Wystawiamy recepty nierefundowane – 100 % płatne.
Maksymalnie 4 leki na jednej recepcie.
Wypełnij wywiad, opłać konsultację, kod do
Jest stosowany w leczeniu cukrzycy u dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku od 2 lat, pomagając kontrolować poziom cukru we krwi.
| Dostępność | na receptę |
| Wskazania | leczenie cukrzycy u dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku od 2 lat i starszych |
| Postać | roztwór do wstrzykiwań |
| Dawka | 100 jednostek/ml |
| Substancja czynna | insulina glargine |
| Ulotka do pobrania | Abasaglar - ulotka |
Abasaglar stosuje się w leczeniu cukrzycy u dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku od 2 lat. U dzieci poniżej 2 lat nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności insuliny glargine.
Abasaglar to insulina długo działająca. Po wstrzyknięciu pod skórę tworzy niewielki depozyt, z którego insulina uwalnia się powoli i równomiernie przez całą dobę.
Insulina zmniejsza stężenie glukozy we krwi, pobudzając jej zużycie w mięśniach szkieletowych i tkance tłuszczowej oraz hamując wytwarzanie glukozy w wątrobie. Hamuje też lipolizę i proteolizę oraz nasila syntezę białek.
Po podaniu podskórnym działanie insuliny glargine zaczyna się później niż insuliny ludzkiej NPH, a stężenie we krwi jest równomierne, bez szczytów, i utrzymuje się długo. Dłuższy czas działania wynika z wolniejszego wchłaniania i uzasadnia podawanie raz na dobę. Przy wstrzykiwaniu raz na dobę stan równowagi stężeń uzyskuje się po 2-4 dniach od podania pierwszej dawki. Czas działania może się znacznie różnić między osobami i u tej samej osoby.
Abasaglar stosuje się raz na dobę, o dowolnej, ale zawsze tej samej porze. Dawkę i porę stosowania ustala lekarz indywidualnie. U chorych na cukrzycę typu 2 lek można łączyć z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi.
Moc wyrażona w jednostkach odnosi się wyłącznie do insuliny glargine. Nie jest tym samym co jednostki innych analogów insuliny.
U osób w podeszłym wieku (≥ 65 lat) postępujące pogorszenie czynności nerek może zmniejszać zapotrzebowanie na insulinę. Zapotrzebowanie może być mniejsze także przy zaburzeniach czynności nerek (wolniejszy metabolizm insuliny) lub wątroby (wolniejsza glukoneogeneza i zaburzony metabolizm insuliny).
Przy zmianie z insuliny izofanowej (NPH) podawanej dwa razy na dobę na Abasaglar raz na dobę zaleca się zmniejszenie dotychczasowej dawki dobowej insuliny podstawowej o około 20-30% w pierwszych tygodniach, aby zmniejszyć ryzyko hipoglikemii w nocy lub nad ranem. W tym okresie zmniejszenie dawki dobowej powinno być wyrównane, przynajmniej częściowo, zwiększeniem dawki insuliny podawanej bezpośrednio przed posiłkiem, a po tym okresie lekarz ustala schemat leczenia indywidualnie.
W okresie zmiany leku i przez pierwsze tygodnie nowego schematu zaleca się ścisłą kontrolę parametrów metabolicznych. Zmiana insuliny na inny rodzaj lub markę odbywa się pod ścisłym nadzorem lekarza.
Abasaglar podaje się wyłącznie podskórnie. Nie wolno go podawać dożylnie, bo przedłużone działanie zależy od podania do tkanki podskórnej, a dożylne wstrzyknięcie zwykłej dawki podskórnej może wywołać ciężką hipoglikemię.
Nie stwierdzono klinicznie istotnych różnic w stężeniu insuliny i glukozy po wstrzyknięciu w powłoki brzuszne, mięsień naramienny lub udo. Miejsca wstrzyknięć zmienia się w obrębie tego samego obszaru, by zmniejszyć ryzyko lipodystrofii i amyloidozy skórnej. Po nagłej zmianie miejsca wstrzyknięcia z obszaru ze zmianami skórnymi na skórę niezmienioną zgłaszano hipoglikemię, dlatego po takiej zmianie zaleca się kontrolę stężenia glukozy we krwi, a lekarz może rozważyć dostosowanie dawki.
Leku nie wolno mieszać z innymi insulinami ani rozcieńczać, ponieważ zmienia to profil działania, a mieszanie insulin może wytrącić osad. Wkłady stosuje się wyłącznie we wstrzykiwaczach wielokrotnego użytku firmy Lilly przeznaczonych do podawania insuliny. Każdy wstrzykiwacz może być używany tylko przez jednego pacjenta.
Przed każdym wstrzyknięciem sprawdza się etykietę insuliny, bo odnotowano przypadki pomylenia z insulinami krótkodziałającymi. Roztwór musi być przezroczysty, bezbarwny i bez cząstek stałych.
Po pominięciu dawki, niewstrzyknięciu wystarczającej dawki albo przy braku pewności, ile insuliny wstrzyknięto, stężenie glukozy we krwi może wzrosnąć, dlatego trzeba je wtedy często kontrolować. Jeśli nie ma pewności, jaką dawkę wstrzyknięto, przed podjęciem decyzji o kolejnej dawce należy sprawdzić stężenie glukozy we krwi. Nie wolno stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej.
Bez porozumienia z lekarzem nie należy przerywać leczenia. Przerwanie może doprowadzić do ciężkiej hiperglikemii i kwasicy ketonowej.
Jedynym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na insulinę glargine lub którąkolwiek substancję pomocniczą.
Hipoglikemia. Dzięki stabilnemu profilowi insulinemii można spodziewać się mniejszej liczby hipoglikemii w nocy, ale częstszych we wczesnych godzinach rannych. Szczególnie uważnie monitoruje się glikemię u chorych z istotnym zwężeniem tętnic wieńcowych lub chorobą naczyniową mózgu oraz z retinopatią proliferacyjną, zwłaszcza po nieprzeprowadzonej fotokoagulacji.
Objawy zapowiadające hipoglikemię mogą być słabsze lub nie wystąpić u osób, u których uzyskano wyraźnie lepszą kontrolę glikemii, u osób w podeszłym wieku, z neuropatią autonomiczną, z wieloletnią cukrzycą, z zaburzeniami psychicznymi oraz stosujących niektóre inne leki. Ryzyko hipoglikemii zwiększają m.in. zmiana miejsca wstrzyknięcia, nietypowy wysiłek fizyczny, wymioty lub biegunka, pominięty posiłek i spożycie alkoholu.
Kwasica ketonowa. Abasaglar nie jest lekiem z wyboru w kwasicy ketonowej. Podaje się wtedy dożylnie zwykłą insulinę ludzką.
Choroby współistniejące. Zapotrzebowanie na insulinę zwykle wtedy wzrasta. Chorzy na cukrzycę typu 1, którzy mogą przyjmować tylko niewielkie ilości pokarmu, powinni nadal przyjmować choćby małe ilości węglowodanów i nie wolno całkowicie rezygnować z insuliny.
Pioglitazon. Przy jednoczesnym stosowaniu z insuliną zgłaszano niewydolność serca, szczególnie u osób z czynnikami ryzyka. Pacjentów obserwuje się pod kątem niewydolności serca, przyrostu masy ciała i obrzęków, a przy objawach sercowo-naczyniowych przerywa się pioglitazon.
Przeciwciała. Insulina może powodować powstawanie przeciwciał przeciwko insulinie, co rzadko wymaga zmiany dawki.
Działanie zmniejszające stężenie glukozy mogą nasilać: doustne leki przeciwcukrzycowe, inhibitory ACE, dyzopiramid, fibraty, fluoksetyna, IMAO, pentoksyfilina, propoksyfen, salicylany, analogi somatostatyny i sulfonamidy.
Działanie hipoglikemizujące mogą osłabiać: kortykosteroidy, danazol, diazoksyd, leki moczopędne, glukagon, izoniazyd, estrogeny, progestageny, pochodne fenotiazyny, somatropina, leki sympatykomimetyczne (np. adrenalina, salbutamol, terbutalina), hormony tarczycy, nietypowe leki przeciwpsychotyczne (np. klozapina, olanzapina) i inhibitory proteazy.
Leki beta-adrenolityczne, klonidyna i sole litu mogą działanie insuliny zarówno nasilać, jak i osłabiać. Pentamidyna może wywołać hipoglikemię, po której niekiedy następuje hiperglikemia. Pod wpływem leków sympatykolitycznych (beta-adrenolityki, klonidyna, guanetydyna, rezerpina) wyrównawcze reakcje adrenergiczne mogą być zmniejszone lub mogą wcale nie wystąpić.
Przy niepewności, czy przyjmowany lek należy do tych grup, trzeba zapytać lekarza lub farmaceutę.
Alkohol może zarówno nasilać, jak i osłabiać hipoglikemizujące działanie insuliny.
Dane z ponad 1000 przypadków stosowania w ciąży wskazują, że insulina glargine nie wywołuje swoistego działania niepożądanego na przebieg ciąży, nie powoduje wad rozwojowych i nie szkodzi płodowi ani noworodkowi. Stosowanie można rozważyć, jeśli wymaga tego stan kliniczny pacjentki. Nie ma jednak danych z kontrolowanych badań klinicznych.
W ciąży ważne jest utrzymanie prawidłowej kontroli metabolicznej. Zapotrzebowanie na insulinę zwykle maleje w pierwszym trymestrze, rośnie w drugim i trzecim, a bezpośrednio po porodzie szybko spada, co zwiększa ryzyko hipoglikemii. Pacjentka powinna poinformować lekarza o ciąży lub zamiarze jej zajścia.
Nie wiadomo, czy insulina glargine przenika do mleka ludzkiego. Nie należy spodziewać się działania połkniętej z mlekiem insuliny glargine na karmione dziecko, ponieważ jako białko jest trawiona w przewodzie pokarmowym do aminokwasów. U kobiet karmiących dawkowanie insuliny i dieta mogą wymagać zmian. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich szkodliwych działań na płodność.
Koncentracja i szybkość reakcji mogą się pogorszyć w następstwie hipoglikemii, hiperglikemii lub pogorszenia widzenia, co jest ryzykowne np. za kierownicą. Pacjent powinien zapobiegać hipoglikemii w czasie jazdy. Przy częstych hipoglikemiach albo słabych lub braku objawów ostrzegawczych trzeba z lekarzem rozważyć, czy prowadzenie pojazdów jest wskazane.
Najczęstsze działanie niepożądane to hipoglikemia (bardzo często, ≥ 1/10). Ciężka, zwłaszcza nawracająca hipoglikemia może prowadzić do uszkodzeń neurologicznych, a długotrwała lub ciężka może zagrażać życiu.
Często (≥ 1/100 do < 1/10) występują lipohipertrofia i odczyny w miejscu wstrzyknięcia (zaczerwienienie, ból, świąd, pokrzywka, obrzęk, stan zapalny). Niezbyt często występuje lipoatrofia. Rzadko występują reakcje alergiczne, zaburzenia widzenia, retinopatia i obrzęki. Bardzo rzadko występują zaburzenia smaku i bóle mięśni. Częstość amyloidozy skórnej jest nieznana.
Reakcje nadwrażliwości typu wczesnego mogą obejmować uogólnione reakcje skórne, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, hipotonię i wstrząs, które mogą zagrażać życiu. Duże wahania glikemii mogą powodować przemijające zaburzenia widzenia. Nagła poprawa kontroli glikemii może wiązać się z przemijającym nasileniem retinopatii cukrzycowej.
Lipodystrofia i amyloidoza skórna mogą miejscowo opóźniać wchłanianie insuliny. Zmiana miejsca wstrzyknięcia w obrębie danego obszaru zmniejsza to ryzyko. Mniejsze odczyny w miejscu wstrzyknięcia ustępują zwykle po kilku dniach lub tygodniach. U dzieci i młodzieży częściej zgłaszano ból, odczyn w miejscu wstrzyknięcia i wysypkę niż u dorosłych.
Podejrzewane działania niepożądane można zgłaszać przez krajowy system zgłaszania.
Przedawkowanie insuliny może prowadzić do ciężkiej hipoglikemii, niekiedy długotrwałej i zagrażającej życiu.
Łagodną hipoglikemię leczy się doustnymi węglowodanami. Ciężka hipoglikemia wymaga natychmiastowej pomocy drugiej osoby i pilnego kontaktu z pomocą medyczną, bo osoba nieprzytomna nie może leczyć się sama. W ciężkiej hipoglikemii ze śpiączką, drgawkami lub zaburzeniami neurologicznymi osoba przeszkolona lub personel medyczny podaje glukagon domięśniowo lub podskórnie albo stężony roztwór glukozy dożylnie. Pacjent powinien być obserwowany i dostać posiłek z węglowodanami, bo hipoglikemia może nawrócić mimo poprawy.
Substancją czynną jest insulina glargine, 100 jednostek w 1 ml (co odpowiada 3,64 mg), wytwarzana metodą rekombinacji DNA w komórkach Escherichia coli. Jeden wkład lub wstrzykiwacz zawiera 3 ml, czyli 300 jednostek.
Substancje pomocnicze: tlenek cynku, metakrezol, glicerol, kwas solny, wodorotlenek sodu i woda do wstrzykiwań. Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, czyli uznaje się go za „wolny od sodu”.
Wkład (szkło bezbarwne typu 1) występuje w opakowaniach po 5 lub 10 sztuk. Wstrzykiwacz KwikPen występuje w opakowaniach po 5 sztuk i w opakowaniach zbiorczych złożonych z 2 kartoników po 5 wstrzykiwaczy. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą być w obrocie.
Przed pierwszym użyciem lek przechowuje się w lodówce (2-8°C), nie zamraża, chroni przed kontaktem z zamrażalnikiem i trzyma w opakowaniu zewnętrznym, z dala od światła. Okres ważności nieotwartego produktu wynosi 2 lata.
Wkład lub wstrzykiwacz KwikPen w użyciu albo zapasowy można przechowywać maksymalnie 28 dni w temperaturze nieprzekraczającej 30°C, z dala od ciepła i światła. Wkładu w użyciu ani używanego wstrzykiwacza KwikPen nie wolno wkładać do lodówki. Po każdym wstrzyknięciu zakłada się nasadkę, by chronić lek przed światłem.
Insulinę glargine w tej samej mocy (100 jednostek/ml) zawiera m.in. Lantus, lek oryginalny, do którego Abasaglar jest biopodobny. Zmiana insuliny na inną markę odbywa się pod ścisłym nadzorem lekarza.
Podmiotem odpowiedzialnym posiadającym pozwolenie na dopuszczenie do obrotu jest Eli Lilly Nederland B.V. (Rejestr Produktów Leczniczych, stan na 18 listopada 2026 r.).
Lek znajduje się w wykazie leków refundowanych Ministerstwa Zdrowia (obwieszczenie obowiązujące od 1 października 2026). Refundacja obejmuje leczenie cukrzycy u dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku powyżej 2 lat. Opakowania spoza wykazu są pełnopłatne. Urzędowe ceny detaliczne, limity finansowania i dopłaty pacjenta:
| Preparat | Opakowanie | Cena detaliczna | Poziom odpłatności | Limit finansowania | Dopłata pacjenta |
|---|---|---|---|---|---|
| Abasaglar, roztwór do wstrzykiwań, 100 jednostek/ml | 10 wkładów po 3 ml | 310,01 zł | 30% | 310,01 zł | 93,00 zł |
Dopłata pacjenta dotyczy zakupu na receptę we wskazaniu objętym refundacją; ostateczną kwotę poda apteka przy realizacji recepty.
Opis ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem lub farmaceutą. Przed zastosowaniem leku zapoznaj się z ulotką dołączoną do opakowania.