Wystawiamy recepty nierefundowane – 100 % płatne.
Maksymalnie 4 leki na jednej recepcie.
Wypełnij wywiad, opłać konsultację, kod do
Jest stosowany w leczeniu cukrzycy u dorosłych, młodzieży i dzieci powyżej 1. roku życia, a jego działanie polega na obniżaniu stężenia cukru we krwi.
| Dostępność | na receptę |
| Wskazania | leczenie cukrzycy u dorosłych, młodzieży i dzieci powyżej 1. roku życia |
| Postać | roztwór do wstrzykiwań |
| Dawka | 100 jednostek/ml |
| Substancja czynna | insulina aspart |
| Ulotka do pobrania | Fiasp - ulotka |
Fiasp jest stosowany w leczeniu cukrzycy u dorosłych, młodzieży i dzieci powyżej 1. roku życia. Brak doświadczenia klinicznego ze stosowaniem leku u dzieci w wieku poniżej 2 lat.
Fiasp obniża stężenie glukozy we krwi, wiążąc się z receptorami insulinowymi. Ułatwia to wychwyt glukozy przez komórki mięśni szkieletowych i tkanki tłuszczowej oraz hamuje uwalnianie glukozy z wątroby.
Dodatek nikotynamidu (witaminy B3) przyspiesza początkowe wchłanianie insuliny w porównaniu z lekiem NovoRapid. Początek działania następował o 5 minut wcześniej, a czas działania był krótszy niż w przypadku NovoRapid i wynosił 3–5 godzin. Maksymalne zmniejszenie stężenia glukozy występowało między 1. a 3. godziną po wstrzyknięciu.
Dawkowanie ustala lekarz indywidualnie, zgodnie z zapotrzebowaniem pacjenta. Fiasp podaje się podskórnie do 2 minut przed rozpoczęciem posiłku, z możliwością podania do 20 minut po jego rozpoczęciu. Przy podawaniu we wstrzyknięciach podskórnych stosuje się go w skojarzeniu z insuliną o średnim lub długim czasie działania, podawaną przynajmniej raz na dobę. W pompie insulinowej Fiasp pokrywa zarówno zapotrzebowanie doposiłkowe (około 50%), jak i bazowe.
Całkowite dobowe zapotrzebowanie na insulinę zazwyczaj wynosi od 0,5 do 1 jednostki/kg mc./dobę.
U osób z cukrzycą typu 1, nieleczonych wcześniej insuliną, dawkę początkową dobową oblicza się orientacyjnie jako 0,2–0,4 jednostki na kg masy ciała. Około 50% całkowitej dawki dobowej stanowi insulina doposiłkowa, podzielona na posiłki według ich wielkości i składu. U osób z cukrzycą typu 2 sugerowana dawka początkowa to 4 jednostki do jednego lub większej liczby posiłków. Kolejne dawki zależą od glikemii docelowej oraz wielkości i składu posiłków.
U osób z cukrzycą typu 2 dawkę można korygować codziennie, w ramach schematu ustalonego z lekarzem, na podstawie samodzielnych pomiarów glukozy w osoczu z poprzedniej doby: dawkę przed śniadaniem dopasowuje się do pomiaru sprzed obiadu poprzedniego dnia, przed obiadem do pomiaru sprzed kolacji, a przed kolacją do pomiaru sprzed snu. Przy wyniku <4 mmol/l lub <71 mg/dl dawkę zmniejsza się o 1 jednostkę, przy 4–6 mmol/l lub 71–108 mg/dl nie zmienia się, a przy >6 mmol/l lub >108 mg/dl zwiększa się o 1 jednostkę.
Czas działania zależy od dawki, miejsca wstrzyknięcia, przepływu krwi, temperatury i aktywności fizycznej. Zmiana aktywności fizycznej, diety lub choroba współistniejąca mogą wymagać zmiany dawki.
U osób w wieku 65–75 lat bezpieczeństwo i skuteczność ustalono, a doświadczenie u osób w wieku 75 lat i starszych jest ograniczone; zaleca się ścisłe monitorowanie glukozy. Zaburzenia czynności nerek lub wątroby mogą zmniejszać zapotrzebowanie na insulinę, dlatego zaleca się intensywne monitorowanie glukozy i indywidualne dostosowanie dawki.
Zmiana z innej insuliny doposiłkowej odbywa się po przeliczeniu jednostek jeden do jednego, pod ścisłą kontrolą lekarza, i może wymagać zmiany dawki. Zaleca się ścisłe monitorowanie glukozy podczas zmiany i przez kilka początkowych tygodni leczenia.
Fiasp wstrzykuje się podskórnie w okolicę brzucha lub w ramię. Miejsca wstrzyknięć należy zmieniać w obrębie tego samego obszaru, aby zmniejszyć ryzyko lipodystrofii i amyloidozy skórnej.
Lek jest dostępny w czterech wersjach opakowań: FlexTouch (fabrycznie napełniony wstrzykiwacz, dawka od 1 do 80 jednostek co 1 jednostkę), Penfill (wkład do wstrzykiwacza wielokrotnego użytku), fiolka oraz PumpCart (wkład do pompy insulinowej).
Fiolka służy do podania strzykawką lub dożylnie. W pompie insulinowej stosuje się fiolkę lub wkład PumpCart; w pompie lek nie może być rozcieńczany ani mieszany z innymi insulinami. Podanie dożylne wykonuje fachowy personel medyczny, w stężeniu 0,5–1 jednostki/ml w workach infuzyjnych z polipropylenu. Insulinę pobraną z fiolki można stosować w pompie przez maksymalnie 6 dni, a zestaw infuzyjny (dren i kaniulę) wymienia się zgodnie z instrukcją dołączoną do tego zestawu. Pacjent stosujący pompę musi mieć zapasowy sposób podawania insuliny na wypadek awarii pompy.
Pacjent leczony w schemacie baza-bolus, który zapomniał o dawce doposiłkowej, powinien sprawdzić stężenie glukozy we krwi i na tej podstawie zdecydować, czy potrzebuje insuliny. Przy następnym posiłku wraca do zwykłego schematu dawkowania.
Jedynym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na insulinę aspart lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Substancje pomocnicze to fenol, metakrezol, glicerol, octan cynku, disodu fosforan dwuwodny, chlorowodorek argininy, nikotynamid, kwas solny, wodorotlenek sodu i woda do wstrzykiwań.
Hipoglikemia. Pominięcie posiłku, nieplanowany duży wysiłek lub zbyt duża dawka mogą ją wywołać. Ze względu na wcześniejszy początek działania hipoglikemia po Fiasp może wystąpić wcześniej niż po innych insulinach doposiłkowych. U osób długo chorujących na cukrzycę oraz po znacznej poprawie kontroli glikemii objawy ostrzegawcze mogą być zmienione lub nie występować.
Hiperglikemia i kwasica ketonowa. Nieodpowiednie dawki lub przerwanie leczenia mogą prowadzić do hiperglikemii i cukrzycowej kwasicy ketonowej, stanów mogących prowadzić do zgonu. W CSII nieprawidłowe działanie pompy lub zestawu infuzyjnego może szybko doprowadzić do hiperglikemii i kwasicy ketonowej. Wkład PumpCart wolno stosować wyłącznie z przeznaczoną do niego pompą.
Skóra i miejsce wstrzyknięcia. Wstrzykiwanie w obszar z lipodystrofią lub amyloidozą skórną może opóźniać wchłanianie insuliny. Nagła zmiana miejsca na obszar zdrowy bywała przyczyną hipoglikemii, dlatego po takiej zmianie zaleca się kontrolę glukozy.
Choroby współistniejące. Zakażenia i gorączka zwykle zwiększają zapotrzebowanie na insulinę. Choroby nerek, wątroby, nadnerczy, przysadki lub tarczycy mogą wymagać zmiany dawki.
Pioglitazon. W leczeniu skojarzonym z insuliną zgłaszano zastoinową niewydolność serca, zwłaszcza u osób z czynnikami ryzyka; należy obserwować objawy niewydolności, przyrost masy ciała i obrzęki.
Intensyfikacja leczenia. Szybka poprawa kontroli glukozy może wiązać się z przemijającym zaburzeniem refrakcji oka, nasileniem retinopatii cukrzycowej, ostrą bolesną neuropatią i obrzękami. Długotrwała kontrola glikemii zmniejsza ryzyko retinopatii i neuropatii.
Pozostałe. Przed każdym wstrzyknięciem należy sprawdzić etykietę i liczbę jednostek, by nie podać innej insuliny. Osoby niewidome lub niedowidzące potrzebują pomocy osoby dobrze widzącej, przeszkolonej w podawaniu insuliny. Przed podróżą między strefami czasowymi należy skonsultować się z lekarzem. U dzieci, którym lek podano po rozpoczęciu ostatniego posiłku dnia, zaleca się ścisłe monitorowanie glukozy, aby uniknąć nocnej hipoglikemii.
Zapotrzebowanie na insulinę mogą zmniejszać: doustne leki przeciwcukrzycowe, IMAO, beta-adrenolityki, inhibitory ACE, salicylany, steroidy anaboliczne, sulfonamidy i agoniści receptora GLP-1.
Zapotrzebowanie mogą zwiększać: doustne środki antykoncepcyjne, leki tiazydowe, glikokortykosteroidy, hormony tarczycy, leki sympatykomimetyczne, hormon wzrostu i danazol. Oktreotyd i lanreotyd mogą je zarówno zwiększać, jak i zmniejszać. Beta-adrenolityki mogą maskować objawy hipoglikemii.
Alkohol może nasilać lub zmniejszać hipoglikemizujące działanie insuliny.
Fiasp może być stosowany w ciąży. Dane z dwóch badań z insuliną aspart (322 + 27 kobiet w ciąży) nie wskazują niepożądanego wpływu na ciążę ani zdrowie płodu i noworodka w porównaniu z rozpuszczalną insuliną ludzką.
W ciąży i przy jej planowaniu zalecana jest intensywna kontrola glukozy. Zapotrzebowanie na insulinę zwykle maleje w pierwszym trymestrze, rośnie w drugim i trzecim, a po porodzie szybko wraca do poziomu sprzed ciąży.
Nie ma ograniczeń stosowania Fiasp podczas karmienia piersią, a insulina przyjmowana przez matkę nie stanowi zagrożenia dla dziecka; może być konieczne dostosowanie dawki. W badaniach na zwierzętach insulina aspart nie różniła się od insuliny ludzkiej pod względem wpływu na płodność.
Tak, ale trzeba uważać na hipoglikemię: w jej przebiegu mogą być zaburzone koncentracja i czas reakcji, co stwarza zagrożenie podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Należy podjąć środki ostrożności, by jej uniknąć. Jest to szczególnie ważne przy słabo nasilonych lub nieobecnych objawach ostrzegawczych albo częstej hipoglikemii; wtedy trzeba rozważyć, czy prowadzenie pojazdów jest możliwe.
Najczęstszym działaniem niepożądanym jest hipoglikemia (bardzo często, ≥ 1/10). Często występują objawy alergii skórnej (1,8%, w tym wyprysk, wysypka, pokrzywka) oraz reakcje w miejscu wstrzyknięcia lub wlewu (1,3%; w CSII 10,0%), zwykle łagodne i przemijające.
Niezbyt często występują nadwrażliwość (uogólniona wysypka i obrzęk twarzy, 0,2%) oraz lipodystrofia (0,5%). Częstość reakcji anafilaktycznej i amyloidozy skórnej jest nieznana.
Objawy hipoglikemii pojawiają się zwykle nagle: zimne poty, blada skóra, drżenie, niepokój, zmęczenie, splątanie, zaburzenia koncentracji, senność, silny głód, zaburzenia widzenia, ból głowy, nudności i kołatanie serca. Ciężka hipoglikemia może prowadzić do utraty przytomności lub drgawek, trwałego upośledzenia czynności mózgu, a nawet śmierci.
U dzieci i młodzieży częstość, rodzaj i ciężkość działań niepożądanych nie różnią się istotnie od występujących u dorosłych, ale lipodystrofię zgłaszano częściej (2,1%). Podejrzewane działania niepożądane można zgłaszać krajowym systemem zgłaszania.
Dawki powodującej przedawkowanie insuliny nie można dokładnie określić, a hipoglikemia może rozwijać się stopniowo. Łagodną hipoglikemię leczy się doustną glukozą lub produktami zawierającymi cukier, dlatego osoby z cukrzycą powinny zawsze mieć je przy sobie.
Ciężką hipoglikemię, gdy pacjent nie może sam nic zrobić, leczy się glukagonem (0,5–1 mg) domięśniowo lub podskórnie, podanym przez osobę przeszkoloną, albo dożylną glukozą podaną przez personel medyczny. Glukozę dożylnie podaje się, gdy stan nie poprawia się w ciągu 10–15 minut po glukagonie. Po odzyskaniu przytomności zaleca się doustne podanie węglowodanów, aby zapobiec nawrotowi.
1 ml roztworu zawiera 100 jednostek insuliny aspart (3,5 mg), wytwarzanej w Saccharomyces cerevisiae metodą rekombinacji DNA. Wstrzykiwacz FlexTouch i wkład Penfill zawierają 300 jednostek w 3 ml, fiolka 1000 jednostek w 10 ml, a PumpCart 160 jednostek w 1,6 ml. Roztwór jest przezroczysty, bezbarwny i wodnisty.
Nieotwarty lek przechowuje się w lodówce (2–8°C), z dala od elementu chłodzącego, nie zamrażać, w opakowaniu chroniącym przed światłem. Okres ważności wynosi 30 miesięcy.
Po pierwszym otwarciu lub jako doraźny zapas FlexTouch, Penfill i fiolkę można przechowywać maksymalnie 4 tygodnie w temperaturze nieprzekraczającej 30°C (FlexTouch i fiolkę także w lodówce; Penfill nie w lodówce). Wkład PumpCart: do 2 tygodni poniżej 30°C, potem do 7 dni poniżej 37°C w pompie; nie w lodówce.
Insulinę aspart w tej samej mocy (100 jednostek/ml) i postaci zawiera m.in. NovoRapid. Fiasp różni się jednak dodatkiem nikotynamidu, który przyspiesza wchłanianie, więc oba leki działają nieco inaczej i nie są zamiennikami w prostym sensie. O zmianie insuliny decyduje wyłącznie lekarz, a po zmianie potrzebna jest ścisła kontrola glukozy.
Podmiotem odpowiedzialnym posiadającym pozwolenie na dopuszczenie do obrotu jest Novo Nordisk A/S (Rejestr Produktów Leczniczych, stan na 18 listopada 2026 r.).
Lek znajduje się w wykazie leków refundowanych Ministerstwa Zdrowia (obwieszczenie obowiązujące od 1 października 2026). Refundacja obejmuje leczenie cukrzycy typu 1. Urzędowe ceny detaliczne, limity finansowania i dopłaty pacjenta:
| Preparat | Opakowanie | Cena detaliczna | Poziom odpłatności | Limit finansowania | Dopłata pacjenta |
|---|---|---|---|---|---|
| Fiasp, roztwór do wstrz., 100 jednostek/ml | 1 fiolka po 10 ml | 81,23 zł | ryczałt | 68,80 zł | 15,63 zł |
| Fiasp, roztwór do wstrz., 100 jednostek/ml | 5 wkładów po 3 ml | 129,53 zł | ryczałt | 103,20 zł | 30,33 zł |
Dopłata pacjenta dotyczy zakupu na receptę we wskazaniu objętym refundacją; ostateczną kwotę poda apteka przy realizacji recepty.
Leczenie insuliną rozpoczyna i ustala lekarz prowadzący, najczęściej diabetolog. Kontynuację leczenia, gdy dawki są już ustalone, można uzyskać przez e-recepta.net:
O wystawieniu recepty decyduje lekarz na podstawie oceny stanu zdrowia.
Opis ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem lub farmaceutą. Przed zastosowaniem leku zapoznaj się z ulotką dołączoną do opakowania.