Wystawiamy recepty nierefundowane – 100 % płatne.
Maksymalnie 4 leki na jednej recepcie.
Wypełnij wywiad, opłać konsultację, kod do
Stosowany jest w leczeniu pacjentów z cukrzycą, którzy wymagają insuliny w celu utrzymania prawidłowego metabolizmu glukozy. Jego działanie polega na regulowaniu poziomu cukru w organizmie.
| Dostępność | na receptę |
| Wskazania | leczenie pacjentów z cukrzycą, którzy wymagają stosowania insuliny w celu utrzymania prawidłowego metabolizmu glukozy |
| Postać | Zawiesina do wstrzykiwań |
| Dawka | 100 j.m./ml |
| Substancja czynna | Insulinum humanum (insulina ludzka, otrzymywana metodą rekombinacji DNA) |
| Ulotka do pobrania | Gensulin M30 (30/70) - ulotka |
Lek Gensulin M30 stosuje się w leczeniu pacjentów z cukrzycą, którzy wymagają podawania insuliny w celu utrzymania prawidłowego metabolizmu glukozy. Przyczyną cukrzycy jest niezdolność trzustki do wytwarzania insuliny w ilościach umożliwiających kontrolę stężenia glukozy we krwi, a lek służy do długotrwałego kontrolowania tego stężenia.
Lekarz może zalecić stosowanie leku Gensulin M30 razem z insuliną o dłuższym czasie działania. Insuliny nie należy zmieniać bez zalecenia lekarza.
1 ml zawiesiny zawiera 100 j.m. dwufazowej insuliny ludzkiej, którą tworzy 30% insuliny rozpuszczalnej i 70% insuliny izofanowej. Fiolka zawiera 10 ml (1000 j.m.), a wkład 3 ml (300 j.m.).
Substancje pomocnicze to: protaminy siarczan, metakrezol, fenol, glicerol, cynku tlenek, disodu fosforan dwunastowodny, kwas solny, sodu wodorotlenek i woda do wstrzykiwań. Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, czyli uznaje się go za „wolny od sodu”.
Zasadniczym działaniem insuliny jest regulowanie metabolizmu glukozy. Gensulin M30 jest mieszaniną insuliny o pośrednim czasie działania i insuliny szybkodziałającej, a czas działania został wydłużony przez dodatek protaminy siarczanu w zawiesinie.
Insulina ma też działanie anaboliczne (budujące) i antykataboliczne (hamujące rozpad), zależne od rodzaju tkanki. W tkance mięśniowej nasila syntezę glikogenu, kwasów tłuszczowych, glicerolu i białek oraz zwiększa wychwyt aminokwasów. Jednocześnie zmniejsza intensywność glikogenolizy (rozpadu glikogenu), glukoneogenezy (wytwarzania glukozy), ketogenezy (produkcji ciał ketonowych), lipolizy (rozpadu tłuszczów) i katabolizmu białek.
Przebieg działania różni się między pacjentami i zależy od wielkości dawki, miejsca wstrzyknięcia, temperatury ciała oraz aktywności fizycznej.
Leku nie wolno stosować, jeśli występują objawy wskazujące na hipoglikemię (małe stężenie glukozy we krwi). Przeciwwskazaniem jest także nadwrażliwość (uczulenie) na insulinę ludzką lub na którykolwiek z pozostałych składników leku, chyba że jest to częścią programu odczulania.
Zmianę typu, marki, mocy, pochodzenia lub metody produkcji insuliny należy przeprowadzać pod ścisłym nadzorem lekarza, ponieważ może to wymagać zmiany dawki. Przy przejściu z insuliny zwierzęcej na ludzką dawkę zmienia się przy pierwszym podaniu lub w ciągu pierwszych tygodni albo miesięcy. U części pacjentów po takiej zmianie wczesne objawy ostrzegawcze hipoglikemii (niedocukrzenia) bywają słabiej zaznaczone lub inne niż dotychczas.
Objawy ostrzegawcze hipoglikemii mogą być też słabsze lub nie pojawić się przy lepszej kontroli glikemii (np. w intensywnej insulinoterapii), przy długotrwałej cukrzycy, neuropatii cukrzycowej oraz przy niektórych lekach, np. β-adrenolitykach. Niewyrównana hipoglikemia lub hiperglikemia może prowadzić do utraty przytomności, śpiączki lub zgonu.
Zapotrzebowanie na insulinę może się znacznie zmieniać w chorobach trzustki, nadnerczy, przysadki mózgowej lub tarczycy, a także przy zaburzeniach czynności nerek lub wątroby. Może rosnąć podczas choroby i zaburzeń emocjonalnych, a zmiana aktywności fizycznej lub sposobu odżywiania może wymagać modyfikacji dawki.
Miejsca wstrzyknięcia należy zmieniać tak, aby to samo miejsce nie było używane częściej niż około raz w miesiącu. Zmniejsza to ryzyko lipodystrofii i amyloidozy skórnej, w których wchłanianie insuliny może być opóźnione, a kontrola glikemii gorsza. Nagła zmiana miejsca na obszar bez zmian skórnych skutkowała hipoglikemią, dlatego po takiej zmianie zaleca się kontrolę stężenia glukozy we krwi i można rozważyć dostosowanie dawki leków przeciwcukrzycowych.
U pacjentów leczonych jednocześnie insuliną i pioglitazonem zgłaszano niewydolność serca, szczególnie przy czynnikach ryzyka tej choroby. W takim leczeniu skojarzonym należy obserwować objawy niewydolności serca, zwiększenie masy ciała i obrzęki, a przy nasileniu objawów ze strony układu krążenia przerwać stosowanie pioglitazonu. Zadyszka, nagłe zwiększenie masy ciała lub miejscowy obrzęk to powód do jak najszybszego kontaktu z lekarzem.
Gensulin M30 w fiolkach podaje się we wstrzyknięciach podskórnych w górną część ramienia, udo, pośladki lub brzuch. Wstrzyknięcie w brzuch powoduje szybsze wchłanianie niż w inne miejsca. Wstrzyknięcia domięśniowe nie są zalecane, choć w wyjątkowych przypadkach są możliwe. Leku w fiolkach w żadnym przypadku nie wolno podawać dożylnie. Wkłady 3 ml przeznaczone są wyłącznie do wstrzyknięć podskórnych za pomocą wstrzykiwacza wielokrotnego użytku, przeznaczonego do wkładów (wstrzykiwacze insulinowe firmy Bioton), zgodnie z instrukcją wytwórcy wstrzykiwacza.
Przed użyciem zawiesinę należy zmieszać: fiolkę lub wkład obrócić 10 razy między dłońmi, a następnie 10 razy odwrócić o 180°, powtarzając to do wymieszania składników. Nie wolno potrząsać, bo powstająca piana utrudnia odmierzenie dawki. Wkłady zawierają szklany koralik ułatwiający mieszanie, a zawiesinę można mieszać bez wyjmowania wkładu ze wstrzykiwacza. Jeśli insulina była w lodówce, kilkanaście minut przed podaniem należy wyjąć fiolkę lub wkład w celu ogrzania do temperatury pokojowej.
Z fiolki insulinę pobiera się specjalną strzykawką z oznaczeniem stężenia insuliny, wyskalowaną odpowiednio do stężenia leku. Po przetarciu korka alkoholem wstrzykuje się do fiolki powietrze w objętości równej dawce, odwraca fiolkę, nabiera insulinę i usuwa pęcherzyki powietrza. Igłę wkłuwa się prosto w fałd skóry (kąt 90°), tłok wciska do końca w czasie poniżej 5 sekund, a po wyjęciu igły miejsce przyciska się wacikiem przez kilka sekund bez pocierania. Należy uważać, aby nie wprowadzić igły do naczynia krwionośnego. Kolejne miejsce wstrzyknięcia powinno być oddalone od poprzedniego o co najmniej 1-2 cm.
Zużytych igieł nie należy używać ponownie ani się nimi dzielić, a każdy wkład może być używany tylko przez jedną osobę. Zużytych wkładów nie można ponownie napełniać.
Dawkowanie ustala lekarz zgodnie z indywidualnym zapotrzebowaniem pacjenta na insulinę, wskazując rodzaj insuliny, ilość leku oraz czas i częstotliwość wstrzyknięć. Zaleceń należy ściśle przestrzegać i regularnie odwiedzać poradnię cukrzycową. Dla dzieci i młodzieży dane o dawkowaniu nie są dostępne.
Nie ma jednoznacznej definicji przedawkowania insuliny, ponieważ stężenie glukozy zależy od poziomu insuliny, dostępności glukozy i innych procesów metabolicznych. Zbyt duża aktywność insuliny w stosunku do posiłku i wydatku energii może prowadzić do hipoglikemii, której objawami bywają apatia, splątanie, kołatanie serca, bóle głowy, poty i wymioty. Należy wtedy sprawdzić stężenie glukozy we krwi.
Łagodna hipoglikemia ustępuje po doustnym podaniu glukozy lub innych produktów zawierających cukier. W umiarkowanie nasilonej hipoglikemii podaje się domięśniowo lub podskórnie glukagon, a następnie doustnie węglowodany. Jeśli pacjent jest w śpiączce, nie reaguje na glukagon albo glukagon jest niedostępny, wykwalifikowany personel podaje dożylnie roztwór glukozy. Po odzyskaniu świadomości pacjent powinien otrzymać posiłek.
Hipoglikemia może powrócić po krótkotrwałej poprawie, dlatego może być konieczne długotrwałe doustne podawanie węglowodanów i obserwacja pacjenta. Gdy stan się pogarsza, oddech jest płytki, a skóra blada, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.
Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki. Pominięcie lub podanie mniejszej dawki może prowadzić do hiperglikemii (dużego stężenia glukozy we krwi), dlatego należy sprawdzić stężenie glukozy we krwi.
Nieodpowiednie dawki lub przerwanie leczenia, zwłaszcza w cukrzycy insulinozależnej, mogą prowadzić do hiperglikemii i kwasicy ketonowej, które potencjalnie mogą być śmiertelne. Insuliny nie należy odstawiać ani zmieniać bez zalecenia lekarza.
Najczęściej występującym działaniem niepożądanym jest hipoglikemia. Jej częstość nie jest podawana, ponieważ zależy też od diety i aktywności fizycznej. Ciężka hipoglikemia może prowadzić do utraty przytomności, a w skrajnych przypadkach do śmierci.
Często (≥1/100 do <1/10) występuje miejscowa reakcja alergiczna: rumień, obrzęk i swędzenie w miejscu wstrzyknięcia, zwykle przemijające po kilku dniach lub tygodniach. Niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100) występuje lipodystrofia, czyli obkurczenie (lipoatrofia) lub zgrubienie (lipohipertrofia) tkanki tłuszczowej. Częstość amyloidozy skórnej jest nieznana.
Bardzo rzadko (<1/10 000) występuje uogólniona reakcja uczuleniowa: wysypka na całym ciele, duszność, świszczący oddech, spadek ciśnienia, przyspieszone tętno i pocenie. Może zagrażać życiu i wymaga natychmiastowego kontaktu z lekarzem.
Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłoszono ponadto obrzęki, zwiększenie masy ciała, reakcje w miejscu wstrzyknięcia (przebarwienie, krwawienie, stwardnienie, guzek lub naciek, ból, wysypka), pokrzywkę lub krosty, świąd (także uogólniony) i zawroty głowy. Podejrzewane działania niepożądane można zgłaszać do Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych (https://smz.ezdrowie.gov.pl) lub podmiotowi odpowiedzialnemu.
Niektóre leki zmieniają metabolizm glukozy, dlatego o wszystkich przyjmowanych lekach należy poinformować lekarza, który może dostosować dawkowanie insuliny.
Zapotrzebowanie na insulinę może wzrosnąć pod wpływem substancji o działaniu hiperglikemizującym (podnoszącym stężenie glukozy we krwi): glikokortykosteroidów, hormonów tarczycy, hormonu wzrostu, danazolu, β2-sympatykomimetyków (ritodryna, salbutamol, terbutalina) i tiazydów.
Może się zmniejszyć pod wpływem substancji o działaniu hipoglikemizującym: doustnych leków przeciwcukrzycowych, salicylanów (np. kwasu acetylosalicylowego), niektórych leków przeciwdepresyjnych (inhibitorów monoaminooksydazy), niektórych inhibitorów konwertazy angiotensyny (kaptopryl, enalapryl), antagonistów receptora angiotensyny II oraz nieselektywnych leków β-adrenolitycznych. Analogi somatostatyny (oktreotyd, lanreotyd) mogą zapotrzebowanie zarówno zmniejszać, jak i zwiększać.
W ciąży u pacjentek leczonych insuliną konieczne jest utrzymanie właściwej kontroli cukrzycy przez cały okres ciąży, z dokładnym kontrolowaniem stężenia glukozy i ogólnego stanu zdrowia. Zapotrzebowanie na insulinę zwykle zmniejsza się w pierwszym trymestrze, a wzrasta w drugim i trzecim.
O ciąży lub jej planowaniu należy poinformować lekarza prowadzącego. U pacjentek karmiących piersią może być konieczna modyfikacja dawki insuliny i (lub) diety.
Podczas hipoglikemii zdolność koncentracji i szybkość reakcji mogą być obniżone, co może stanowić zagrożenie przy prowadzeniu pojazdów lub obsługiwaniu maszyn. Pacjent powinien zachować ostrożność, aby uniknąć hipoglikemii za kierownicą.
Szczególnie ważne jest to u osób, które słabiej odczuwają wczesne objawy ostrzegawcze hipoglikemii lub nie są ich świadome, oraz u osób, u których hipoglikemia występuje często. W takich przypadkach należy zasięgnąć opinii lekarza lub pielęgniarki z poradni cukrzycowej na temat zasadności prowadzenia pojazdu.
Nieotwarte fiolki lub wkłady przechowuje się w lodówce (2°C do 8°C) i nie wolno ich zamrażać. Okres ważności nieotwartego leku wynosi 3 lata.
Po pierwszym otwarciu lek przechowuje się w temperaturze do 25°C przez 28 dni. Fiolek i wkładów, które są używane lub mają być używane, nie należy przechowywać w lodówce, a pacjent może je nosić przy sobie. Lek należy chronić przed światłem i wysoką temperaturą oraz przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
Lek znajduje się w wykazie leków refundowanych Ministerstwa Zdrowia (obwieszczenie obowiązujące od 1 października 2026). Refundacja obejmuje wskazanie: cukrzyca. Urzędowe ceny detaliczne i poziom odpłatności:
| Preparat | Opakowanie | Cena detaliczna | Odpłatność |
|---|---|---|---|
| Gensulin M30 (30/70), zawiesina do wstrzykiwań, 100 j.m./ml | 5 wkł. po 3 ml | 100,99 zł | ryczałt |
| Gensulin M30 (30/70), zawiesina do wstrzykiwań, 100 j.m./ml | 10 wkł. po 3 ml | 186,02 zł | ryczałt |
Fiolka 10 ml nie występuje w tym wykazie.
Spożycie alkoholu może zmieniać zapotrzebowanie na insulinę; alkohol należy do substancji, które mogą je zmniejszać. Alkohol wpływa także na stężenie glukozy we krwi, dlatego jego spożywanie w trakcie insulinoterapii należy omówić z lekarzem.
Opis ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem lub farmaceutą. Przed zastosowaniem leku zapoznaj się z ulotką dołączoną do opakowania.