Vancomycin-MIP to lek zawierający wankomycynę (Vancomycinum).
| Dostępność |
na receptę |
| Wskazania |
- dożylnie (infuzja): powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich (cssti), zakażenia kości i stawów, pozaszpitalne zapalenie płuc (cap), szpitalne zapalenie płuc (hap), w tym respiratorowe zapalenie płuc (vap), zakaźne zapalenie wsierdzia, bakteriemia związana z powyższymi zakażeniami;
- doustnie: leczenie zakażenia błony śluzowej jelita cienkiego i grubego (rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego) spowodowanego przez bakterie clostridium difficile (cdi)
|
| Postać |
Proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego |
| Dawka |
500 mg, 1 g (1000 mg) |
| Substancja czynna |
Wankomycyna (Vancomycinum) |
| Ulotka do pobrania |
Vancomycin-MIP 1000 - ulotka |
Jaki jest skład i mechanizm działania leku Vancomycin-MIP?
Wankomycyna to trójpierścieniowy antybiotyk glikopeptydowy. Jej mechanizm działania polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z jej prekursorami. Lek działa bakteriobójczo na dzielące się drobnoustroje. Dodatkowo zaburza przepuszczalność błony komórkowej bakterii oraz syntezę RNA.
W jakich wskazaniach stosuje się lek Vancomycin-MIP?
Lek Vancomycin-MIP podawany jest dożylnie w postaci infuzji w leczeniu określonych zakażeń bakteryjnych. Stosuje się go w terapii powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich, a także w przypadku zakażeń obejmujących kości i stawy.
Wskazaniem do stosowania jest również pozaszpitalne oraz szpitalne zapalenie płuc, w tym zapalenie płuc związane z wentylacją mechaniczną (respiratorowe zapalenie płuc). Lek wykorzystuje się także w leczeniu zakaźnego zapalenia wsierdzia.
Preparat znajduje zastosowanie w leczeniu bakteriemii, która może być związana z wyżej wymienionymi zakażeniami. Ostateczną decyzję o zastosowaniu leku w konkretnym przypadku klinicznym podejmuje lekarz prowadzący.
Lek podawany doustnie jest wskazany wyłącznie w leczeniu zakażenia jelit wywołanego przez Clostridium difficile. Wankomycyna praktycznie nie wchłania się z przewodu pokarmowego, działając miejscowo. Jednak w przypadku stanu zapalnego jelit, zwłaszcza przy współistniejącej niewydolności nerek, może dojść do wchłonięcia leku i wystąpienia ogólnoustrojowych działań niepożądanych.
Jakie są przeciwwskazania do stosowania Vancomycin-MIP?
Głównym przeciwwskazaniem do stosowania leku Vancomycin-MIP jest nadwrażliwość, czyli uczulenie na substancję czynną – wankomycynę. Wystąpienie w przeszłości reakcji alergicznej na ten składnik wyklucza możliwość ponownego zastosowania preparatu.
Leku nie wolno podawać drogą domięśniową. Taki sposób podania jest bezwzględnie przeciwwskazany, ponieważ wiąże się z ryzykiem wystąpienia martwicy w miejscu wstrzyknięcia.
Przed rozpoczęciem leczenia należy poinformować lekarza o wszystkich znanych alergiach i schorzeniach. Wszelkie wątpliwości związane z przeciwwskazaniami należy skonsultować z lekarzem lub farmaceutą.
Jakie działania niepożądane może powodować Vancomycin-MIP?
Podczas stosowania leku Vancomycin-MIP mogą wystąpić działania niepożądane. Do częstych skutków ubocznych zalicza się spadek ciśnienia krwi, duszność oraz świszczący oddech. Możliwe są również reakcje skórne, takie jak wysypka, świąd, pokrzywka oraz zapalenie błon śluzowych.
Charakterystycznym działaniem niepożądanym jest przekrwienie górnej części ciała, znane jako „zespół czerwonego człowieka” lub „zespół czerwonej szyi”. W miejscu podania leku może dojść do zapalenia żyły.
Lek może wpływać na czynność narządów wewnętrznych, co objawia się głównie zaburzeniami pracy nerek (wzrost stężenia kreatyniny i mocznika w surowicy) oraz zwiększoną aktywnością enzymów wątrobowych. W przypadku zaobserwowania jakichkolwiek niepokojących objawów należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.
Do niezbyt częstych działań niepożądanych (do 1 na 100 pacjentów) należy przejściowa lub trwała utrata słuchu. Rzadko (do 1 na 1000 pacjentów) mogą wystąpić: zmiany w obrazie krwi (neutropenia, agranulocytoza, trombocytopenia), zawroty głowy, szumy uszne, nudności, zapalenie naczyń, ostra niewydolność nerek, gorączka polekowa oraz bóle mięśni pleców i klatki piersiowej. Bardzo rzadko (do 1 na 10 000 pacjentów) odnotowano zatrzymanie akcji serca, ciężkie reakcje skórne (linijna IgA dermatoza pęcherzowa, złuszczające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona [SJS], toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka [TEN]) oraz zapalenie jelita z bólem brzucha i krwawą biegunką. Z nieznaną częstością zgłaszano wymioty, biegunkę, niedokrwistość hemolityczną, zespół DRESS (wysypka polekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi), ostrą uogólnioną osutę krostkową (AGEP), zespół Kounisa (objawy sercowo-naczyniowe po reakcji alergicznej), ostrą martwicę kanalików nerkowych oraz objawy takie jak splątanie, senność, obrzęki i zmniejszenie produkcji moczu.
Jak prawidłowo dawkować i podawać lek Vancomycin-MIP?
Dawkowanie leku Vancomycin-MIP jest ustalane indywidualnie przez lekarza i zależy od masy ciała pacjenta, wieku oraz rodzaju i ciężkości zakażenia. U dorosłych w podaniu dożylnym zazwyczaj stosuje się od 15 do 20 mg na każdy kilogram masy ciała co 8 do 12 godzin. W ciężkich przypadkach lekarz może zadecydować o podaniu dawki nasycającej 25-30 mg/kg mc.
W leczeniu zakażeń Clostridium difficile u dorosłych lek podaje się doustnie w dawce 125 mg co 6 godzin. W ciężkich przypadkach dawkę można zwiększyć do 500 mg co 6 godzin.
U dzieci w wieku od 1. miesiąca do 12 lat w podaniu dożylnym stosuje się od 10 do 15 mg na każdy kilogram masy ciała co 6 godzin. U noworodków i wcześniaków dawkowanie jest precyzyjnie dobierane przez lekarza na podstawie wieku postkoncepcyjnego. O schemacie leczenia zawsze decyduje lekarz prowadzący.
Pojedyncza dawka dożylna nie powinna przekraczać 2 g. Czas leczenia zależy od rodzaju zakażenia i wynosi zazwyczaj: 7-14 dni w zapaleniu płuc i zakażeniach skóry bez martwicy; 4-6 tygodni w zakażeniach kości, stawów, wsierdzia oraz zakażeniach skóry z martwicą; 10 dni w zakażeniu Clostridium difficile. W przypadku nawracających zakażeń C. difficile lekarz może zalecić schemat ze stopniowym zmniejszaniem dawki lub leczenie pulsacyjne. Doustnie u noworodków, niemowląt i dzieci poniżej 12 lat stosuje się 10 mg/kg mc. co 6 godzin, zazwyczaj przez 10 dni (maksymalna dawka dobowa to 2 g). U pacjentów z niewydolnością nerek, osób otyłych oraz u dzieci dawkowanie jest modyfikowane przez lekarza. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby dostosowanie dawki nie jest konieczne. W przypadku pominięcia dawki nie należy stosować dawki podwójnej w celu jej uzupełnienia.
Do jakiej grupy antybiotyków należy wankomycyna?
Wankomycyna należy do grupy antybiotyków glikopeptydowych. Jest aktywna wobec bakterii Gram-dodatnich, takich jak gronkowce, paciorkowce, enterokoki i Clostridium. Bakterie Gram-ujemne są na nią oporne. Obserwuje się narastającą oporność wśród enterokoków.
Czy Vancomycin-MIP wchodzi w interakcje z innymi lekami?
Tak, Vancomycin-MIP może wchodzić w interakcje z innymi produktami leczniczymi, co może zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Należy zachować szczególną ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków nefrotoksycznych (mogących uszkadzać nerki), takich jak piperacylina z tazobaktamem, antybiotyki aminoglikozydowe, amfoterycyna B oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), a także leków ototoksycznych (mogących uszkadzać słuch), takich jak antybiotyki aminoglikozydowe.
Jednoczesne podawanie wankomycyny z lekami stosowanymi do znieczulenia ogólnego może nasilać niektóre działania niepożądane, takie jak spadek ciśnienia tętniczego czy nasilone reakcje skórne. Ponadto wankomycyna może wzmacniać i wydłużać działanie leków zmniejszających napięcie mięśni, takich jak sukcynylcholina, stosowanych podczas zabiegów chirurgicznych.
Przed rozpoczęciem terapii należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, również tych dostępnych bez recepty. Wszelkie wątpliwości dotyczące możliwych interakcji należy omówić z lekarzem lub farmaceutą.
Jakie są specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności przy stosowaniu leku?
Stosowanie leku Vancomycin-MIP wymaga zachowania szczególnych środków ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia poważnych działań niepożądanych. Terapia wiąże się z możliwością wystąpienia ciężkich reakcji alergicznych, w tym wstrząsu anafilaktycznego. Należy zachować ostrożność u pacjentów z nadwrażliwością na teikoplaninę z powodu ryzyka alergii krzyżowej.
Lek może powodować uszkodzenie nerek (nefrotoksyczność), zwłaszcza u pacjentów z już istniejącymi zaburzeniami ich czynności. Z tego powodu konieczne jest regularne monitorowanie funkcji nerek za pomocą badań krwi i moczu. Istnieje również ryzyko uszkodzenia słuchu (ototoksyczność), które jest większe u osób starszych i pacjentów z wcześniejszymi problemami ze słuchem. W niektórych przypadkach lekarz może zlecić kontrolne badanie słuchu.
Zbyt szybka infuzja dożylna leku może wywołać charakterystyczną reakcję, znaną jako "zespół czerwonego człowieka", która objawia się zaczerwienieniem górnej części ciała. Wszelkie niepokojące objawy należy niezwłocznie zgłaszać lekarzowi.
Należy również pamiętać, że: długotrwałe stosowanie leku może prowadzić do rozwoju niewrażliwych drobnoustrojów (nadkażeń); u wcześniaków i niemowląt konieczne jest monitorowanie stężenia leku we krwi ze względu na niedojrzałość nerek; podanie leku do oka może prowadzić do ciężkich powikłań, w tym utraty wzroku. W leczeniu biegunki wywołanej przez C. difficile wankomycyna musi być podawana doustnie, a nie dożylnie.
Czy można stosować Vancomycin-MIP w ciąży i podczas karmienia piersią?
Stosowanie leku Vancomycin-MIP w okresie ciąży jest dopuszczalne jedynie w sytuacjach, gdy lekarz uzna, że korzyść terapeutyczna dla matki wyraźnie przeważa nad potencjalnym zagrożeniem dla płodu. W takich przypadkach, w celu osiągnięcia skutecznego stężenia leku, może być konieczne znaczne zwiększenie standardowych dawek.
Substancja czynna leku, wankomycyna, przenika do mleka ludzkiego. Ze względu na potencjalne ryzyko dla dziecka, zaleca się przerwanie karmienia piersią na cały czas trwania leczenia preparatem Vancomycin-MIP.
Decyzję o zastosowaniu leku u kobiety w ciąży lub karmiącej piersią zawsze podejmuje lekarz po dokładnej analizie stanu klinicznego. Należy poinformować lekarza o ciąży, jej planowaniu lub o karmieniu piersią.
Badania przeprowadzone na zwierzętach nie wykazały, aby lek powodował wady rozwojowe płodu.
Czy lek wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów?
Nie ma dostępnych informacji dotyczących wpływu leku Vancomycin-MIP na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. W związku z brakiem danych w tym zakresie, pacjenci powinni zachować ostrożność i indywidualnie ocenić swoje samopoczucie oraz sprawność psychomotoryczną w trakcie trwania terapii.
W przypadku wystąpienia jakichkolwiek działań niepożądanych, które mogłyby potencjalnie zaburzać koncentrację lub szybkość reakcji, należy powstrzymać się od wykonywania czynności wymagających szczególnej uwagi. Wszelkie wątpliwości dotyczące wpływu leczenia na codzienne funkcjonowanie należy omówić z lekarzem prowadzącym lub farmaceutą.
W przypadku przedawkowania należy niezwłocznie zwrócić się do lekarza. Nie jest znane specyficzne antidotum. Stosuje się leczenie objawowe, podtrzymujące prawidłową czynność nerek. Stężenie wankomycyny we krwi można skutecznie zmniejszyć za pomocą hemodializy z użyciem membran polisulfonowych, hemofiltracji lub hemoperfuzji.
Jak należy przechowywać lek Vancomycin-MIP?
Lek Vancomycin-MIP w postaci proszku należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C, chroniąc go jednocześnie od światła. Należy również zadbać o to, aby produkt był przechowywany w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Okres ważności nieotwartego produktu wynosi 2 lata.
Po przygotowaniu roztworu do infuzji zachowuje on trwałość przez 24 godziny, pod warunkiem przechowywania w lodówce (w temperaturze od 2°C do 8°C). Mimo to, zaleca się jego niezwłoczne wykorzystanie. Z kolei przygotowany roztwór doustny można przechowywać w tych samych warunkach chłodniczych przez 96 godzin. W celu uzyskania szczegółowych informacji należy zapoznać się z ulotką lub skonsultować z farmaceutą.
Refundacja leku Vancomycin-MIP
Lek Vancomycin-MIP nie jest refundowany. Pacjent ponosi 100% kosztów leku. Nie jest również objęty programami bezpłatnych leków dla seniorów (65+), kobiet w ciąży czy pacjentów do 18. roku życia.
Jakie są dostępne zamienniki dla Vancomycin-MIP?
Decyzję o możliwości zastosowania zamiennika dla leku Vancomycin-MIP może podjąć wyłącznie lekarz lub, w określonych przypadkach, farmaceuta. Preparaty uważane za zamienniki muszą zawierać tę samą substancję czynną, w tej samej dawce i postaci, a także posiadać te same wskazania do stosowania.
Samodzielna zamiana leku przepisanego przez lekarza na inny preparat jest niedopuszczalna i może prowadzić do niepowodzenia terapii lub wystąpienia nieoczekiwanych działań. W przypadku pytań dotyczących dostępności innych leków zawierających wankomycynę, należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą, który udzieli wyczerpujących informacji na ten temat.
Jakie są podstawowe informacje o preparacie Vancomycin-MIP (postać, opakowanie, producent)?
Vancomycin-MIP jest preparatem dostępnym w postaci proszku do sporządzania roztworu do infuzji lub roztworu doustnego. Forma dożylna (infuzja) stosowana jest w leczeniu zakażeń o ciężkim przebiegu i realizowana wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny w warunkach szpitalnych lub ambulatoryjnych. Forma doustna przeznaczona jest do stosowania wyłącznie w leczeniu rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego wywołanego przez Clostridium difficile.
Szczegółowe informacje dotyczące dostępnych wielkości opakowań oraz dane podmiotu odpowiedzialnego (producenta) znajdują się na opakowaniu zewnętrznym leku oraz w dołączonej do niego ulotce. W celu uzyskania pełnych danych na temat konkretnego opakowania preparatu należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.
Czy można pić alkohol podczas stosowania Vancomycin-MIP?
Kwestię spożywania alkoholu podczas leczenia lekiem Vancomycin-MIP należy zawsze omówić z lekarzem prowadzącym. Specjalista oceni bezpieczeństwo takiego połączenia, biorąc pod uwagę indywidualny stan zdrowia pacjenta oraz ryzyko ewentualnych powikłań.
Należy pamiętać, że jednoczesne stosowanie wankomycyny z innymi substancjami może zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Dotyczy to zwłaszcza leków, które mogą uszkadzać nerki (działanie nefrotoksyczne), takich jak antybiotyki aminoglikozydowe, piperacylina z tazobaktamem czy niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ).
Podobną ostrożność zaleca się w przypadku leków potencjalnie uszkadzających słuch (ototoksycznych), np. antybiotyków aminoglikozydowych. Połączenie z lekami znieczulającymi może z kolei nasilać spadek ciśnienia tętniczego i reakcje skórne. Z tego powodu kluczowe jest poinformowanie lekarza o wszystkich przyjmowanych preparatach.
Dostępność leku Vancomycin-MIP
Lek jest dostępny wyłącznie na receptę (Rx). Jest to produkt stosowany wyłącznie w lecznictwie zamkniętym (szpitalnym).
Najczęstsze pytania o Vancomycin-MIP (FAQ)
Aby przygotować roztwór do picia, należy rozpuścić zawartość fiolki w odpowiedniej ilości wody (fiolkę 500 mg w 10 ml wody, a fiolkę 1000 mg w 20 ml wody). W celu poprawy smaku można dodać do roztworu syrop. W razie wątpliwości dotyczących przygotowania leku należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.
Nie, leku Vancomycin-MIP nie wolno podawać domięśniowo. Taka droga podania stwarza ryzyko wystąpienia martwicy tkanek w miejscu wstrzyknięcia. Lek podaje się wyłącznie w infuzji dożylnej (kroplówce) lub doustnie, w zależności od zaleceń lekarza.
Jest to częste działanie niepożądane, które może wystąpić podczas infuzji wankomycyny, objawiające się nagłym zaczerwienieniem i przekrwieniem górnej części ciała. Może mu towarzyszyć spadek ciśnienia krwi, wysypka lub świąd. W przypadku zaobserwowania takich objawów należy niezwłocznie poinformować personel medyczny.
Wankomycyna podawana doustnie działa miejscowo w przewodzie pokarmowym i jest stosowana w leczeniu rzekomobłoniastego zapalenia jelit wywołanego przez Clostridium difficile. W przypadku innych, ogólnoustrojowych zakażeń (np. zapalenia płuc, zakażeń kości) lek musi być podany dożylnie, aby trafić do krwiobiegu i dotrzeć do miejsca infekcji. O drodze podania leku zawsze decyduje lekarz.
Opis ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem lub farmaceutą. Przed zastosowaniem leku zapoznaj się z ulotką dołączoną do opakowania.
