Wystawiamy recepty nierefundowane – 100 % płatne.
Maksymalnie 4 leki na jednej recepcie.
Wypełnij wywiad, opłać konsultację, kod do
Jest stosowany w leczeniu rzadkich chorób, takich jak napadowa nocna hemoglobinuria, atypowy zespół hemolityczno-mocznicowy, uogólniona miastenia oraz choroba ze spektrum zapalenia nerwów wzrokowych i rdzenia kręgowego. Działanie leku polega na blokowaniu części układu odpornościowego (układu dopełniacza), aby zapobiec niszczeniu przez organizm własnych komórek.
| Dostępność | na receptę |
| Wskazania | napadowa nocna hemoglobinuria (pnh) u pacjentów dorosłych oraz dzieci i młodzieży o masie ciała 10 kg lub większej; atypowy zespół hemolityczno-mocznicowy (ahus) u pacjentów dorosłych oraz dzieci i młodzieży o masie ciała co najmniej 10 kg; uogólniona miastenia (gmg) jako terapia dodatkowa u dorosłych pacjentów z przeciwciałami przeciw receptorowi acetylocholiny (achr) |
| Postać | Koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji |
| Dawka | 1100 mg/11 ml, 300 mg/3 ml |
| Substancja czynna | rawulizumab |
| Ulotka do pobrania | Ultomiris - ulotka |
Lek Ultomiris to preparat w postaci koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, którego substancją czynną jest rawulizumab. Jest to główny składnik odpowiedzialny za działanie farmakologiczne produktu leczniczego.
Substancje pomocnicze o znanym działaniu to sód oraz polisorbat 80. Lek zawiera sód, co należy wziąć pod uwagę u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie. Polisorbat 80 może powodować reakcje alergiczne.
Stosowanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na rawulizumab lub którąkolwiek z substancji pomocniczych wchodzących w skład preparatu. Leku nie wolno również podawać osobom z niewyleczonym zakażeniem Neisseria meningitidis w momencie rozpoczęcia leczenia.
W celu uzyskania szczegółowych informacji na temat składu i przeciwwskazań należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.
Ultomiris jest lekiem klasyfikowanym jako przeciwciało monoklonalne. Jego mechanizm działania polega na swoistym wiązaniu się z białkiem C5 układu dopełniacza, który jest częścią układu odpornościowego.
Poprzez blokowanie białka C5, lek zapobiega jego rozkładowi na składniki C5a (prozapalną anafilatoksynę) i C5b. W ten sposób Ultomiris zapobiega tworzeniu się końcowego kompleksu atakującego błonę (MAC, C5b-9), który jest odpowiedzialny za niszczenie komórek — na przykład czerwonych krwinek w PNH lub uszkodzenie tkanek w aHUS, gMG i NMOSD. Rawulizumab nie wpływa na wcześniejsze etapy aktywacji dopełniacza, które są istotne dla zwalczania drobnoustrojów.
Dokładne informacje na temat mechanizmu działania leku można uzyskać od lekarza prowadzącego.
Lek Ultomiris jest wskazany w leczeniu następujących schorzeń:
Ostateczną decyzję o kwalifikacji pacjenta do leczenia i zastosowaniu leku Ultomiris zawsze podejmuje lekarz specjalista, po dokładnej analizie stanu zdrowia pacjenta. Wszelkie pytania dotyczące wskazań należy kierować do lekarza.
Leku Ultomiris nie należy stosować w przypadku stwierdzonej nadwrażliwości na substancję czynną, rawulizumab, lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych wchodzących w skład preparatu. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest również niewyleczone zakażenie Neisseria meningitidis w momencie rozpoczęcia leczenia.
Terapia nie powinna być rozpoczynana u pacjentów, którzy nie zostali zaszczepieni przeciwko zakażeniom meningokokowym, chyba że otrzymują profilaktycznie antybiotyki przez 2 tygodnie po zaszczepieniu.
Przed rozpoczęciem leczenia kluczowe jest poinformowanie lekarza prowadzącego o wszystkich aktualnych i przebytych schorzeniach, w tym o wszelkich infekcjach. Pozwoli to na kompleksową ocenę bezpieczeństwa i podjęcie decyzji o możliwości wdrożenia terapii. Wszelkie wątpliwości należy omówić z lekarzem.
Podczas terapii lekiem Ultomiris należy zachować szczególną ostrożność ze względu na podwyższone ryzyko wystąpienia ciężkich zakażeń, w tym zagrażających życiu zakażeń meningokokowych (Neisseria meningitidis), w tym posocznicy i zapalenia mózgu. Z tego powodu pacjenci powinni zostać zaszczepieni przeciwko meningokokom przed rozpoczęciem leczenia; jeśli leczenie musi zostać wdrożone wcześniej, dopuszczalne jest jego rozpoczęcie bez uprzedniego szczepienia pod warunkiem stosowania profilaktyki antybiotykowej przez 2 tygodnie po zaszczepieniu. Terapia musi być prowadzona pod ścisłym nadzorem lekarza z doświadczeniem w leczeniu schorzeń, w których stosuje się ten lek.
U dzieci i młodzieży (poniżej 18 lat) konieczne jest ponadto szczepienie przeciwko Haemophilus influenzae i pneumokokom.
Pacjent powinien być świadomy objawów, które mogą wskazywać na rozwijające się zakażenie meningokokowe. Należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem w przypadku pojawienia się takich symptomów jak ból głowy z nudnościami/wymiotami, gorączka, sztywność karku, wysypka, dezorientacja czy nadwrażliwość na światło.
W trakcie całego okresu leczenia pacjent otrzymuje od lekarza „Kartę dla pacjenta" z opisem objawów zakażenia meningokokowego, którą powinien mieć zawsze przy sobie.
Przerwanie leczenia może spowodować nawrót objawów choroby (PNH, aHUS, gMG, NMOSD) w nasilonej formie. Decyzja o przerwaniu leczenia musi być skonsultowana z lekarzem, a pacjent będzie wymagał ścisłej obserwacji.
Lek Ultomiris podawany jest w postaci wlewu dożylnego (infuzji, potocznie kroplówki). Procedura ta jest przeprowadzana wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny w warunkach szpitalnych lub w specjalistycznej placówce medycznej. Przed podaniem koncentrat jest rozcieńczany roztworem chlorku sodu 0,9% do końcowego stężenia 50 mg/ml i podawany przez filtr 0,2 µm.
Czas trwania infuzji zależy od dawki i masy ciała pacjenta i wynosi zazwyczaj od 25 do 75 minut.
W trakcie podawania infuzji oraz przez pewien czas po jej zakończeniu pacjent jest monitorowany przez personel medyczny. Obserwacja ma na celu wczesne wykrycie ewentualnych reakcji na lek i zapewnienie pacjentowi pełnego bezpieczeństwa. Wszelkie pytania dotyczące sposobu podania leku należy kierować do lekarza lub pielęgniarki.
Zalecane dawkowanie leku Ultomiris jest ustalane indywidualnie przez lekarza prowadzącego, a wielkość dawki zależy bezpośrednio od masy ciała pacjenta.
U dorosłych pacjentów leczenie obejmuje podanie dawki nasycającej, a następnie dawek podtrzymujących podawanych co 8 tygodni. Przykładowe dawkowanie:
U dzieci i młodzieży dawkowanie również zależy od masy ciała. Przy masie ciała 10–20 kg dawka nasycająca i podtrzymująca wynosi 600 mg co 4 tygodnie. Przy masie 20–40 kg dawki są wyższe i podawane co 8 tygodni. Bezpieczeństwo i skuteczność u dzieci o masie poniżej 10 kg nie zostały określone.
U pacjentów w wieku 65 lat i powyżej nie jest wymagane dostosowanie dawki.
Ostateczny i szczegółowy harmonogram leczenia jest zawsze określany przez lekarza i należy go ściśle przestrzegać.
W przypadku pominięcia zaplanowanej dawki leku Ultomiris należy natychmiast skontaktować się z lekarzem prowadzącym w celu ustalenia nowego, dogodnego terminu podania.
Pod żadnym pozorem nie należy samodzielnie modyfikować ustalonego schematu leczenia. Regularne przyjmowanie leku zgodnie z ustalonym harmonogramem jest kluczowe dla utrzymania jego pełnej skuteczności. Dlatego każda nieplanowana zmiana wymaga konsultacji i decyzji lekarza.
Podczas terapii lekiem Ultomiris mogą wystąpić działania niepożądane.
Bardzo często (u więcej niż 1 na 10 pacjentów): ból głowy, zawroty głowy, biegunka, nudności, ból brzucha, gorączka, zmęczenie, zakażenie górnych dróg oddechowych, przeziębienie (zapalenie nosa i gardła), ból pleców, ból stawów, zakażenie dróg moczowych.
Często (u 1–10 na 100 pacjentów): wymioty, niestrawność, pokrzywka, wysypka, świąd, ból mięśni, kurcze mięśni, choroba grypopodobna, dreszcze, osłabienie, reakcja związana z infuzją, reakcja alergiczna (nadwrażliwość).
Niezbyt często (u 1–10 na 1000 pacjentów): zakażenie meningokokowe (w tym posocznica i zapalenie mózgu), ciężka reakcja alergiczna powodująca trudności w oddychaniu lub zawroty głowy (reakcja anafilaktyczna), rozsiane zakażenie gonokokowe.
Każdy niepokojący lub nasilający się objaw wymaga pilnej konsultacji medycznej. W przypadku zaobserwowania jakichkolwiek symptomów niewymienionych powyżej, należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.
Lek Ultomiris może wchodzić w interakcje z innymi produktami leczniczymi, dlatego przed rozpoczęciem terapii należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych preparatach. Dotyczy to zarówno leków wydawanych na receptę, jak i tych dostępnych bez recepty, a także suplementów diety i preparatów ziołowych.
Rawulizumab może zmniejszać spodziewane efekty farmakodynamiczne rytuksymabu. Długotrwałe leczenie dożylnym preparatem immunoglobulin (IVIg) może zmniejszać stężenie rawulizumabu w surowicy. Wymiana osocza (PE) oraz plazmafereza (PP) również zmniejszają stężenie rawulizumabu w surowicy, co może wymagać podania dawki uzupełniającej.
Ostateczną decyzję o możliwości jednoczesnego stosowania różnych leków podejmuje lekarz prowadzący. Na podstawie zebranych informacji oceni on potencjalne ryzyko wystąpienia interakcji i w razie potrzeby odpowiednio dostosuje schemat leczenia.
Ciąża: Lek nie jest zalecany do stosowania w okresie ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie leczenia oraz przez 8 miesięcy po jego zakończeniu.
Karmienie piersią: Należy przerwać karmienie piersią podczas leczenia rawulizumabem i przez 8 miesięcy po zakończeniu leczenia.
Pacjentka powinna poinformować lekarza, jeśli jest w ciąży, przypuszcza, że może być w ciąży, planuje mieć dziecko lub karmi piersią. Decyzja o włączeniu leku do terapii w takich przypadkach jest podejmowana indywidualnie. Na podstawie dostępnych danych klinicznych lekarz oceni potencjalne korzyści i ryzyko związane z leczeniem dla matki oraz dla dziecka.
Lek Ultomiris nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Niemniej zawroty głowy są bardzo częstym działaniem niepożądanym terapii. Jeśli u pacjenta wystąpią tego rodzaju dolegliwości lub inne objawy mogące wpływać na sprawność psychomotoryczną, należy zachować ostrożność i skonsultować się z lekarzem przed prowadzeniem pojazdu lub obsługą maszyn.
Nie są znane specyficzne objawy przedawkowania leku Ultomiris. W przypadku podejrzenia, że przypadkowo podana została wyższa dawka niż zalecana, należy natychmiast przerwać infuzję i skontaktować się z lekarzem. Pacjent będzie ściśle monitorowany pod kątem objawów działań niepożądanych i w razie potrzeby zostanie wdrożone odpowiednie leczenie objawowe.
Dawka jest precyzyjnie obliczana przez personel medyczny na podstawie masy ciała pacjenta, a lek podawany jest wyłącznie w kontrolowanych warunkach klinicznych.
Lek Ultomiris jest preparatem przeznaczonym do stosowania wyłącznie w warunkach szpitalnych lub innych placówkach medycznych — za prawidłowe warunki przechowywania odpowiada personel medyczny placówki.
Koncentrat musi być przechowywany w lodówce, w temperaturze 2°C–8°C, w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Preparatu nie wolno zamrażać. Okres ważności produktu wynosi 18 miesięcy.
Po rozcieńczeniu lek należy zużyć natychmiast lub w ciągu 24 godzin (przechowywanie w lodówce 2°C–8°C) albo w ciągu 4 godzin (przechowywanie w temperaturze pokojowej).
Ultomiris występuje w postaci farmaceutycznej koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji. Przed podaniem personel medyczny rozcieńcza zawartość fiolki, uzyskując roztwór przeznaczony do wlewu dożylnego.
Lek dostępny jest w dwóch mocach:
Po rozcieńczeniu końcowe stężenie roztworu do infuzji wynosi 50 mg/ml. Ostateczną dawkę i objętość wlewu ustala lekarz na podstawie masy ciała pacjenta.
Opakowanie jednostkowe leku Ultomiris zawiera jedną fiolkę z koncentratem do sporządzania roztworu do infuzji. Lek w fiolce ma postać przejrzystego roztworu, bezbarwnego do żółtawego. Przed podaniem personel medyczny odpowiednio przygotowuje lek, rozcieńczając koncentrat.
Do każdego opakowania tekturowego dołączona jest ulotka dla pacjenta zawierająca wszystkie niezbędne informacje dotyczące leku, jego stosowania oraz środków ostrożności. Należy zapoznać się z jej treścią przed rozpoczęciem leczenia.
Podmiotem odpowiedzialnym za dopuszczenie leku Ultomiris do obrotu jest Alexion Europe SAS, Francja.
Wytwórcami leku są: Alexion Pharma International Operations Limited (Irlandia), Almac Pharma Services (Ireland) Limited (Irlandia) oraz Almac Pharma Services Limited (Wielka Brytania).
Lek Ultomiris jest stosowany w ramach programów lekowych, co oznacza, że jego koszt jest finansowany ze środków publicznych dla pacjentów spełniających określone kryteria medyczne. Lek nie jest dostępny w aptekach do sprzedaży detalicznej.
Dostępność leku oraz szczegółowe zasady odpłatności zależą od aktualnie obowiązujących przepisów i obwieszczeń Ministra Zdrowia. Aby uzyskać precyzyjne i aktualne informacje na temat możliwości leczenia w ramach programu lekowego oraz warunków refundacji, należy skontaktować się z lekarzem prowadzącym lub odpowiednim oddziałem Narodowego Funduszu Zdrowia (NFZ).
Ulotka leku Ultomiris nie zawiera szczegółowych informacji dotyczących interakcji z alkoholem. W razie wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą przed spożyciem alkoholu w trakcie terapii.
Niezależnie od powyższego, terapia wiąże się ze zwiększonym ryzykiem ciężkich zakażeń. Wszelkie substancje lub procedury mogące wpływać na układ odpornościowy lub na skuteczność leczenia należy omówić z lekarzem prowadzącym.
Decyzję o wyborze konkretnej terapii, jej ewentualnej zmianie lub zastosowaniu alternatywnych metod leczenia zawsze podejmuje lekarz specjalista, biorąc pod uwagę indywidualny stan zdrowia pacjenta. Wszelkie pytania dotyczące opcji terapeutycznych należy kierować do lekarza prowadzącego.
Lek Ultomiris jest stosowany w ściśle określonych, rzadkich schorzeniach: napadowej nocnej hemoglobinurii (PNH), atypowym zespole hemolityczno-mocznicowym (aHUS), uogólnionej miastenii (gMG) oraz chorobie ze spektrum zapalenia nerwów wzrokowych i rdzenia kręgowego (NMOSD).
Lek jest wydawany na receptę do zastrzeżonego stosowania.
Opis ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem lub farmaceutą. Przed zastosowaniem leku zapoznaj się z ulotką dołączoną do opakowania.