąskim indeksie terapeutycznym, których dawkę dostosowuje się indywidualnie (np. warfarynę). Po rozpoczęciu leczenia bimekizumabem u pacjentów stosujących takie leki należy rozważyć kontrolę leczenia.
Analizy farmakokinetyczne populacji wykazały, że ani jednoczesne stosowanie konwencjonalnych leków przeciwreumatycznych modyfikujących przebieg choroby, w tym metotreksatu, ani wcześniejsza ekspozycja na leki biologiczne nie mają klinicznie istotnego wpływu na klirens bimekizumabu.
Ciąża. Dane o stosowaniu bimekizumabu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na ciążę, rozwój zarodkowy i płodowy, poród ani rozwój pourodzeniowy. Jako środek zapobiegawczy zaleca się unikanie stosowania leku w okresie ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia i przez co najmniej 17 tygodni po jego zakończeniu.
Karmienie piersią. Nie wiadomo, czy bimekizumab przenika do mleka ludzkiego, i nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodka lub dziecka. Należy zdecydować, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać stosowanie leku, uwzględniając korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.
Płodność. Wpływu bimekizumabu na płodność u ludzi nie oceniano. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na płodność.
Bimzelx nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Lek podaje się we wstrzyknięciu podskórnym. Jest przeznaczony do stosowania pod nadzorem i kierunkiem lekarza doświadczonego w rozpoznawaniu i leczeniu chorób, w których jest wskazany.
Łuszczyca plackowata. Zalecana dawka dla dorosłych to 320 mg (dwa wstrzyknięcia po 160 mg albo jedno wstrzyknięcie 320 mg) w tygodniach 0, 4, 8, 12 i 16, a następnie co 8 tygodni. U części pacjentów o masie ciała ≥120 kg, u których w 16. tygodniu nie doszło do całkowitego ustąpienia zmian skórnych, lepszą odpowiedź może zapewnić dawka 320 mg co 4 tygodnie po 16. tygodniu.
Łuszczycowe zapalenie stawów. Zalecana dawka to 160 mg (jedno wstrzyknięcie) co 4 tygodnie. Przy współistniejącej umiarkowanej lub ciężkiej łuszczycy plackowatej stosuje się schemat jak w łuszczycy plackowatej. U pacjentów leczonych tym schematem po 16 tygodniach zaleca się regularną ocenę skuteczności; jeśli nie udaje się utrzymać wystarczającej odpowiedzi ze strony stawów, można rozważyć przejście na 160 mg co 4 tygodnie.
Spondyloartropatia osiowa (nr-axSpA i AS). Zalecana dawka to 160 mg (jedno wstrzyknięcie) co 4 tygodnie.
Ropne zapalenie apokrynowych gruczołów potowych. Zalecana dawka to 320 mg (dwa wstrzyknięcia po 160 mg albo jedno wstrzyknięcie 320 mg) co 2 tygodnie do 16. tygodnia, a następnie co 4 tygodnie.
Leku nie należy podawać dzieciom i młodzieży poniżej 18. roku życia, ponieważ jego bezpieczeństwa i skuteczności w tej grupie nie określono.
Przed wstrzyknięciem ampułko-strzykawkę lub wstrzykiwacz należy wyjąć z lodówki i pozostawić w temperaturze pokojowej na 30–45 minut. Nie należy ogrzewać produktu w inny sposób, na przykład w kuchence mikrofalowej lub w gorącej wodzie, ani go wstrząsać.
Wstrzyknięcie wykonuje się w brzuch lub udo. Tylna część ramienia może być miejscem wstrzyknięcia tylko wtedy, gdy podaje je pracownik personelu medycznego lub opiekun. Należy zmieniać miejsca wstrzyknięcia i nie wstrzykiwać leku w miejsca, w których skóra jest tkliwa, posiniaczona, zaczerwieniona, stwardniała, bliznowata lub z rozstępami, ani w obrębie blaszek łuszczycowych.
Nie wykonuje się wstrzyknięć w odległości mniejszej niż 5 cm od pępka. Jeśli dawka 320 mg wymaga dwóch wstrzyknięć po 160 mg, drugie należy wykonać w innym miejscu niż pierwsze.
W razie zastosowania większej niż zalecana dawki albo wstrzyknięcia dawki przed wyznaczonym terminem należy poinformować o tym lekarza.
W badaniach klinicznych podawano pojedyncze dawki 640 mg dożylnie albo 640 mg podskórnie, a następnie 320 mg podskórnie co dwa tygodnie do łącznie pięciu dawek, bez działań toksycznych wymagających zmniejszenia dawki. W przypadku przedawkowania zaleca się monitorowanie pacjenta w kierunku objawów działań niepożądanych i natychmiastowe rozpoczęcie właściwego leczenia objawowego.
Jeśli pacjent zapomni wstrzyknąć dawkę leku, powinien omówić to z lekarzem.
Przed przerwaniem stosowania leku należy omówić to z lekarzem. Po przerwaniu leczenia może nastąpić nawrót objawów choroby.
Do bardzo częstych działań niepożądanych (u więcej niż 1 na 10 pacjentów) należą zakażenia górnych dróg oddechowych, objawiające się na przykład bólem gardła lub zatkanym nosem.
Często (u mniej niż 1 na 10 pacjentów) występują: pleśniawki jamy ustnej lub gardła (kandydoza jamy ustnej oraz jamy ustnej i gardła), zakażenia grzybicze skóry (np. grzybica stóp), zakażenia ucha, opryszczka wargowa (zakażenia wirusem opryszczki pospolitej), grypa żołądkowa (zapalenie żołądka i jelit), zapalenie mieszków włosowych, bóle głowy, swędzenie, suchość skóry lub wysypka podobna do wyprysku (zapalenie skóry), trądzik, reakcje w miejscu wstrzyknięcia (zaczerwienienie, ból, obrzęk, zasinienie), uczucie zmęczenia oraz zakażenie grzybicze okolicy sromu i pochwy (drożdżyca pochwy).
Niezbyt często (u mniej niż 1 na 100 pacjentów) występują: zmniejszona liczba krwinek białych (neutropenia), zakażenia grzybicze skóry i błon śluzowych (w tym kandydoza przełyku), zapalenie spojówek (wydzielina z oka z towarzyszącym świądem, zaczerwienieniem i obrzękiem) oraz nieswoiste zapalenie jelit.
Wszelkie niepokojące objawy należy zgłosić lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce.
Natychmiast należy poinformować lekarza lub skorzystać z pomocy medycznej w razie:
Lek przechowuje się w lodówce w temperaturze 2°C do 8°C, nie zamrażając go, w oryginalnym opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
Ampułko-strzykawkę lub wstrzykiwacz można przechowywać w temperaturze pokojowej (do 25°C) maksymalnie jednorazowo przez 25 dni, chroniąc je przed światłem. Po wyjęciu z lodówki produkt należy wyrzucić po upływie 25 dni albo po upływie terminu ważności nadrukowanego na pojemniku, zależnie od tego, który termin jest wcześniejszy. Na opakowaniu jest miejsce na zapisanie daty wyjęcia z lodówki.
Okres ważności leku wynosi 3 lata. Nie stosować po terminie ważności (EXP) podanym na etykiecie i pudełku; termin oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.
Substancją czynną jest bimekizumab: 160 mg w 1 ml (ampułko-strzykawka lub wstrzykiwacz 160 mg) albo 320 mg w 2 ml (ampułko-strzykawka lub wstrzykiwacz 320 mg). Substancje pomocnicze to glicyna, sodu octan trójwodny, kwas octowy lodowaty, polisorbat 80 i woda do wstrzykiwań.
Roztwór jest przezroczysty do lekko opalizującego, bezbarwny lub o barwie bladobrązowo-żółtej. Lek zawiera 0,4 mg polisorbatu 80 w każdym 1 ml roztworu, a polisorbaty mogą powodować reakcje alergiczne. Zawiera też mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, czyli uznaje się go za wolny od sodu.
Ulotka nie wymienia interakcji bimekizumabu z alkoholem, a badań interakcji leku nie przeprowadzono (ChPL, pkt 4.5). Wątpliwości dotyczące alkoholu warto omówić z lekarzem prowadzącym.
Bimzelx jest biologicznym produktem leczniczym (przeciwciałem monoklonalnym), dlatego przy każdym podaniu należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii produktu, aby można było ustalić, który preparat otrzymał pacjent. O ewentualnej zmianie terapii decyduje lekarz.
Opis ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem lub farmaceutą. Przed zastosowaniem leku zapoznaj się z ulotką dołączoną do opakowania.