Wystawiamy recepty nierefundowane – 100 % płatne.
Maksymalnie 4 leki na jednej recepcie.
Wypełnij wywiad, opłać konsultację, kod do
Jest stosowany w leczeniu niedokrwistości objawowej, między innymi u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u dorosłych otrzymujących chemioterapię oraz u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi.
| Dostępność | na receptę |
| Wskazania | leczenie niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek; leczenie niedokrwistości u dorosłych otrzymujących chemioterapię; zwiększenie ilości krwi pobieranej w programie autotransfuzji; ograniczenie potrzeby przetoczeń krwi przed dużymi operacjami ortopedycznymi; leczenie niedokrwistości objawowej u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi |
| Postać | roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce |
| Dawka | 1 000 j.m., 2 000 j.m., 3 000 j.m., 4 000 j.m., 5 000 j.m., 6 000 j.m., 7 000 j.m., 8 000 j.m., 9 000 j.m., 10 000 j.m., 20 000 j.m., 30 000 j.m., 40 000 j.m. |
| Substancja czynna | epoetyna alfa |
| Ulotka do pobrania | Binocrit - ulotka |
Binocrit stosuje się w leczeniu niedokrwistości oraz w ograniczaniu potrzeby transfuzji krwi w pięciu grupach chorych. Pierwsza to niedokrwistość związana z przewlekłą niewydolnością nerek: u dorosłych i dzieci w wieku od 1 do 18 lat poddawanych hemodializie, u dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej oraz u dorosłych z ciężką niedokrwistością nerkową z objawami, którzy nie wymagają jeszcze dializ. Druga to niedokrwistość u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego. Trzecia to przygotowanie dorosłych do programu autologicznej transfuzji krwi (hemoglobina 10 do 13 g/dl, bez niedoboru żelaza). Czwarta to dorośli bez niedoboru żelaza przed dużymi elektywnymi operacjami ortopedycznymi, z umiarkowaną niedokrwistością i przewidywaną utratą krwi od 900 do 1 800 ml. Piąta to objawowa niedokrwistość (hemoglobina ≤ 10 g/dl) u dorosłych z zespołami mielodysplastycznymi o niskim lub pośrednim-1 ryzyku i niskim stężeniem erytropoetyny w surowicy (< 200 mj./ml).
Binocrit zastępuje erytropoetynę, hormon wytwarzany głównie w nerkach, który reguluje powstawanie krwinek czerwonych. Substancja czynna łączy się z receptorem na komórkach prekursorowych krwinek czerwonych, pobudza ich namnażanie i hamuje ich obumieranie. Epoetyna alfa ma sekwencję 165 aminokwasów identyczną z ludzką erytropoetyną i powstaje w komórkach jajnika chomika chińskiego metodami rekombinacji DNA.
Dawkę ustala lekarz doświadczony w leczeniu tych chorób, zależnie od wskazania i stężenia hemoglobiny. Przed leczeniem i przed każdym zwiększeniem dawki trzeba wykluczyć inne przyczyny niedokrwistości, takie jak niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B12, i w razie potrzeby uzupełnić żelazo.
Przewlekła niewydolność nerek, dorośli. Docelowe stężenie hemoglobiny wynosi 10 do 12 g/dl, a przyrost nie powinien przekraczać 2 g/dl na miesiąc. Dawka początkowa to 50 j.m./kg 3 razy w tygodniu (przy dializie otrzewnowej 50 j.m./kg 2 razy w tygodniu). Dawkę zmienia się o 25 j.m./kg w odstępach co najmniej czterotygodniowych. Dawka podtrzymująca u hemodializowanych wynosi od 75 do 300 j.m./kg tygodniowo. Przy hemodializie preferowane jest podanie dożylne; u chorych jeszcze niedializowanych i na dializie otrzewnowej, gdy dostęp żylny jest utrudniony, lek można podawać podskórnie.
Dzieci i młodzież hemodializowane. Zalecany zakres hemoglobiny to 9,5 do 11 g/dl, dawka początkowa 50 j.m./kg 3 razy w tygodniu; dzieci poniżej 30 kg zwykle wymagają większych dawek podtrzymujących.
Niedokrwistość po chemioterapii. Dawka początkowa to 150 j.m./kg podskórnie 3 razy w tygodniu albo 450 j.m./kg raz w tygodniu. Jeśli po 4 tygodniach wzrost hemoglobiny i retikulocytów jest zbyt mały, dawkę zwiększa się do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu, a brak odpowiedzi po kolejnych 4 tygodniach oznacza przerwanie leczenia. Terapię kontynuuje się przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii.
Autotransfuzja krwi. Dawka to 600 j.m./kg dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem, po pobraniu krwi.
Duże operacje ortopedyczne. Dawka to 600 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu przez 3 tygodnie przed operacją i w dniu operacji. Gdy czas przygotowania jest krótszy, stosuje się 300 j.m./kg na dobę przez 10 dni przed zabiegiem, w dniu zabiegu i przez 4 dni po nim. Przy hemoglobinie ≥ 15 g/dl leczenie przerywa się.
Zespoły mielodysplastyczne. Dawka początkowa to 450 j.m./kg (maksymalnie 40 000 j.m.) podskórnie raz w tygodniu, z odstępem nie krótszym niż 5 dni. Pierwszą odpowiedź ocenia się po 8 do 12 tygodniach.
Binocrit jest gotową ampułko-strzykawką do jednorazowego użytku, bez środków konserwujących. Przed użyciem strzykawkę trzeba pozostawić do osiągnięcia temperatury pokojowej, zwykle na 15 do 30 minut, i sprawdzić, czy roztwór nie jest zabarwiony i nie zawiera cząstek. Przy podaniu podskórnym wstrzykuje się lek w kończynę lub przednią ścianę brzucha, zwykle nie więcej niż 1 ml w jedno miejsce.
Podanie dożylne trwa od 1 do 5 minut, a lek nie może być podawany w infuzji ani mieszany z innymi preparatami. Z jednej strzykawki wolno pobrać tylko jedną dawkę. Samodzielnie wstrzykiwać można wyłącznie wtedy, gdy lekarz uzna to za bezpieczne i przeszkoli pacjenta lub opiekuna.
Pominiętą dawkę należy wstrzyknąć jak najszybciej po przypomnieniu sobie. Jeśli kolejne wstrzyknięcie przypada w ciągu doby, zapomnianą dawkę pomija się i wraca do zwykłego schematu. Nie wolno stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej.
Przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na epoetynę alfa lub substancje pomocnicze, wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA) po leczeniu jakąkolwiek erytropoetyną oraz niekontrolowane nadciśnienie. U chorych kwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych, którzy nie biorą udziału w programie autotransfuzji, lek jest przeciwwskazany przy zaawansowanej chorobie tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym po świeżym zawale serca lub udarze. Nie stosuje się go też u osób przygotowywanych do operacji, które nie mogą otrzymywać odpowiedniej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
Podczas leczenia trzeba regularnie kontrolować ciśnienie krwi i stężenie hemoglobiny, bo przekroczenie górnej granicy zakresu zwiększa ryzyko zakrzepów, zdarzeń sercowo-naczyniowych i zgonu. Szczególną ostrożność zachowuje się przy padaczce lub drgawkach w wywiadzie, przewlekłej niewydolności wątroby i porfirii. Nagły, kłujący ból głowy typu migrenowego może zapowiadać przełom nadciśnieniowy. W trakcie leczenia przez pierwsze 8 tygodni zaleca się kontrolę liczby płytek krwi. Przy nagłym spadku skuteczności lekarz bada przyczyny, w tym możliwą PRCA, a w razie PRCA nie należy rozpoczynać innego leczenia ESA. Przy objawach ciężkiej reakcji skórnej (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) należy natychmiast przerwać lek i nigdy do niego nie wracać.
U chorych na nowotwory istnieje obawa, że epoetyny mogą pobudzać wzrost guza, a w kontrolowanych badaniach ESA wiązały się ze słabszą kontrolą guza lub krótszym przeżyciem, dlatego decyzję o leczeniu podejmuje się po ocenie korzyści i ryzyka, a w części sytuacji preferowaną metodą jest transfuzja krwi. U hemodializowanych możliwa jest zakrzepica przetoki, a często konieczne jest zwiększenie dawki heparyny.
Nie ma dowodów, że epoetyna alfa zmienia metabolizm innych leków. Szczególnej kontroli wymaga jednak cyklosporyna, która wiąże się z krwinkami czerwonymi, więc przy jednoczesnym stosowaniu trzeba kontrolować jej stężenie we krwi i korygować dawkę, gdy rośnie hematokryt. Leki zmniejszające erytropoezę mogą osłabiać odpowiedź na Binocrit. Brak dowodów na interakcję z G-CSF i GM-CSF w badaniach in vitro; u pacjentek z przerzutowym rakiem piersi nie stwierdzono też wpływu na farmakokinetykę trastuzumabu.
Binocrit w ciąży stosuje się tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść przewyższa ryzyko dla płodu, bo dane są ograniczone, a badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję. Nie zaleca się go u ciężarnych w programie autotransfuzji. Nie wiadomo, czy epoetyna alfa przenika do mleka, dlatego u karmiących zachowuje się ostrożność i z lekarzem decyduje o przerwaniu karmienia albo leczenia. Nie badano wpływu leku na płodność.
Binocrit nie ma wpływu lub ma nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Nie przeprowadzono jednak badań na ten temat.
Bardzo często występują biegunka, nudności, wymioty i gorączka. Często pojawiają się ból głowy, nadciśnienie, zakrzepica żylna i tętnicza, kaszel, wysypka, bóle stawów, kości, mięśni i kończyn, dreszcze, objawy grypopodobne (zwłaszcza na początku leczenia), reakcja w miejscu wstrzyknięcia i obrzęk obwodowy. Niezbyt często zgłaszano drgawki, hiperkaliemię, nadwrażliwość, pokrzywkę i niedrożność dróg oddechowych. Rzadko występują PRCA, nadpłytkowość, reakcja anafilaktyczna, ostra porfiria i przeciwciała przeciwko erytropoetynie. Częstość przełomu nadciśnieniowego, obrzęku naczynioruchowego i nieskuteczności leku jest nieznana. Przy ciężkiej reakcji alergicznej, ciężkiej wysypce skórnej lub nagłym bólu głowy należy natychmiast zgłosić się do lekarza.
Indeks terapeutyczny epoetyny alfa jest bardzo szeroki, ale przedawkowanie może nasilić działanie farmakologiczne leku, czyli nadmiernie podnieść hemoglobinę. Przy zbyt wysokim stężeniu hemoglobiny można wykonać upust krwi (flebotomię) i zastosować leczenie podtrzymujące. O zbyt dużej wstrzykniętej dawce należy od razu powiedzieć lekarzowi lub pielęgniarce.
Substancją czynną jest epoetyna alfa, a Binocrit występuje w 13 mocach od 1 000 do 40 000 j.m. w ampułko-strzykawkach 0,3 do 1 ml. Substancje pomocnicze to diwodorofosforan i fosforan disodu, chlorek sodu, glicyna, polisorbat 80, woda do wstrzykiwań oraz kwas solny i wodorotlenek sodu do ustalenia pH. Dawka zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu, więc lek uznaje się za wolny od sodu. Opakowania zawierają 1 lub 6 ampułko-strzykawek, a przy mocach 20 000, 30 000 i 40 000 j.m. także 4 sztuki; nie wszystkie wielkości muszą być w obrocie.
Binocrit przechowuje się i przewozi w lodówce w temperaturze od 2 do 8 °C, w oryginalnym opakowaniu, chroniąc przed światłem. Nie wolno go zamrażać ani wstrząsać. Przy stosowaniu ambulatoryjnym można go wyjąć z lodówki na maksymalnie 3 dni w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, a niewykorzystany po tym czasie wyrzucić. Okres ważności wynosi 2 lata. Lek wyrzuca się też, gdy roztwór jest zabarwiony, zawiera cząstki, opakowanie utraciło szczelność lub strzykawka mogła zostać zamrożona.
Epoetynę alfa zawierają też m.in. Eprex (lek referencyjny) i Abseamed. Zmiana jednego leku pobudzającego wytwarzanie krwinek czerwonych na inny odbywa się wyłącznie pod nadzorem lekarza.
Podmiotem odpowiedzialnym posiadającym pozwolenie na dopuszczenie do obrotu jest Sandoz GmbH (Rejestr Produktów Leczniczych, stan na 18 listopada 2026 r.).
Binocrit nie znajduje się w wykazie leków refundowanych Ministerstwa Zdrowia (obwieszczenie obowiązujące od 1 października 2026), dlatego jest lekiem pełnopłatnym: pacjent pokrywa całą cenę. Ceny w aptekach internetowych sprawdzono 19 listopada 2026 r.:
| Opakowanie | Cena w aptekach |
|---|---|
| Binocrit, 2000 j.m./ml, 6 ampułko-strzykawek po 1 ml | 365,49–393,99 zł |
Ceny różnią się między aptekami i zmieniają się w czasie, dlatego przed zakupem warto je porównać.
Opis ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem lub farmaceutą. Przed zastosowaniem leku zapoznaj się z ulotką dołączoną do opakowania.