Wystawiamy recepty nierefundowane – 100 % płatne.
Maksymalnie 4 leki na jednej recepcie.
Wypełnij wywiad, opłać konsultację, kod do
Jest stosowany w leczeniu pacjentów z cukrzycą, którzy wymagają podawania insuliny.
| Dostępność | na receptę |
| Wskazania | leczenie pacjentów z cukrzycą, którzy wymagają stosowania insuliny |
| Postać | zawiesina do wstrzykiwań we wkładzie |
| Dawka | 100 j.m./ml |
| Substancja czynna | insulina ludzka (Insulinum humanum) |
| Ulotka do pobrania | Humulin N - ulotka |
Humulin N stosuje się w leczeniu pacjentów z cukrzycą, którzy wymagają insuliny dla utrzymania prawidłowego metabolizmu glukozy.
Humulin N należy do grupy insulin i analogów insuliny o pośrednim czasie działania (kod ATC: A10AC01). Zasadniczym działaniem insuliny jest regulowanie metabolizmu glukozy. Insuliny mają też działanie anaboliczne i antykataboliczne, różne w zależności od rodzaju tkanki.
Substancją czynną jest insulina ludzka otrzymywana metodą rekombinacji DNA z użyciem E. coli. Profil i czas działania insuliny zależą od wielkości dawki, miejsca wstrzyknięcia, temperatury ciała i aktywności fizycznej pacjenta, dlatego u każdego mogą się różnić.
Dawkę Humulinu N ustala lekarz zgodnie z indywidualnym zapotrzebowaniem pacjenta na insulinę.
Humulin N we wkładach podaje się wyłącznie podskórnie, za pomocą wstrzykiwacza insulinowego wielokrotnego użytku firmy Lilly. Wkłady nie mogą być używane z żadnym innym wstrzykiwaczem, ponieważ dokładność dawkowania z nim nie została ustalona. Humulinu N nie wolno podawać dożylnie.
Przed każdym wstrzyknięciem ustawia się 1 lub 2 jednostki i wciska mechanizm wstrzykiwacza przy igle skierowanej ku górze, aż z igły wypłynie kropla insuliny. Po wstrzyknięciu igłę pozostawia się w skórze przez pięć sekund, aby podać całą dawkę.
Wstrzyknięcie wykonuje się w górną część ramienia, udo, pośladek lub brzuch. Miejsca iniekcji należy zmieniać tak, aby nie używać tego samego miejsca częściej niż około raz w miesiącu, a odległość od poprzedniego wstrzyknięcia powinna wynosić co najmniej 1 cm, co zmniejsza ryzyko lipodystrofii i amyloidozy skórnej. Igła nie może wejść do naczynia krwionośnego, a po wstrzyknięciu miejsca iniekcji nie masuje się.
Przed użyciem wkład obraca się między dłońmi 10 razy, a następnie 10 razy odwraca o 180°, aż zawiesina będzie jednorodnie mętna lub mleczna. Wkładem nie wolno potrząsać, bo piana utrudnia odmierzenie dawki. Insuliny nie stosuje się, jeśli we wkładzie widoczne są grudki lub białe cząsteczki przylegające do dna lub ścianek, a szkło jest matowe.
Wkład może być używany tylko przez jedną osobę, nawet po zmianie igły, a igieł i wstrzykiwaczy nie wolno udostępniać innym. Konstrukcja wkładów uniemożliwia dodanie innej insuliny, a samego Humulinu N nie wolno mieszać z insulinami innych producentów ani pochodzenia zwierzęcego. Zużytych wkładów nie można napełniać ponownie.
Wiek nie jest przeciwwskazaniem do stosowania Humulinu N, ale ChPL nie podaje osobnych zaleceń dawkowania dla dzieci i młodzieży. Dawkę ustala lekarz indywidualnie.
Po pominięciu dawki lub zastosowaniu dawki mniejszej niż zalecana może wystąpić duże stężenie glukozy we krwi, dlatego należy je sprawdzić. Nie należy wstrzykiwać dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.
Przerwanie leczenia lub stosowanie nieodpowiednich dawek, zwłaszcza w cukrzycy insulinozależnej, może prowadzić do hiperglikemii i kwasicy ketonowej, które potencjalnie mogą być śmiertelne.
Hipoglikemia (małe stężenie glukozy we krwi) objawia się zwykle szybko. Pierwsze objawy to zmęczenie, apatia, stan splątania, nerwowość lub drżenie ciała, ból głowy, kołatanie i przyspieszone bicie serca, nudności, wymioty i zimne poty. Przy łagodnej hipoglikemii należy zjeść glukozę w tabletkach, cukier lub wypić słodki napój, a potem zjeść owoc, ciastka lub kanapkę i odpocząć. Jeśli stan się pogarsza, oddech staje się płytki, a skóra blada, trzeba natychmiast skontaktować się z lekarzem.
Hipoglikemia może wystąpić po zbyt dużej dawce insuliny, opuszczonym lub opóźnionym posiłku, zbyt intensywnym wysiłku, chorobie z biegunką lub wymiotami albo nasilających się zaburzeniach czynności nerek lub wątroby.
Hiperglikemia, czyli zbyt duże stężenie glukozy we krwi, oznacza niedobór insuliny. Przyczyną może być pominięcie insuliny, wstrzyknięcie mniejszej dawki niż zalecona, bardzo obfity posiłek albo gorączka, infekcja lub stres. Może prowadzić do cukrzycowej kwasicy ketonowej, której objawy rozwijają się powoli, w ciągu kilku godzin lub dni: senność, brak apetytu, zaczerwienienie twarzy, owocowy zapach z ust, pragnienie, nudności lub wymioty. Utrudniony oddech i przyspieszony puls wymagają natychmiastowej pomocy.
W czasie choroby, zwłaszcza z nudnościami lub wymiotami, zapotrzebowanie na insulinę może się zmienić, a chorzy na cukrzycę potrzebują insuliny także wtedy, gdy nie jedzą normalnych posiłków. Należy wykonać badanie moczu lub krwi i skontaktować się z lekarzem lub poradnią diabetologiczną. O planowanym wyjeździe za granicę trzeba powiedzieć lekarzowi, pielęgniarce lub farmaceucie, bo różnica stref czasowych może wymagać wstrzykiwań i posiłków o innej porze. Warto mieć przy sobie zapasowy wstrzykiwacz i wkład, kostki cukru oraz informację, że jest się chorym na cukrzycę.
Humulinu N nie wolno stosować podczas hipoglikemii. Przeciwwskazaniem jest także nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą, z wyjątkiem sytuacji, gdy jest to częścią programu odczulania.
Podczas stosowania Humulinu N zmianę typu, mocy, marki, pochodzenia lub metody produkcji insuliny należy przeprowadzać pod ścisłym nadzorem lekarza, ponieważ może wymagać modyfikacji dawki.
Objawy ostrzegawcze hipoglikemii mogą być mniej wyraźne lub nie pojawić się wcale po zmianie z insuliny zwierzęcej na ludzką, przy lepszej kontroli glikemii (np. w intensywnej insulinoterapii), w długotrwałej cukrzycy, neuropatii cukrzycowej oraz podczas przyjmowania niektórych leków, np. beta-adrenolityków. Niewyrównana hipoglikemia lub hiperglikemia może prowadzić do utraty przytomności, śpiączki lub zgonu.
Zapotrzebowanie na insulinę może się znacznie zmienić w chorobach nadnerczy, przysadki mózgowej i tarczycy oraz przy zaburzeniach czynności nerek lub wątroby. Może rosnąć podczas choroby lub zaburzeń emocjonalnych, a zmiany aktywności fizycznej lub diety mogą wymagać modyfikacji dawki.
W miejscach z lipodystrofią lub amyloidozą skórną wchłanianie insuliny może być opóźnione, a kontrola glikemii gorsza. Nagła zmiana miejsca wstrzyknięcia na obszar niedotknięty zmianami skutkowała hipoglikemią, dlatego po takiej zmianie zaleca się kontrolę stężenia glukozy we krwi.
U pacjentów leczonych jednocześnie insuliną i pioglitazonem zgłaszano niewydolność serca, szczególnie przy czynnikach jej ryzyka. W leczeniu skojarzonym należy obserwować objawy niewydolności serca, zwiększenie masy ciała i obrzęki. Przy nasileniu objawów ze strony układu krążenia należy przerwać stosowanie pioglitazonu.
Humulin N wchodzi w interakcje z lekami zmieniającymi metabolizm glukozy, dlatego możliwość jednoczesnego przyjmowania innych leków podczas stosowania insuliny należy skonsultować z lekarzem.
Zapotrzebowanie na insulinę może wzrosnąć pod wpływem glikokortykosteroidów, hormonów tarczycy, hormonu wzrostu, danazolu, β2-sympatykomimetyków (ritodryna, salbutamol, terbutalina) i tiazydów.
Zapotrzebowanie na insulinę może się zmniejszyć pod wpływem doustnych leków hipoglikemizujących, salicylanów (np. kwasu acetylosalicylowego), inhibitorów monoaminooksydazy, niektórych inhibitorów konwertazy angiotensyny (kaptopril, enalapril), antagonistów receptora angiotensyny II, nieselektywnych beta-adrenolityków i alkoholu. Analogi somatostatyny (oktreotyd, lanreotyd) mogą zmniejszać lub zwiększać zapotrzebowanie na insulinę.
Alkohol nasila działanie insuliny i zwiększa ryzyko hipoglikemii. Picie alkoholu trzeba omówić z lekarzem lub poradnią diabetologiczną, a po alkoholu częściej kontrolować stężenie glukozy.
Tak, insulina ludzka może być stosowana w ciąży, ale przez cały jej okres trzeba utrzymywać dobrą kontrolę glikemii. Zapotrzebowanie na insulinę zwykle zmniejsza się w pierwszym trymestrze, a wzrasta w drugim i trzecim. Pacjentka z cukrzycą, która zaszła w ciążę lub ją planuje, powinna powiadomić o tym lekarza prowadzącego.
U kobiet z cukrzycą karmiących piersią może być konieczna modyfikacja dawki insuliny i (lub) diety.
Tak, pośrednio: hipoglikemia może obniżać zdolność koncentracji i reagowania, co jest zagrożeniem np. podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Pacjenci powinni zachować ostrożność, aby uniknąć hipoglikemii za kierownicą. Dotyczy to zwłaszcza osób, które słabiej odczuwają wczesne objawy ostrzegawcze lub często mają hipoglikemię, u których należy rozważyć zasadność prowadzenia pojazdu.
Najczęstszym działaniem niepożądanym jest hipoglikemia. Jej częstość nie jest podawana, bo zależy też od diety i aktywności fizycznej.
Podczas leczenia insuliną zgłaszano też obrzęki, zwłaszcza gdy wcześniej niewystarczającą kontrolę metaboliczną poprawiono intensywną insulinoterapią. Podejrzewane działania niepożądane można zgłaszać przez system zgłoszeń Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych lub do podmiotu odpowiedzialnego.
Dla Humulinu N nie istnieje jednoznaczna definicja przedawkowania insuliny. Nadmierna aktywność insuliny w stosunku do spożytego pokarmu i wydatkowanej energii może wywołać hipoglikemię.
Ciężka hipoglikemia i śpiączka wymagają pilnej pomocy medycznej. Umiarkowanie nasiloną hipoglikemię wyrównuje się domięśniowym lub podskórnym podaniem glukagonu (podaje go osoba przeszkolona), a po poprawie stanu doustnym podaniem węglowodanów.
Gdy pacjent jest w śpiączce, podaje się domięśniowo lub podskórnie glukagon, a jeśli go brakuje lub pacjent nie reaguje, dożylnie roztwór glukozy, co robi personel medyczny. Jeśli po podaniu glukagonu nie ma poprawy, należy udać się do szpitala. Natychmiast po odzyskaniu świadomości pacjent powinien otrzymać posiłek. Hipoglikemia może wrócić po krótkotrwałej poprawie, więc może być konieczna dłuższa obserwacja i doustne podawanie węglowodanów.
Humulin N zawiera w 1 ml zawiesiny 100 j.m. insuliny ludzkiej, a jeden wkład 3 ml odpowiada 300 j.m. insuliny izofanowej. Substancje pomocnicze: m-krezol, glicerol, fenol, protaminy siarczan, disodu fosforan siedmiowodny, cynku tlenek, woda do wstrzykiwań oraz kwas solny i wodorotlenek sodu do ustalenia pH. Produkt zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę.
Opakowanie zawiera 5 wkładów po 3 ml, silikonowanych, ze szkła bezbarwnego.
Humulin N należy trzymać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci. Nieużywane wkłady przechowuje się w lodówce (2–8°C), nie zamraża i chroni przed nadmiernym ciepłem oraz bezpośrednim światłem słonecznym. Okres ważności nieużywanego wkładu to 3 lata.
Wkład umieszczony we wstrzykiwaczu przechowuje się w temperaturze poniżej 30°C, nie w lodówce, i używa do 28 dni. Wstrzykiwacza z wkładem nie należy przechowywać z zamocowaną igłą.
Zamiennik to produkt leczniczy z tą samą substancją czynną, w tej samej dawce i o tej samej postaci. W Rejestrze Produktów Leczniczych (stan na 18 listopada 2026 r.) takie same substancja, moc i postać występują m.in. w preparatach: Gensulin N, Insulatard Penfill, Polhumin N. Wkłady różnych producentów pasują tylko do ich własnych wstrzykiwaczy, a zmiana insuliny wymaga nadzoru lekarza i ścisłej kontroli glikemii.
Podmiotem odpowiedzialnym posiadającym pozwolenie na dopuszczenie do obrotu jest Eli Lilly Nederland B.V. (Rejestr Produktów Leczniczych, stan na 18 listopada 2026 r.).
Lek znajduje się w wykazie leków refundowanych Ministerstwa Zdrowia (obwieszczenie obowiązujące od 1 października 2026). Refundacja obejmuje leczenie cukrzycy. Urzędowe ceny detaliczne, limity finansowania i dopłaty pacjenta:
| Preparat | Opakowanie | Cena detaliczna | Poziom odpłatności | Limit finansowania | Dopłata pacjenta |
|---|---|---|---|---|---|
| Humulin N, zawiesina do wstrzykiwań, 100 j.m./ml | 5 wkładów po 3 ml | 101,11 zł | ryczałt | 101,11 zł | 4,00 zł |
Dopłata pacjenta dotyczy zakupu na receptę we wskazaniu objętym refundacją; ostateczną kwotę poda apteka przy realizacji recepty.
Leczenie insuliną rozpoczyna i ustala lekarz prowadzący, najczęściej diabetolog. Kontynuację leczenia można uzyskać przez e-recepta.net:
O wystawieniu recepty decyduje lekarz na podstawie oceny stanu zdrowia.
Opis ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem lub farmaceutą. Przed zastosowaniem leku zapoznaj się z ulotką dołączoną do opakowania.