Wystawiamy recepty nierefundowane – 100 % płatne.
Maksymalnie 4 leki na jednej recepcie.
Wypełnij wywiad, opłać konsultację, kod do
Stosuje się go w celu poprawy kontroli poziomu cukru we krwi u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2. Działanie leku polega na pobudzeniu trzustki do wytwarzania insuliny i zmniejszeniu produkcji glukozy w wątrobie, co prowadzi do obniżenia stężenia cukru we krwi.
| Dostępność | na receptę |
| Wskazania | uzupełnienie diety i ćwiczeń fizycznych w celu poprawy kontroli glikemii u osób dorosłych z cukrzycą typu 2; monoterapia u pacjentów, u których metformina jest nieodpowiednia z powodu przeciwwskazań lub nietolerancji; terapia skojarzona z innymi produktami leczniczymi stosowanymi w leczeniu cukrzycy, w tym z insuliną, gdy nie zapewniają one wystarczającej kontroli glikemii |
| Postać | tabletki |
| Dawka | 50 mg |
| Substancja czynna | Vildagliptinum (wildagliptyna) |
| Ulotka do pobrania | Glypvilo - ulotka |
Glypvilo to doustny lek przeciwcukrzycowy stosowany jako uzupełnienie diety i ćwiczeń fizycznych w celu poprawy kontroli glikemii u dorosłych z cukrzycą typu 2. Jest wydawany wyłącznie na receptę.
Można go stosować w monoterapii u pacjentów, u których metformina jest nieodpowiednia z powodu przeciwwskazań lub nietolerancji. Można go też łączyć z innymi lekami przeciwcukrzycowymi, w tym z insuliną, gdy te leki nie zapewniają wystarczającej kontroli glikemii.
Substancją czynną leku Glypvilo jest wildagliptyna (Vildagliptinum) w dawce 50 mg na tabletkę. Należy do inhibitorów dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4).
Wildagliptyna zwiększa stężenie hormonów inkretynowych GLP-1 i GIP, co poprawia wrażliwość komórek beta trzustki na glukozę i zwiększa zależne od glukozy wydzielanie insuliny. Jednocześnie poprawia wrażliwość komórek alfa na glukozę, więc glukagon jest wydzielany w ilości lepiej dostosowanej do jej stężenia, a wątroba uwalnia mniej glukozy. U osób bez cukrzycy wildagliptyna nie pobudza wydzielania insuliny i nie zmniejsza stężenia glukozy.
Tabletki przyjmuje się doustnie, połykając w całości i popijając wodą, podczas posiłku lub niezależnie od niego. Dawkę ustala lekarz. Maksymalna dawka dobowa wynosi 100 mg. Zazwyczaj stosowane dawki:
U pacjentów w wieku ≥ 65 lat nie ma konieczności dostosowywania dawki. Nie zaleca się stosowania leku u dzieci i młodzieży poniżej 18. roku życia, ponieważ nie określono jego bezpieczeństwa ani skuteczności. Nie określono też bezpieczeństwa i skuteczności trzylekowej terapii doustnej wildagliptyną z metforminą i tiazolidynodionem.
Zapomnianą dawkę należy przyjąć tak szybko, jak tylko pacjent sobie o tym przypomni, a następną o zwykłej porze. Jeśli zbliża się pora kolejnej dawki, pominiętą dawkę należy opuścić. Nie wolno stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej tabletki.
Przeciwwskazaniem do stosowania leku jest nadwrażliwość na wildagliptynę lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Nie należy go stosować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, w tym u osób, u których aktywność AlAT lub AspAT przed leczeniem przekraczała 3-krotnie górną granicę normy, ani u pacjentów, u których wcześniej przerwano wildagliptynę z powodu choroby wątroby.
Glypvilo nie zastępuje insuliny i nie należy go stosować w cukrzycy typu 1 ani w leczeniu cukrzycowej kwasicy ketonowej. Przed rozpoczęciem leczenia należy omówić z lekarzem umiarkowaną lub ciężką chorobę nerek, dializoterapię, niewydolność serca oraz choroby trzustki (obecne lub przebyte). Doświadczenie u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek poddawanych hemodializie jest ograniczone, więc wymagana jest ostrożność. Stosowanie u chorych z niewydolnością serca stopnia IV wg NYHA nie jest zalecane, a doświadczenie przy stopniu III jest ograniczone i niejednoznaczne.
Czynność wątroby bada się przed rozpoczęciem terapii, co trzy miesiące w pierwszym roku, a następnie okresowo. Jeśli aktywność AspAT lub AlAT utrzymuje się na poziomie co najmniej 3-krotnie wyższym od górnej granicy normy, zaleca się przerwanie leczenia. Przy żółtaczce lub innych objawach choroby wątroby należy przerwać stosowanie leku; po przerwaniu i uzyskaniu prawidłowych wyników prób wątrobowych nie należy leczenia wznawiać.
Wildagliptyna wiąże się z ryzykiem ostrego zapalenia trzustki. Przy podejrzeniu zapalenia trzustki lek należy odstawić, a po potwierdzeniu nie wolno go wznawiać. Należy też zwracać uwagę na nowe pęcherze lub owrzodzenia skóry i w razie ich pojawienia się natychmiast skontaktować się z lekarzem.
Potencjalne oddziaływanie wildagliptyny z innymi lekami jest niewielkie, ponieważ nie jest ona substratem enzymów cytochromu P450 ani ich nie hamuje i nie indukuje. Lekarz może zmienić dawkę leku Glypvilo, jeśli pacjent przyjmuje tiazydy lub inne leki moczopędne, kortykosteroidy, leki stosowane w leczeniu tarczycy, sympatykomimetyki albo określone leki wpływające na układ nerwowy. Substancje te mogą osłabiać działanie hipoglikemizujące.
Przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE może wzrosnąć ryzyko obrzęku naczynioruchowego. W badaniach nie wykazano klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych z pioglitazonem, metforminą, gliburydem, digoksyną, warfaryną, amlodypiną, ramiprylem, walsartanem ani symwastatyną. Dla digoksyny i warfaryny badania prowadzono u zdrowych ochotników i nie potwierdzono tego w docelowej populacji.
Podczas stosowania leku Glypvilo mogą wystąpić działania niepożądane, chociaż nie u każdego pacjenta się one pojawią. Natychmiastowej pomocy lekarskiej i przerwania leku wymagają: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy, języka lub gardła, trudności w połykaniu i oddychaniu, nagła wysypka lub pokrzywka), zapalenie wątroby (zażółcenie skóry i białkówek oczu, nudności, utrata apetytu, ciemny mocz) oraz zapalenie trzustki (silny, uporczywy ból brzucha, nudności, wymioty).
Bardzo częste (więcej niż 1 na 10 pacjentów): ból gardła, katar, gorączka.
Częste (do 1 na 10 pacjentów): ból głowy, zawroty głowy, drżenie, nieostre widzenie, ból mięśni, ból stawów, swędząca wysypka, nadmierne pocenie się, nudności, wymioty, biegunka, zaparcie, zgaga, ból brzucha, obrzęk dłoni, kostek lub stóp.
Niezbyt częste (do 1 na 100 pacjentów): zwiększenie masy ciała, dreszcze, osłabienie, zaburzenia funkcji seksualnych, niskie stężenie glukozy we krwi (hipoglikemia), wzdęcia.
Rzadkie (do 1 na 1000 pacjentów): zapalenie trzustki, obrzęk naczynioruchowy.
Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano ponadto zapalenie wątroby, miejscowe łuszczenie skóry lub powstawanie pęcherzy oraz zapalenie naczyń krwionośnych (częstość nieznana).
Nie wolno stosować leku Glypvilo w okresie ciąży. Danych dotyczących stosowania u kobiet w ciąży jest za mało, a badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję po dużych dawkach. Kobiety planujące ciążę lub podejrzewające, że mogą być w ciąży, powinny poradzić się lekarza.
Nie wiadomo, czy wildagliptyna przenika do mleka ludzkiego, ale badania na zwierzętach wykazały jej przenikanie do mleka. Dlatego nie należy stosować leku w okresie karmienia piersią ani w czasie planowania karmienia.
Substancją czynną jest wildagliptyna, a każda tabletka zawiera 50 mg. Substancje pomocnicze to: mannitol (E 421), hydroksypropyloceluloza typ EF, hydroksypropyloceluloza niskopodstawiona, celuloza mikrokrystaliczna (typ 112), karboksymetyloskrobia sodowa typ A, krzemionka koloidalna bezwodna i sodu stearylofumaran. Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, czyli uznaje się go za „wolny od sodu”.
Tabletki są białe lub prawie białe do żółtawobiałych, okrągłe, o ściętych brzegach, o średnicy 8 mm. Dostępne są w blistrach OPA/Aluminium/PVC/Aluminium w tekturowym pudełku, w opakowaniach po 28, 30, 56, 60, 90, 112 lub 180 tabletek; nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią. Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania. Okres ważności wynosi 3 lata. Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności („EXP”) podanego na blistrze i pudełku; termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.
Nie przeprowadzono badań nad wpływem leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Pacjenci, u których wystąpią zawroty głowy, nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.
W razie zażycia zbyt wielu tabletek lub gdy lek zażyła inna osoba, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się na szpitalny oddział ratunkowy, zabierając opakowanie leku.
Informacje o objawach pochodzą z 10-dniowego badania tolerancji na zdrowych ochotnikach, którym podawano rosnące dawki. Przy dawce 400 mg występował ból mięśni, łagodne i przemijające parestezje (mrowienie), gorączka, obrzęk oraz przemijające zwiększenie aktywności lipazy. Przy 600 mg u jednej osoby wystąpił obrzęk stóp i dłoni oraz zwiększenie aktywności CPK, AspAT, stężenia CRP i mioglobiny, a u trzech innych obrzęk stóp. Wszystkie objawy i nieprawidłowości w badaniach laboratoryjnych ustąpiły po odstawieniu leku bez leczenia. Zaleca się leczenie podtrzymujące; wildagliptyny nie można usunąć z organizmu hemodializą, natomiast jej główny metabolit hydrolizy (LAY 151) może być usuwany.
Lek znajduje się w wykazie leków refundowanych Ministerstwa Zdrowia (obwieszczenie obowiązujące od 1 października 2026). Refundacja obejmuje wszystkie wskazania zarejestrowane na dzień wydania decyzji. Urzędowe ceny detaliczne i poziom odpłatności:
| Preparat | Opakowanie | Cena detaliczna | Odpłatność |
|---|---|---|---|
| Glypvilo, tabl., 50 mg | 60 szt. | 40,76 zł | 30% |
Ostateczna dopłata pacjenta zależy od limitu finansowania i wskazania, w którym lek przepisano — dokładną kwotę poda apteka przy realizacji recepty.
Opis ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem lub farmaceutą. Przed zastosowaniem leku zapoznaj się z ulotką dołączoną do opakowania.