Wystawiamy recepty nierefundowane – 100 % płatne.
Maksymalnie 4 leki na jednej recepcie.
Wypełnij wywiad, opłać konsultację, kod do
Stosuje się go w leczeniu zakażeń wirusowych skóry i błon śluzowych, takich jak opryszczka, ospa wietrzna i półpasiec, a także wspomagająco u osób z obniżoną odpornością. Substancja czynna leku hamuje namnażanie wirusów i pobudza działanie układu odpornościowego.
| Dostępność | na receptę |
| Wskazania | zakażenia skóry i błon śluzowych wywołane wirusami herpes simplex typu i (opryszczka wargowa) lub typu ii (opryszczka okolicy narządów płciowych) oraz wirusem herpes varicella-zoster (ospa wietrzna, półpasiec); inne zakażenia o etiologii wirusowej (np. podostre stwardniające zapalenie mózgu); wspomagająco u osób o obniżonej odporności |
| Postać | tabletki |
| Dawka | 500 mg |
| Substancja czynna | Inosinum pranobexum (inozyny pranobeks) |
| Ulotka do pobrania | Isoprinosine - ulotka |
Isoprinosine zawiera inozyny pranobeks, substancję o działaniu przeciwwirusowym i pobudzającym czynność układu odpornościowego. Lek jest wydawany na receptę i stosuje się go w:
Substancją czynną jest inozyny pranobeks w dawce 500 mg w jednej tabletce. Substancje pomocnicze o znanym działaniu to mannitol (67 mg w tabletce), który może wywoływać lekkie działanie przeczyszczające, oraz śladowe ilości skrobi pszenicznej (gluten). Ze względu na śladowe ilości glutenu uważa się, że lek może być bezpiecznie stosowany u osób z celiakią, ale nie powinni go stosować pacjenci z alergią na pszenicę inną niż celiakia.
Substancja czynna jest kompleksem inozyny oraz 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3. Pozostałe substancje pomocnicze to powidon i magnezu stearynian.
Inozyny pranobeks to syntetyczna pochodna puryny o działaniu immunostymulującym i przeciwwirusowym. W badaniach klinicznych normalizuje niedostateczne lub wadliwe mechanizmy odporności komórkowej, wywołując odpowiedź typu Th1, co prowadzi do dojrzewania i różnicowania limfocytów T. Reguluje też cytotoksyczność limfocytów T i komórek NK oraz funkcję limfocytów supresorowych CD8+ i pomocniczych CD4+, zwiększa poziom IgG, a w badaniach in vitro nasila wytwarzanie cytokin IL-1 i IL-2.
Lek nasila również chemotaksję i fagocytozę neutrofili, monocytów i makrofagów. W badaniach in vivo stwierdzono hamowanie syntezy wirusowego RNA; udział poszczególnych mechanizmów wymaga dalszych badań.
Leku nie należy stosować:
Lek może wywoływać przemijające zwiększenie stężenia kwasu moczowego w surowicy i w moczu. Dlatego z ostrożnością stosuje się go u pacjentów, u których w wywiadzie występowały dna moczanowa, hiperurykemia lub kamica moczowa, oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek; w trakcie leczenia należy u nich ściśle kontrolować stężenie kwasu moczowego.
Przy leczeniu długotrwałym (3 miesiące lub dłużej) lekarz zaleci regularne badania kontrolne: stężenie kwasu moczowego w surowicy i w moczu, czynność wątroby, morfologię krwi oraz parametry czynności nerek. W długotrwałej terapii mogą tworzyć się kamienie nerkowe.
Możliwe są ciężkie reakcje nadwrażliwości (pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja). W razie objawów reakcji alergicznej (wysypka, świąd, trudności w oddychaniu, obrzęk twarzy, warg, gardła lub języka) należy natychmiast przerwać leczenie i skontaktować się z lekarzem.
Tak. Lekarza trzeba poinformować o wszystkich stosowanych lekach, a zwłaszcza o:
Nie należy stosować leku w ciąży ani w okresie karmienia piersią, chyba że lekarz uzna, że korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko. Wpływ inozyny na rozwój płodu nie był badany u ludzi i nie wiadomo, czy przenika ona do mleka matki.
Lek przyjmuje się wyłącznie doustnie, popijając odpowiednią ilością płynu. Dawka zależy od masy ciała i nasilenia choroby: zalecane jest 50 mg na kg masy ciała na dobę, w równych dawkach pojedynczych podawanych kilka razy na dobę. Dotyczy to dorosłych (także w podeszłym wieku) oraz dzieci powyżej 1. roku życia.
U dorosłych zazwyczaj oznacza to 6 tabletek (3 g) na dobę, czyli po 2 tabletki 3 razy dziennie. Maksymalna dawka dobowa to 8 tabletek (4 g), czyli po 2 tabletki 4 razy dziennie. W ostrej fazie podostrego stwardniającego zapalenia mózgu lekarz może zwiększyć dawkę do 100 mg na kg masy ciała na dobę (maksymalnie 4 g na dobę), podawaną w równych dawkach co 4 godziny.
Czas leczenia ustala indywidualnie lekarz, zależnie od reakcji pacjenta; zwykle wynosi od 5 do 14 dni. Po ustąpieniu objawów lek stosuje się zazwyczaj jeszcze przez 1 do 2 dni.
Pominiętą dawkę należy przyjąć niezwłocznie po przypomnieniu sobie, chyba że zbliża się pora następnej. Nie wolno stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej.
Przedwczesne przerwanie leczenia może sprawić, że oczekiwane działanie lecznicze nie zostanie osiągnięte lub objawy choroby nasilą się. Przed decyzją o zaprzestaniu stosowania należy skonsultować się z lekarzem.
Isoprinosine to podłużne tabletki w kolorze białym lub zbliżonym do białego, bez zapachu lub o nieznacznym zapachu aminy, z linią podziału po jednej stronie, która ułatwia połknięcie tabletki. Są pakowane w blistry Al/PVC/PVDC po 10 tabletek, w tekturowych pudełkach po 10, 20 lub 50 tabletek (1, 2 lub 5 blistrów); nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
Mogą wystąpić działania niepożądane, choć nie u każdego pacjenta.
Bardzo często (częściej niż u 1 na 10 pacjentów) występuje przemijające zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi lub w moczu.
Często (u 1 do 10 na 100 pacjentów) występują: nudności, wymioty, dyskomfort w nadbrzuszu, bóle głowy, zawroty głowy, zmęczenie, złe samopoczucie, bóle stawów, wysypka i świąd skóry oraz zmiany w wynikach badań: zwiększenie aktywności aminotransferaz i fosfatazy zasadowej oraz zwiększenie stężenia mocznika we krwi.
Niezbyt często (u 1 do 10 na 1000 pacjentów) występują: biegunka, zaparcie, senność, bezsenność, nerwowość i zwiększona objętość moczu (wielomocz).
Z nieznaną częstością (nie może być określona na podstawie dostępnych danych) zgłaszano: ból w nadbrzuszu, zawroty głowy, rumień oraz reakcje alergiczne, w tym nadwrażliwość, pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy (twarzy, warg, powiek lub gardła) i reakcję anafilaktyczną. Działania niepożądane, także niewymienione w ulotce, można zgłaszać lekarzowi, farmaceucie lub podmiotowi odpowiedzialnemu.
Lek nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Lek należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C, w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Okres ważności wynosi 5 lat. Nie wolno stosować leku po upływie terminu ważności z opakowania, który oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.
Dotychczas nie notowano przypadków przedawkowania. Na podstawie badań toksyczności u zwierząt mało prawdopodobne jest wystąpienie ciężkich działań niepożądanych innych niż wyraźne zwiększenie stężenia kwasu moczowego. W razie przyjęcia większej niż zalecana dawki należy natychmiast skontaktować się z lekarzem; przedawkowanie leczy się objawowo, stosując środki wspomagające czynności życiowe.
Opis ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem lub farmaceutą. Przed zastosowaniem leku zapoznaj się z ulotką dołączoną do opakowania.