Wystawiamy recepty nierefundowane – 100 % płatne.
Maksymalnie 4 leki na jednej recepcie.
Wypełnij wywiad, opłać konsultację, kod do
Jest stosowany w leczeniu zakażenia wirusem HIV-1 u dorosłych i młodzieży oraz w profilaktyce przedekspozycyjnej (PrEP) w celu zmniejszenia ryzyka zakażenia HIV drogą płciową.
| Dostępność | na receptę |
| Wskazania | leczenie osób dorosłych zakażonych ludzkim wirusem niedoboru odporności typu 1 (hiv-1), w skojarzeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi; leczenie młodzieży w wieku od 12 do poniżej 18 lat zakażonej hiv-1, o masie ciała co najmniej 35 kg, u której stosowano już inne leki przeciwko hiv, które nie są już skuteczne albo powodowały działania niepożądane; profilaktyka przedekspozycyjna (prep) w celu zmniejszenia ryzyka zakażenia hiv-1 drogą płciową u dorosłych i młodzieży w wieku od 12 do poniżej 18 lat, o masie ciała co najmniej 35 kg, z grupy wysokiego ryzyka, w połączeniu z bezpieczniejszymi praktykami seksualnymi |
| Postać | tabletki powlekane |
| Dawka | 200 mg / 245 mg |
| Substancja czynna | emtrycytabina / tenofowiru dizoproksyl |
| Ulotka do pobrania | Emtricitabine/Tenofovir disoproxil Mylan - ulotka |
Lek Emtricitabine/Tenofovir disoproxil Mylan to złożony lek przeciwretrowirusowy stosowany w leczeniu zakażenia wirusem HIV-1 oraz w profilaktyce przedekspozycyjnej (PrEP), czyli w zmniejszaniu ryzyka tego zakażenia. Terapię powinien rozpoczynać lekarz doświadczony w leczeniu zakażeń HIV.
Lek zawiera emtrycytabinę i tenofowiru dizoproksyl. Emtrycytabina jest nukleozydowym, a tenofowir nukleotydowym inhibitorem odwrotnej transkryptazy (NRTI). Oba związki zakłócają działanie enzymu niezbędnego wirusowi HIV do namnażania się.
Lek ma postać jasnozielonych, dwuwypukłych tabletek powlekanych w kształcie kapsułki, z oznaczeniem „M” na jednej stronie i „ETD” na drugiej. Każda tabletka zawiera 200 mg emtrycytabiny i 245 mg tenofowiru dizoproksylu (co odpowiada 300 mg tenofowiru dizoproksylu maleinianu) oraz laktozę.
Zarówno w leczeniu HIV-1, jak i w profilaktyce dawka u dorosłych oraz młodzieży w wieku od 12 lat o masie ciała co najmniej 35 kg wynosi jedną tabletkę raz na dobę, o ile to możliwe z jedzeniem. W PrEP lek należy przyjmować codziennie, a nie tylko wtedy, gdy pacjent podejrzewa narażenie na zakażenie.
Lek jest wskazany w skojarzonej terapii przeciwretrowirusowej zakażenia HIV-1 u dorosłych oraz w profilaktyce przedekspozycyjnej (PrEP) w celu zmniejszenia ryzyka zakażenia HIV-1 drogą płciową u dorosłych i młodzieży z grupy wysokiego ryzyka. W PrEP stosuje się go razem z bezpieczniejszymi praktykami seksualnymi.
W leczeniu HIV lek zawsze przyjmuje się w skojarzeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi, a nie samodzielnie. Można go stosować zamiast emtrycytabiny i tenofowiru dizoproksylu przyjmowanych oddzielnie w tych samych dawkach. Lek nie leczy zakażenia HIV, więc nadal mogą rozwijać się zakażenia i choroby z nim związane.
U młodzieży w wieku od 12 do poniżej 18 lat (masa ciała co najmniej 35 kg) lek stosuje się w leczeniu HIV tylko wtedy, gdy występuje oporność na NRTI albo toksyczność wykluczająca leki pierwszego rzutu. Dobór pozostałych leków ustala lekarz.
PrEP polega na codziennym przyjmowaniu leku przez osoby niezakażone HIV w celu zmniejszenia ryzyka zakażenia. Przed rozpoczęciem trzeba mieć potwierdzony ujemny wynik testu na HIV, a badania wykluczające zakażenie należy powtarzać często, np. co najmniej co 3 miesiące. Leku nie wolno stosować w przypadku uczulenia (nadwrażliwości) na emtrycytabinę, tenofowir, tenofowiru dizoproksyl lub którykolwiek ze składników leku. W PrEP przeciwwskazane jest ponadto potwierdzone zakażenie HIV-1 lub nieznany status serologiczny.
Lek nie zawsze skutecznie zapobiega zakażeniu, a jego skuteczność ściśle zależy od regularności przyjmowania. Powinien być częścią szerszej strategii prewencji, obejmującej prezerwatywy i badania w kierunku innych zakażeń przenoszonych drogą płciową. Przy objawach grypopodobnych i niedawnej ekspozycji na HIV (w ciągu ostatniego miesiąca) rozpoczęcie PrEP należy opóźnić co najmniej o miesiąc i wykluczyć zakażenie.
Lek jest przeznaczony dla dorosłych oraz młodzieży w wieku od 12 do poniżej 18 lat o masie ciała co najmniej 35 kg. Nie jest przeznaczony dla dzieci poniżej 12. roku życia. U osób poniżej 18 lat z chorobą nerek nie zaleca się go stosować.
Nie należy łączyć leku z innymi preparatami zawierającymi emtrycytabinę, tenofowir lub tenofowiru alafenamid, ani z lamiwudyną czy dipiwoksylem adefowiru.
Lekarza trzeba poinformować o przyjmowaniu leków, które mogą uszkadzać nerki: aminoglikozydów, amfoterycyny B, foskarnetu, gancyklowiru, pentamidyny, wankomycyny, interleukiny-2, cydofowiru oraz niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Przy jednoczesnym stosowaniu inhibitora proteazy HIV lekarz może zlecić badania krwi w celu ścisłego monitorowania nerek.
Lekarz powinien też wiedzieć o stosowaniu ledipaswiru z sofosbuwirem, sofosbuwiru z welpataswirem lub sofosbuwiru z welpataswirem i woksylaprewirem (leki na wirusowe zapalenie wątroby typu C), które zwiększają stężenie tenofowiru w osoczu. Jednoczesne podawanie dydanozyny nie jest zalecane, bo może zwiększać jej stężenie i obniżać liczbę komórek CD4; opisywano wtedy rzadkie przypadki zapalenia trzustki i kwasicy mleczanowej.
Do bardzo częstych (u więcej niż 1 na 10 osób) należą biegunka, wymioty, nudności, ból i zawroty głowy, wysypka oraz uczucie osłabienia. W badaniach może się też pojawić zmniejszone stężenie fosforanów i zwiększona aktywność kinazy kreatynowej.
Często (od 1 na 100 do 1 na 10 osób) występują ból brzucha, trudności z zasypianiem, niezwykłe sny, niestrawność, wzdęcia, świąd, przebarwienia skóry, reakcje uczuleniowe i utrata masy kości.
Niezbyt często (od 1 na 1000 do 1 na 100 osób) obserwuje się zapalenie trzustki, obrzęk twarzy, warg, języka lub gardła, niedokrwistość oraz rozpad komórek mięśni z bólem i osłabieniem mięśni; w badaniach zwiększone stężenie kreatyniny i zmniejszone stężenie potasu.
Rzadko (od 1 na 10 000 do 1 na 1000 osób) pojawiają się kwasica mleczanowa, stłuszczenie wątroby, zapalenie wątroby, zapalenie lub niewydolność nerek, uszkodzenie komórek kanalików nerkowych i rozmiękanie kości. Częstość martwicy kości jest nieznana. U dzieci przyjmujących emtrycytabinę bardzo często występowały przebarwienia skóry, a często niedokrwistość.
Dane z ponad 1000 zastosowań w ciąży nie wskazują, aby emtrycytabina i tenofowiru dizoproksyl wywoływały wady rozwojowe lub działały szkodliwie na płód i noworodka, dlatego stosowanie w ciąży można rozważyć, jeśli jest to konieczne. Decyzję podejmuje lekarz.
Substancje czynne przenikają do mleka kobiecego, a danych o ich wpływie na niemowlę jest zbyt mało, więc podczas stosowania leku nie należy karmić piersią. Kobietom zakażonym HIV odradza się karmienie piersią niezależnie od leczenia, aby nie przekazać wirusa dziecku.
Lek może powodować zawroty głowy. Jeśli się pojawią, nie należy prowadzić pojazdów, posługiwać się narzędziami ani obsługiwać maszyn.
Po przyjęciu większej niż zalecana dawki należy skontaktować się z lekarzem lub izbą przyjęć najbliższego szpitala i zabrać ze sobą opakowanie leku. Pacjenta obserwuje się pod kątem objawów toksyczności i w razie potrzeby stosuje leczenie wspomagające. Hemodializą można usunąć do 30% dawki emtrycytabiny i ok. 10% dawki tenofowiru.
Przed rozpoczęciem leczenia lekarz oblicza klirens kreatyniny, bo lek może szkodliwie wpływać na nerki; czynność nerek bada się także w trakcie terapii. Przy ciężkiej chorobie nerek lub dializie leku nie zaleca się. Lekarza należy poinformować o chorobach nerek, osteoporozie, przebytych złamaniach i problemach z kośćmi, bo tenofowiru dizoproksyl może powodować utratę masy kostnej, a długoterminowy wpływ na kości jest niepewny.
Przed rozpoczęciem terapii trzeba znać status zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B (HBV). U osób z HBV przerwanie leku może ciężko zaostrzyć zapalenie wątroby, a u chorych z zaawansowaną chorobą lub marskością wątroby przerwania leczenia nie zaleca się. Pacjentów z chorobą wątroby, w tym z zakażeniem HBV lub HCV, leczonych przeciwretrowirusowo, dotyczy podwyższone ryzyko ciężkich działań niepożądanych ze strony wątroby.
Nie badano leku u osób powyżej 65. roku życia. Dawki nie zmienia się, ale ze względu na częstsze osłabienie czynności nerek zaleca się ostrożność. Lek zawiera laktozę, więc osoby z nietolerancją niektórych cukrów powinny skonsultować się z lekarzem.
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nieprzekraczającej 25°C, w celu ochrony przed wilgocią. Nie stosować po upływie terminu ważności („EXP”) podanego na butelce i pudełku. Po pierwszym otwarciu butelki lek należy zużyć w ciągu 90 dni.
Lek jest dostępny w plastikowych butelkach po 30 lub 90 tabletek powlekanych ze środkiem osuszającym (nie połykać), w opakowaniach wielokrotnych 90 tabletek (3 butelki po 30), a także w blistrach po 30, 30 x 1, 90 x 1 lub 100 x 1 tabletek. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
Opis ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem lub farmaceutą. Przed zastosowaniem leku zapoznaj się z ulotką dołączoną do opakowania.